«Ανυπότακτοι και Σοσιαλιστές δείχνουν ότι θα συνεχίσουν να διαγκωνίζονται για πολύ ακόμα για την επικράτηση στον χώρο της Αριστεράς, γεγονός που δημιουργεί αμφιβολίες για τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου…», διαβάζω στο ρεπορτάζ της Κορίνας Βασιλοπούλου, «Συντακτών», 24/3, «Δύσκολες, σημαντικές νίκες για την Αριστερά» στον δεύτερο γύρο, την Κυριακή, των τοπικών (δημοτικών) εκλογών στη… Γαλλία.
Για τυχόν ομοιότητες, ευθύνονται οι… ομοιότητες που τύφλα να ’χουν οι συγγενείς. Εδώ σε μας, δόξα τω θεώ, ούτε διαγκωνίζονται ανυπότακτοι με σοσιαλιστές για επικράτηση στον χώρο της Αριστεράς, ούτε αμφιβολίες για τη δημιουργία ενιαίου μετώπου σοσιαλιστών με ανυπότακτους, ανένταχτους, ανεξάρτητους, αυτόνομους και λοιπούς σε «άλφα» υπάρχουν.
Καθώς, εδώ σε μας, δεν βρέθηκε κανείς Πιέρ Ζουβέ, ηγέτης των σοσιαλιστών, να χαρακτηρίσει το κόμμα του Ζαν-Λικ Μελανσόν (με το οποίο συνεργάστηκαν σε κάποιες περιφέρειες!) «βαρίδι για την Αριστερά» που «άνοιξε τον δρόμο για τη Δεξιά». Ούτε κανείς ανυπότακτος Πολ Βανιέ να απαντήσει τα όμοια: ότι «το βαρίδι της Αριστεράς είναι το Σοσιαλιστικό Κόμμα». Καρφιά και αντίκαρφα, πιασίματα, νετ και τεχνικές ποινές σε ένα φιλικό τουρνουά βόλεϊ μπολ μεταξύ αριστερών ομάδων, με περίπου άδειες κερκίδες· 43% ήταν η αποχή στον δεύτερο γύρο στη Γαλλία· ένας στους δύο προτίμησε την παραδοσιακή εδαφοσφαίριση, γαλλιστί pétanque, όπως σ’ εμάς ήταν παλιά οι βόλοι και τα γκαζάκια.
Εδώ σε μας, με την Αριστερά και την Κεντροαριστερά, χάριν συντομίας Σοσιαλδημοκρατία, όλα είναι μέλι γάλα, καλά κι αγαπημένα, μεταξύ Ομονοίας και πλατείας Ανεξαρτησίας (επίσημη ονομασία της πλατείας… Βάθης). Υπάρχουν μόνο κάποιες, ελάχιστες, αμφιβολίες –κι αυτές γενικές και αόριστες– για το μέλλον της Αριστεράς, που ξεκινάνε από το παρόν και καταλήγουν στο παρελθόν με απώτατη κριτική: αν ήταν σωστή η θέση της αριστερής πτέρυγας της λοξής φάλαγγας του Επαμεινώνδα στη μάχη των Λεύκτρων ή μήπως έπρεπε να τη στρέψει κάπως δεξιότερα; Ωστε να μη χάσουν οι Σπαρτιάτες και κατόπιν διαλυθεί η Πελοποννησιακή Συμμαχία…
