Αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου του χαλκέντερου φίλου Αριστείδη Καλάργαλη, που κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες από τις εκδόσεις Εύμαρος και περιέχει 94 κείμενα που δημοσιεύτηκαν αρχικά στην εφημερίδα μας με την οποία συνεργάζεται ο Καλάργαλης από το 2014.
Γεννημένος στη Λέσβο και με γόνιμη θητεία στη δημόσια εκπαίδευση, ο συγγραφέας έχει ήδη καταθέσει γύρω στα 20 βιβλία: ποίηση, λεσβιακή γραμματολογία, λαογραφία, τοπική ιστορία. Τα κείμενα του τόμου «Γράμματα από το Αιγαίο» μπορούν να χαρακτηριστούν χρονογραφήματα· το χρονογράφημα, στη διασταύρωση ανάμεσα σε λογοτεχνία και δημοσιογραφία, είναι είδος εφήμερο· ωστόσο ο συγγραφέας φρόντισε να επιλέξει από τα περισσότερα από 300 κομμάτια που έδωσε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» εκείνα που αντέχουν στον χρόνο και διαβάζονται σαν να γράφτηκαν χθες.
Ο Καλάργαλης, με στόφα ποιητή, είναι άριστος χειριστής του λόγου και πολλά χρονογραφήματά του είναι πραγματικά διαμαντάκια, ιδίως όσα υμνούν τις μικρές χαρές της νησιωτικής ζωής, την πολυτέλεια του ελάχιστου – όπως είναι ο τίτλος ενός από τα πρώτα χρονογραφήματα του βιβλίου. Και επειδή είναι ποιητής και γραμματολόγος συνομιλεί διαρκώς με τους μεγάλους συγγραφείς και καλλιτέχνες της Λέσβου και της Αιολίδας, τον Βενέζη, τον Μυριβήλη, τον Κόντογλου, τον Εφταλιώτη, τον Μίλτη Παρασκευαΐδη, που μνημονεύονται σε διάφορα χρονογραφήματα.
Παρ’ όλο που υπάρχουν κείμενα αφιερωμένα και στα άλλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, όπως τη Νικαριά, ο συγγραφέας εύλογα κρατάει τη μερίδα του λέοντος για το νησί του, που το ξέρει πολύ καλά και το αναδεικνύει ακόμα καλύτερα· οι Μυτιληνιοί της διασποράς, που έχουν χρόνια να έρθουν στο νησί, θα συγκινηθούν ασφαλώς με την παρέλαση των τοπωνυμίων του νησιού, αλλά και με τις ιδιωματικές λέξεις που, σε μετρημένες δόσεις, εισάγει στα χρονογραφήματά του ο Καλάργαλης, σαν το ντάμι, τον πρόχειρο οικίσκο στα χωράφια, ή τα λιτρίδια, τα βότσαλα της θάλασσας.
Ακόμα ο συγγραφέας δεν αποστρέφει το βλέμμα από τη μικρασιατική ακτή απέναντι, από την Αιολίδα, που ήταν από τα πανάρχαια χρόνια η ενδοχώρα της Λέσβου. Πολλά κείμενα επισκέπτονται την απέναντι ακτή, ιδίως, αλλά όχι μόνο, το αντικρινό Αϊβαλί, αναζητώντας τα ίχνη των προπατόρων, από τον καφενέ του Κανέλλου ίσαμε το πατρικό σπίτι του Βενέζη. Οπως αναφέρει στον πρόλογό του ο Νικόλας Βουλέλης, τα χρονογραφήματα του βιβλίου «ενώνουν τις δυο ακτές, τους δυο λαούς, γεφυρώνουν το χάσμα, χωρίς να ξεχνούν την απώλεια».
Κάποια από τα κείμενα του βιβλίου γράφτηκαν κατά την κορύφωση της προσφυγικής κρίσης. Η ματιά του Καλάργαλη είναι οικουμενική, χαρακτηρίζεται από ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Προβλέπει ότι «στο μέλλον θα ενταχθεί στο εορτολόγιο ο Αγιος Πρόσφυγας, κοινός για όλες τις θρησκείες».
Τέλος, τα κείμενα του Καλάργαλη δείχνουν έναν λόγο για τον οποίο χρειάζονται και σήμερα οι εφημερίδες: επειδή προβάλλουν και δίνουν ευρύτερο ακροατήριο σε τέτοιες φωνές από κάθε γωνιά της πατρίδας μας. Τα «Γράμματα από το Αιγαίο» αξίζει να βρουν πολλούς παραλήπτες.
