Κινητοποιήσεις των ΕΛΜΕ για τον θάνατο της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου

Ευτυχώς που κάποιοι δεν ξεχνάνε! Μπορεί ο θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου να απασχόλησε για λίγο την επικαιρότητα και η λήθη να λυτρώνει αυτούς/ές που προσπαθούν να βγουν από το κάδρο των ευθυνών για τον χαμό της άτυχης καθηγήτριας, αλλά οι συναδέλφισσες/οί της δεν την ξέχασαν. Προχθές η Γ΄ και η Ε΄ ΕΛΜΕ βρέθηκαν έξω από τα γραφεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης, ζητώντας να παραιτηθεί η διευθύντρια, να σταματήσει ο αυταρχισμός και να αποδοθούν επιτέλους ευθύνες σε αυτούς/ές που τους αναλογούν, ενώ ανάλογη διαμαρτυρία είχε προηγηθεί την περασμένη Παρασκευή από τις Α΄ και Δ΄ ΕΛΜΕ.

Η προχθεσινή παράσταση ήταν μαζική και οι εκπαιδευτικοί «απαίτησαν εξηγήσεις για τον τραγικό θάνατο της Χρηστίδου από τη διευθύντρια Β/θμιας Εκπαίδευσης, Ζωή Βαζούρα, ζήτησαν την παραίτησή της για να αποδοθούν ευθύνες και να φωτιστούν τα πραγματικά γεγονότα, μακριά από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης και μετάθεσης ευθυνών». Οπως αναφέρει η Γ΄ ΕΛΜΕ, η κ. Βαζούρα, «προσπαθώντας αυτή τη φορά να δημιουργήσει ένα επικοινωνιακό άλλοθι, δεν μας έφερε όπως άλλες φορές την αστυνομία, αλλά επικαλέστηκε ότι η ώρα της συγκέντρωσης, 1.30, είχε περάσει (!) και αρνήθηκε να απαντήσει στους εκπροσώπους των Σωματείων».

Οπως καταγγέλλουν οι ΕΛΜΕ, είναι μακρύς ο κατάλογος παραβίασης εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, αλλά «η διευθύντρια απάντησε διά της σιωπής και της απαξίωσης προς αυτούς και με γέλια στην απαίτηση της παραίτησής της, γεγονός που προκάλεσε την οργή των εκπαιδευτικών που την καλούσαν να παραιτηθεί».

Οι εκπαιδευτικοί των δύο ΕΛΜΕ θεωρούν υπεύθυνη την κ. Βαζούρα «για την κατάσταση ασφυξίας σχολείων και εκπαιδευτικών, διάλυσης του παιδαγωγικού κλίματος στα σχολεία, προβλημάτων λειτουργίας τους» και ο θάνατος της Χρηστίδου «έφερε στο φως την ασφυκτική καθημερινότητα των εκπαιδευτικών με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στη Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης, η οποία, αντί να συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων σε ιδιαίτερες περιπτώσεις και καταστάσεις, προλαμβάνοντάς τες με διακριτικότητα και ενσυναίσθηση, λειτουργεί με τον διοικητικό αυταρχισμό που τη χαρακτηρίζει, έχοντας δημιουργήσει ένα περιβάλλον έντονου διοικητισμού, ασφυκτικών πιέσεων και ελέγχου, εργασιακής εξουθένωσης, παραβίασης των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων».

Αυτή, πάντως, η αυταρχική διοικητική αντίληψη, συνοδεία κλίματος φόβου και πιέσεων, «αποτελούν μέρος της εκπαιδευτικής πολιτικής του υπουργείου», παρατηρούν οι ΕΛΜΕ, «διοχετεύονται στην εκπαιδευτική ιεραρχία για να επιβάλουν τη συναίνεση των εκπαιδευτικών στην αντιεκπαιδευτική πολιτική τους και απογειώνονται από διευθυντές εκπαίδευσης που διεκδικούν τα πρωτεία του αυταρχισμού, των αυθαιρεσιών και της αναλγησίας»!!!

Στην κινητοποίηση της περασμένης Παρασκευής η Α΄ ΕΛΜΕ τόνιζε πως η αναζήτηση ευθυνών για τον θάνατο της Χρηστίδου «ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου, στον σύλλογο διδασκόντων ή στους γονείς συσκοτίζει το μεγάλο πρόβλημα: την εργασιακή, παιδαγωγική και ανθρώπινη απαξίωση των εκπαιδευτικών από την αντιεκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται διαχρονικά».