Ξεθάρρεψε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από δημοσκοπήσεις και στο προσυνέδριο στη Λάρισα… ονειρεύτηκε μέχρι αυτοδυναμίες και «Ισχυρή, δυνατή οικονομία, δυνατή Ελλάδα, δυνατή Νέα Δημοκρατία» (Γεωργία Σάκκουλα, «Προεκλογικό αφήγημα με έμφαση στη σταθερότητα», «Συντακτών» 16/3). Ενώ «υπερασπιζόμενος τα πρώτα μέτρα κατά της αισχροκέρδειας στη σκιά του πολέμου, επιχείρησε να δικαιολογηθεί με το επιχείρημα “δεν ρίχνουμε ποτέ στη μάχη όλα μας τα όπλα από την πρώτη στιγμή”, επικαλούμενος την εμπειρία διαχείρισης άλλων κρίσεων».
Και έμπειρος λοιπόν. Μάλιστα. Τι αποκόμισε, δηλαδή, από τις άλλες κρίσεις; Καλό θα ήταν να έλεγε. Εξι χρόνια στο «τιμόνι» είδε (είδαμε), έπαθε (πάθαμε), ίσως και έμαθε. Αυτό, νομίζω, θα πει εμπειρία: τι έκανε που δεν έπρεπε, τι θα κάνει που δεν έκανε, ενώ έπρεπε, ποια όπλα θα ρίξει στη μάχη από την πρώτη στιγμή, ποια… στρατηγική (πολέμου κατά της αισχροκέρδειας) θα αφήσει για αργότερα· όχι κατόπιν εορτής, να εξηγούμαστε. Ή τώρα ή το «μετά…», σε άλλους…
Τα λέγαμε κάποτε -τον περασμένο αιώνα!– με τον αξέχαστο φίλο Τάκη Δραγουμάνο στο μεσημεριανό μας στέκι, στον «Ατταλο», Αδριανού, πάνω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού (τρένου). Εμφανίστηκε μια στιγμή, περαστικός, ο Τζίμης ο Τίγρης. Γνωριζόντουσαν με τον Τάκη. Κάθισε άνετα στο τραπέζι μας. Ετσι τον γνώρισα -ας πούμε προσωπικά- και, με όλο το θάρρος που λένε, αλλά πολύ διακριτικά, τον ρωτούσα πράγματα για τη ζωή του.
Απαντούσε πρόθυμα και με πολύ στρωτό, λαϊκό αφηγηματικό λόγο. Κάποιος από πλαϊνό τραπέζι που είχε στήσει αυτί, μπήκε απρόσκλητος στην κουβέντα (ό,τι αντιπαθώ περισσότερο, τους… παρείσακτους), λέγοντας, ανοήτως: «Ψεύτικα είναι όλα αυτά Τζίμη! Ε;». Σκέφτηκα: «Τώρα να δεις… θα του δώσει ο Τζίμης καμιά ανάστροφη και τον στείλει στις γραμμές του τρένου». Προς μεγάλη μου έκπληξη, ατάραχος ο Τζίμης, κούνησε το κεφάλι και μειδιώντας μελαγχολικά, είπε το αμίμητο (από στίχο τραγουδιού, γιατί και τραγουδούσε με κιθάρα σε ταβέρνες, για το μεροκάματο…): «Ψεύτικα ήταν τα όσα ονειρεύτηκα…».
