Ακόμα και στους πιο χαλεπούς καιρούς η Αριστερά έβρισκε τρόπους απάντησης στον πόλεμο, πολύ περισσότερο κατά την μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο περίοδο που ο αγώνας για την ειρήνη ταυτίστηκε με τον αγώνα για τη ζωή, λόγω της πυρηνικής απειλής.
Δεν ασπαζόμαστε τη θέση περί του «αναπόφευκτου του πολέμου», αλλιώς τα κινήματα ειρήνης δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης, έχοντας καταγράψει μεγάλες νίκες κατά τον εικοστό αιώνα, κυρίως στο πεδίο του πυρηνικού αφοπλισμού.
Ακόμα και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, όταν ανθούσαν θεωρίες για το τέλος της Αριστεράς και το τέλος της Ιστορίας, σημειώθηκαν μεγάλοι αντιπολεμικοί ξεσηκωμοί, με μεγαλύτερο εκείνο κατά του πολέμου στο Ιράκ, το 2003. Τότε, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ είχε ορίσει τη 15η Φεβρουαρίου Παγκόσμια Ημέρα Αντιπολεμικής Δράσης, που ενεργοποίησε κινήματα σε εβδομήντα χώρες, με συνολικά πολλά εκατομμύρια διαδηλωτών.
Δυστυχώς, σήμερα, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, όπως και το αντίστοιχο Ευρωπαϊκό, έχουν περιέλθει σε αδράνεια, κυρίως λόγω υποχώρησης των προοδευτικών αλλαγών στη Λατινική Αμερική, αλλά και εκλογικής υποχώρησης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Πάλι καλά που υπάρχει ο Σάντσεθ στην Ισπανία, επικεφαλής προοδευτικής κυβέρνησης, ορθώνοντας το ανάστημά του στον Τραμπ και ανοίγοντας παράθυρο ελπίδας ότι μια άλλη Ευρώπη της ειρήνης είναι εφικτή.
Ευκταία, αλλά εξαιρετικά δύσκολη η ενεργοποίηση του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, καθώς και του Ευρωπαϊκού. Μπορεί όμως να αξιοποιηθεί το ενωτικό τους πνεύμα, η οικολογική, αντιρατσιστική και αντιμιλιταριστική τους διάσταση, διότι η διεκδίκηση της ειρήνης απαιτεί τόσο τον αφοπλισμό, πυρηνικό και συμβατικό, όσο και την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, καθώς και την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.
Για τη σύγχρονη Αριστερά, δεν υπάρχουν «πόλεμοι για τη δημοκρατία», ούτε «ανθρωπιστικοί». Η δημοκρατία δεν εξάγεται ούτε μεταφυτεύεται, είναι έργο του κάθε λαού και των αντίστοιχων αγώνων του. Αλλωστε, απέτυχε παταγωδώς ο υποτιθέμενος πόλεμος για τη δημοκρατία στο Ιράκ, πριν από 23 χρόνια, για την ανατροπή του τυραννικού καθεστώτος του Σαντάμ, ενώ ίδια και χειρότερη κατάληξη είχε ο πόλεμος στη Λιβύη, το 2011.
Πριν από όλα, ένα νέο αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, οφείλει να είναι πολυθεματικό, ενωτικό και παρεμβατικό, χαρακτηριστικά που παλαιότερα καθιέρωσαν στο διεθνές πολιτικό λεξιλόγιο τον όρο «διπλωματία των λαών». Αρα, δεν πρέπει να υποτιμάται ο λεγόμενος «χαρτοπόλεμος» με ψηφίσματα, εκκλήσεις και προτάσεις στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
Με τη δαμόκλειο σπάθη των αυξήσεων στις τιμές του πετρελαίου και παραγώγων του πάνω από τις κοινωνίες, απαιτείται η ανάδειξη και των οικονομικών συνεπειών του σημερινού πολέμου. Αλλωστε, βασικό αίτημα στον αγώνα κατά της επιταχυνόμενης διεθνούς στρατιωτικοποίησης είναι η δραστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών παγκοσμίως, προς όφελος των κοινωνικών και περιβαλλοντικών αναγκών.
*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
