Εισήλθαμε πλέον στην πέμπτη εβδομάδα του πολέμου στο Ιράν και ο ορίζοντας σκοτεινιάζει αντί να ξεκαθαρίζει στη Μέση Ανατολή, που ολοένα και περισσότερο θυμίζει «κινούμενη άμμο». Ο πόλεμος αυτός έχει μεν περιφερειακά χαρακτηριστικά, αλλά οι συνέπειές του είναι παγκόσμιες. Ηδη τα αρχικά επικοινωνιακά αφηγήματα και οι προσδοκίες, κυρίως από την πλευρά του Τραμπ, περί σύντομης λήξης του πολέμου μέσω της στρατηγικής των ΗΠΑ και του Ισραήλ (αποκεφαλισμός της ιρανικής ηγεσίας, μαζικοί βομβαρδισμοί κατά των υποδομών της χώρας, ενεργός ρόλος των εθνοτικών μειονοτήτων ενάντια στο θεοκρατικό καθεστώς με τελικό στόχο τη λαϊκή εξέγερση για την πτώση αυτού), έχουν ήδη καταρρεύσει, αφού δεν οδήγησαν σε ήττα της Τεχεράνης. Αντίθετα, το καθεστώς συνεχίζει να ανθίσταται, διαχέοντας παράλληλα τον πόλεμο στην ευρύτερη περιοχή, ενάντια στις φίλα προσκείμενες στις ΗΠΑ χώρες του Κόλπου και διογκώνοντας τις συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο, λόγω της υψηλής ενεργειακής εξάρτησης του πλανήτη από τη Μέση Ανατολή.
Η επιμήκυνση του πολέμου σε συνδυασμό με το αβέβαιο μέλλον του δημιουργούν ήδη έντονες πιέσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπου υπάρχει πολύ μικρή αποδοχή αυτού από την κοινωνία, κάτι που θρυμματίζει την εικόνα του αλαζονικού Τραμπ, ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Παράλληλα, το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο με τη «νεκρανάσταση» της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, που δημιουργεί, σε συνδυασμό με τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις, έντονες πιέσεις, εξ ου και η ακατανόητη επίθεση στο μεγαλύτερο ενεργειακό φυσικό κοίτασμα στον κόσμο, που οδήγησε την κρίση σε άλλη πίστα.
Οι εξελίξεις αυτές οδηγούν τις ΗΠΑ να προγραμματίζουν την κατάληψη του στρατηγικής φύσης για την οικονομία του Ιράν νησιού Χαργκ, μέσω του οποίου πραγματοποιείται το 90% των εξαγωγών του ιρανικού πετρελαίου. Επιχείρηση που απαιτεί εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ μέσω της ιρανικής ακτογραμμής, που αντικειμενικά προοιωνίζεται σοβαρές απώλειες σε έμψυχο υλικό, κάτι που θα αποτελέσει «καρφί» στα πλευρά του Τραμπ. Παράλληλα, λόγω του γεγονότος ότι αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την ενεργειακή ασφάλεια της Κίνας, η οποία εισάγει περίπου το 20% των αναγκών της σε ενέργεια από το Ιράν και το Χαργκ, υπάρχει περίπτωση να ενεργοποιηθεί η εκκολαπτόμενη νέα υπερδύναμη, που μέχρι σήμερα ακολουθεί τη σταθερή πολιτική της ουδετερότητας στις διεθνείς σχέσεις.
Συνεπώς, ενδέχεται και ο νέος στόχος των ΗΠΑ για οικονομικό στραγγαλισμό της Τεχεράνης μέσω της κατάληψης του Χαργκ και του στρατιωτικού ελέγχου των Στενών του Ορμούζ, να αποδειχθεί όχι μόνο ατελέσφορος, αλλά και μοιραίος, με την έννοια της δημιουργίας συνθηκών για ένα σύγχρονο Βιετνάμ, πόλεμο στον οποίο η Αμερική κέρδιζε μεν στις επιχειρήσεις, αλλά τελικώς ηττήθηκε.
Ηδη, και ανεξαρτήτως των παραπάνω πιθανών νέων αρνητικών καταστάσεων, οι συνέπειες του πολέμου αυτού είναι οδυνηρές. Η διάχυση του πολέμου από την πλευρά του Ιράν στις χώρες του Κόλπου (ευεπίφορες στη συναλλακτική πολιτική Τραμπ) έχει δημιουργήσει ισχυρό κλονισμό σε αυτές, με έντονες οικονομικές απώλειες, λόγω της μείωσης των εξαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου και των σοβαρών βλαβών στις πετρελαϊκές υποδομές τους. Βρίσκονται, δε, μπροστά και σε πιθανότατη θηριώδη ανθρωπιστική κρίση, εάν χτυπηθούν από το Ιράν, οι ήδη στοχευμένες εγκαταστάσεις αφαλάτωσης, δεδομένου ότι, λόγω των φυσικών συνθηκών των χωρών αυτών, το 80% του πόσιμου νερού προέρχεται από την αφαλάτωση.
Περαιτέρω, στην ήδη διαταραγμένη, λόγω των προηγούμενων πολιτικών Τραμπ, συνοχή του ΝΑΤΟ και γενικά του δυτικού κόσμου, μεγεθύνεται το ρήγμα στη νατοϊκή συμμαχία, αφού δεν είναι καθόλου απίθανο να υπάρξει ακόμη και κίνηση αποχώρησης των ΗΠΑ από αυτή. Οι ανοιχτές επιθέσεις του Τραμπ και του υπουργού Πολέμου των ΗΠΑ σε βάρος των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, τις οποίες κατηγορούν για αχαριστία (!), φωτογραφίζουν το αγεφύρωτο χάσμα που έχει πλέον επέλθει.
Αμεση δραματική συνέπεια του πολέμου, η οποία μπορεί να γιγαντωθεί, αποτελεί επίσης η σοβαρή άνοδος του πληθωρισμού στις ήδη επιβαρυμένες ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά και στις ίδιες τις ΗΠΑ, που κινδυνεύουν με πραγματική οικονομική κατάρρευση εάν υπάρξουν αρνητικές στρατιωτικές εξελίξεις στην επιχείρηση ελέγχου των Στενών του Ορμούζ, που τελικά αποτελούν το υπερόπλο του Ιράν σε αυτόν τον πόλεμο. Δεν μπορεί δε, κανένας να αποκλείσει το εφιαλτικό σενάριο της επίθεσης στις ενεργειακές υποδομές του Ιράν από τους ίδιους τους Φρουρούς της Επανάστασης, εάν αυτές καταληφθούν από τις ΗΠΑ (π.χ. το νησί Χαργκ), κάτι που θα εκτινάξει την τιμή του πετρελαίου σε δυσθεώρητα ύψη. Είναι προφανές ότι σε μια τέτοια περίπτωση οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία θα θυμίζουν την «κόλαση του Δάντη».
Τέλος, κρίσιμη συνέπεια, η οποία δεν βρίσκεται στο προσκήνιο του δημόσιου λόγου, είναι η ήδη επελθούσα ασύλληπτη οικολογική κρίση, η οποία θα επιφέρει δραματική επιδείνωση στην παγκόσμια κλιματική κρίση με απρόβλεπτα αποτελέσματα για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα.
*Δικηγόρος
-320x213.jpg)
