Στη «Μουριά» το Σάββατο. Με είχε καθηλώσει καμιά εικοσαριά μέρες ένα κάτι σαν λουμπάγκο. Κάπως πήρα να συνέρχομαι μετά την Τετάρτη. Ξεθάρρεψα. Πήρα το ραβδί από μπαμπού παραγωγής μου, από τον κήπο μας στον Λαύκο. Και βρέθηκα στη «Μουριά» από νοσταλγία (κι ας λέει ο Καναδός πρωθυπουργός Μακ Κάρνεϊ, που τη βγαίνει στον Τραμπ και πολύ τον πάω, ότι η νοσταλγία δεν συνιστά πολιτική) συζητώντας με καλή συντροφιά… πολιτικά· χιλιάδες θέματα, ημεδαπά και… ιμπεριαλιστικά.
Παρήλθε ο χρόνος. Πήρα κατά τις τρεισήμισι το 813 Προύσσης – Αβέρωφ από τη στάση της Καλλιδρομίου. Θα έπαιρνα, μετά, το μετρό από τους Αμπελοκήπους και θα έφτανα στο σπίτι μια χαρά: Αλλά… Αν η πρώτη συγκέντρωση που θυμάσαι, παιδί, είναι η προεκλογική της ΕΔΑ το 1958 με κεντρικό ομιλητή τον Ηλία Ηλιού, σε κείνες τις εκλογές που η ΕΔΑ αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση και τρίβαμε όλοι τα μάτια μας· κι «εμείς» και οι «άλλοι»· προπαντός οι «άλλοι»…
… Τότε, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και όλα τα συναφή μπορεί να σε βρουν ακόμα και στου βοδιού το κέρατο. Τις τραβάει το αίμα σου. Είναι σταγονίδιά σου διά βίου. Τώρα με το DNA (δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ επιστημονικά, κι άντε συλλάβισέ το), μπορεί και μετά θάνατον να πέφτεις πάνω σε διαδηλώσεις. Ακόμα και στις τρεισήμισι μετά το μεσημέρι Σαββάτου, στο φανάρι Χαρ. Τρικούπη και Αλεξάνδρας, όπου είχε ραντεβού το λεωφορείο (μου) που το σταμάτησε το φανάρι, με την κεφαλή πορείας που εκείνη ακριβώς τη στιγμή έφτανε στο φανάρι Αλεξάνδρας και Χαρ. Τρικούπη ανηφορίζοντας.
Πορεία συμπαράστασης στους κατοίκους των Προσφυγικών Πολυκατοικιών στην Αλεξάνδρας και υπέρ της διάσωσής τους ως μνημείου (ήδη χαρακτηρισμένου διατηρητέου) αρχιτεκτονικής και ιστορικής μνήμης, αλλά και μοντέλου συμβιωτικής αυτοδιαχειριστικής κατοίκησης. Επιπλέον διαμαρτυρία συμπαράστασης στον απεργό πείνας, 40ή μέρα σήμερα, Αριστοτέλη Χαντζή, κάτοικο των Προσφυγικών. Κατέβηκα κι εγώ από το λεωφορείο και ακολούθησα την πορεία…
