Η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά

Ο ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης δεκαετίας ξεκίνησε με καλπασμό. Κατάφερε πολύ γρήγορα να καλύψει το κενό που δημιουργούσαν στο πολιτικό σύστημα η ραγδαία υποχώρηση και ο κατακερματισμός του ΠΑΣΟΚ. Εγινε κυβέρνηση δημιουργώντας πολλές ελπίδες και προσδοκίες και παρέμενε στην κυβερνητική εξουσία παρά τον συμβιβασμό του με τους δανειστές της χώρας.

Εκείνος ο ΣΥΡΙΖΑ, με πολύ μικρές απώλειες, εφάρμοσε πολιτική μνημονίων. Και το έπραξε ενωμένος. Ολοι αυτοί που τώρα είναι σε διαφορετικούς πολιτικούς φορείς (Αλέξης Τσίπρας και όσοι τον ακολουθούν, σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, κόμμα Κασσελάκη και διάφοροι σκόρπιοι δεξιά κι αριστερά) έδειξαν απαράμιλλη ενότητα ως κυβέρνηση μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Σε σημείο μάλιστα όχι μόνο να εκπλήσσουν αλλά και να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αφού δεν τους διέσπασε το τρίτο μνημόνιο που ήταν μια νεοφιλελεύθερη πολιτική, δεν μπορεί να τους διασπάσει τίποτα.

Με δυο λόγια, δεν ήταν λίγοι που θεωρούσαν ότι η πολιτική δοκιμασία 2015-2019 είχε ενηλικιώσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τον είχε κάνει μια ισχυρή κυβερνώσα παράταξη. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η ενότητα τυπικά κράτησε μέχρι το 2023 που υπήρχε ελπίδα επανόδου στην κυβερνητική εξουσία. Αμέσως μετά -και αφού ο Αλ. Τσίπρας παραμέρισε- το «μαγαζί» έγινε χίλια κομμάτια.

Με επίκληση την επικράτηση Κασσελάκη, προέκυψε η Νέα Αριστερά. Αλλά όταν αυτός -ο Κασσελάκης- βρέθηκε εκτός ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπήρξε καμία ενότητα παρά το γεγονός ότι το εγχείρημα της Νέας Αριστεράς είχε δοκιμαστεί εκλογικά και είχε αποτύχει, ενώ η ενότητα θα διατηρούσε το επανενωμένο κόμμα στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει γύρω στο 4%-5% και η Νέα Αριστερά διαλύεται.

Είναι πραγματικά δύσκολο να βρει κανείς καλύτερο παράδειγμα πολιτικής αυτοκτονίας που μάλιστα να θεωρείται προτιμητέα στο όνομα της υπεράσπισης μιας αριστερής αγνότητας και καθαρότητας που έχει χαθεί προ πολλού. Η λογική, πλέον, σηκώνει τα χέρια ψηλά.