Βαθιά ντροπή προκαλεί το γεγονός ότι το πρόσφατο τραγικό περιστατικό στον διεθνή αερολιμένα «Ελ. Βενιζέλος» πέρασε «στα ψιλά» των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Η ακτιβίστρια Μαρία Λαδά υπέκυψε στα βαριά τραύματά της την 27η Φλεβάρη, έπειτα από πτώση κατά την αποβίβασή της από αεροσκάφος, γιατί η ράμπα δεν προσαρμόστηκε σωστά…
Οσα άτομα με αναπηρία έχουν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν -ή έστω να βγαίνουν από το σπίτι- βιώνουν τις οδυνηρές συνέπειες της μη προσβασιμότητας μεταφορών και υποδομών. Ωστόσο, οι φωνές τους δεν ακούγονται, αφού πλην μικρών φωτεινών εξαιρέσεων δεν έχουμε καταφέρει να οργανώσουμε ευρεία δίκτυα ικανά να τους συνδράμουν και να ασκήσουν πίεση, ώστε να ικανοποιηθούν επιτέλους οι αυτονόητες διεκδικήσεις τους.
Εξίσου αυτονόητη και εξίσου μακρινή μοιάζει και η πραγματική απόδοση ευθυνών για τον άδικο χαμό της 67χρονης Μαρίας. Η ίδια υπερασπιζόταν για πολλά χρόνια τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, χρόνιες και σπάνιες παθήσεις. Ηταν ενεργό μέλος της Ενωσης Προστασίας της Ισότητας και των Δικαιωμάτων ΑμεΑ «Υπερίων» και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Συλλόγων Σπανίων Νοσημάτων. Μάλιστα, την ημέρα του ατυχήματος ερχόταν στην Αθήνα από την Κεφαλονιά, προκειμένου να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση και να συμμετάσχει σε εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Σπάνιων Παθήσεων.
Θα λείψει σίγουρα σε όσους είχαν τύχη να την γνωρίσουν. Το βάρβαρο τέλος της δεν άνοιξε ούτε μια χαραμάδα στον δημόσιο λόγο, προκειμένου να αναδειχθούν οι συνεχείς κίνδυνοι, τους οποίους αντιμετωπίζουν τα ανάπηρα άτομα, η κατάσταση των δομών και των μηχανημάτων, που χρησιμοποιούν, και η εκπαίδευση όσων εργάζονται σε υπηρεσίες που τους αφορούν.
