Εκπληξη ευχάριστη για τη Χαριλάου Τρικούπη, δυσάρεστη για τους εσωκομματικούς αντιπάλους του Νίκου Ανδρουλάκη και για μερικά κόμματα της αντιπολίτευσης που περιμένουν πώς και πως την αλλαγή γραμμής της ηγεσίας περί αυτόνομης πορείας ώστε να γίνει πράξη αυτό που ονειρεύονται, δηλαδή η δημιουργία λαϊκού μετώπου. Το γεγονός ότι πήγαν να ψηφίσουν πάνω από 170.000 μέλη και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ για την εκλογή συνέδρων σε μια δύσκολη περίοδο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι δικαίωση για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, που επιμένει πεισματικά στην άποψη ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί μόνο του να κερδίσει τις εκλογές. Η στιγμή ήταν αρνητική. Διαγραφή πρωτοκλασάτου στελέχους του κόμματος (Κωνσταντινόπουλος), αντιρρήσεις -μερικές φωναχτές- από κορυφαίους παράγοντες για την αποπομπή του πρώην αντιπροέδρου της Βουλής, διαφωνίες για την ποιότητα και την έκταση της αμφίπλευρης διεύρυνσης, χαμηλές επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις, μπόλικες συζητήσεις στο παρασκήνιο με αιχμές κατά του κ. Ανδρουλάκη για τον τρόπο που διοικεί το κόμμα, έλλειμμα αυτοπεποίθησης, συντήρηση κλίματος εσωστρέφειας. Κι όμως, υπήρχε μαζική συμμετοχή.
Ποιος κέρδισε τη μερίδα του λέοντος; Επ’ αυτού δεν υπήρχε αμφιβολία πριν από την εκλογική διαδικασία, δεν υπάρχει και μετά την καταμέτρηση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ελέγχει περίπου το 60% των συνέδρων. Το υπόλοιπο 40% μοιράζονται ο Χάρης Δούκας, ο Παύλος Γερουλάνος, ο Μιχάλης Κατρίνης και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, ο οποίος τελευταία, με κατάθεση προτάσεων εφ’ όλης της ύλης, δεν κρύβει τις ηγετικές φιλοδοξίες του. Το μεγάλο ατού του κ. Ανδρουλάκη -το έχει αποδείξει σ’ όλες τις εσωκομματικές συγκρούσεις- είναι ο έλεγχος του κομματικού μηχανισμού. Χρόνια γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, χρόνια πρόεδρος, έχει βαθιές ρίζες στις οργανώσεις. Συνεπώς ακόμα κι αν έχουμε συνασπισμό των αντιπάλων του, τα κουκιά δεν βγαίνουν. Τι μπορεί να είναι όμως ένα συνέδριο περίπου 5.500 συνέδρων. Σε καμία περίπτωση δεν θα είναι ένας χώρος όπου θα αναμετρηθούν πολιτικά και ιδεολογικά οι τάσεις και οι φράξιες. Αυτές θα κάνουν τη δουλειά τους στους διαδρόμους. Η αίθουσα θα έχει κόσμο όταν θα μιλήσουν ο αρχηγός και κάποια εκ των πρωτοκλασάτων στελεχών. Με τους απλούς συνέδρους στο βήμα η αίθουσα θα είναι άδεια. Δεν θα είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο. Αυτό έχει συμβεί και στα συνέδρια άλλων κομμάτων με τόσο μαζική συμμετοχή. Εξαίρεση αποτελεί το ΚΚΕ.
Σπανίως τα συνέδρια παίρνουν αποφάσεις καθοριστικές για το μέλλον των κομμάτων. Οπως έλεγαν παλιά στην Αριστερά, τα «σοβαρά» συνέδρια έχουν κριθεί πολύ πριν από τη διεξαγωγή τους. Οι ηγεσίες λαμβάνουν μέτρα για να μην αντιμετωπίσουν προβλήματα. Την περίοδο της Μεταπολίτευσης δύο ήταν οι εκκωφαντικές εξαιρέσεις. Το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ το 1991. Γρουσούζικο. Το κόμμα διασπάστηκε. Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996 με τη σκληρή μάχη του Σημίτη με τον Τσοχατζόπουλο και τελικό νικητή τον Κώστα Σημίτη. Από την άποψη της… πλοκής ήταν τα πιο ενδιαφέροντα συνέδρια. Το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν θα είναι βαρετό, αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε ανατροπές. Αν και με τα ανθρώπινα, όπως λέει ο Τσόμσκι, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος.
Ανάγωγα
Αναφορές ότι οι ΗΠΑ ξεκίνησαν να μετακινούν 2.000 πεζοναύτες από την Ιαπωνία στη Μέση Ανατολή. Τόσο εύκολη υπόθεση ήταν η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος. Οι «διαταραγμένοι», κατά τον «ισορροπημένο» Τραμπ, μουλάδες θα παραδίνονταν άνευ όρων μέσα σε 4-5 μέρες. Οι σύγχρονοι Φρόιντ ξαπλώνουν στα ντιβάνια τους και σκίζουν τα πτυχία τους.
