Είναι κάποιες στιγμές σε αυτό που άλλοι ονομάζουν επάγγελμα και άλλοι λειτούργημα, στη δημοσιογραφία δηλαδή, που πραγματικά συμβαίνουν πράγματα τα οποία σε στιγματίζουν. Χθες, ήταν μία από αυτές τις μέρες, όταν για λογαριασμό του Ρ/Σ «Metropolis 95,5» επικοινώνησα με τον Γιάννη Λαθήρα, καθηγητή και πολύ ενεργό στα κοινωνικά δρώμενα, παλιότερα υποψήφιο δήμαρχο Νεάπολης-Συκεών, αλλά και υποψήφιο ευρωβουλευτή με την «ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Ηθελα να μιλήσει για τη φωτογραφία του Κλεομένη Αλήτσιου, του 20χρονου δολοφονημένου οπαδού του ΠΑΟΚ, που ως μαθητής του 2ου Λυκείου Συκεών κρατούσε πανό σε εκδήλωση για τον επίσης αδικοχαμένο Αλκη Καμπανό.
Τον κύριο Λαθήρα συνοδεύει μια τραγική ιστορία, καθώς ο γιος του, που υποστήριζε φανατικά τον ΠΑΟΚ, είχε καταφέρει να βγει ζωντανός από το μοιραίο πούλμαν που στις 4 Οκτωβρίου του 1999 στα Τέμπη στέρησε τη ζωή έξι συνοπαδών του, αλλά δυστυχώς ο ίδιος πέθανε μετά από πέντε χρόνια, στα 23 του, λόγω χρήσης ουσιών.
Κλείνοντας το ραντεβού και αφού μου περιέγραψε πόσο συγκλονίστηκε όταν είδε τη φωτογραφία του Κλεομένη να κρατά, φορώντας τη φανέλα του ΠΑΟΚ, το πανό με το μήνυμα «Αλκη, να ’σαι ο τελευταίος, δεν ξεχνάμε», μου είπε κάτι που το είδα ως δήλωση και αργότερα σε άλλη συνέντευξή του, στην Παράλλαξη: «Αν δεν σταματήσουμε να τα ρίχνουμε ο ένας στον άλλον κι αν βλέπουμε το θέμα επιφανειακά, ο κύκλος αυτός και το μίσος στο διαφορετικό δεν θα κλείσει. Και δυστυχώς ο Κλεομένης δεν θα είναι ο τελευταίος».
Ενας πονεμένος πατέρας μάς «φωνάζει» μια πικρή αλήθεια: «Αυτά τα παιδιά θέλουν να ανήκουν κάπου, σε μια κοινωνία που τους εξαφανίζει, θέλουν να γίνουν ορατοί, αλλά με έναν αρνητικό τρόπο».
