Εφυγε από τη ζωή, το Σάββατο το πρωί, σε ηλικία 88 ετών, ο Γιώργος Βότσης, ένας σπουδαίος δημοσιογράφος με μακρά πορεία στον χώρο του Τύπου, μία από τις πιο εμβληματικές πένες της Μεταπολίτευσης. «Με τη διεισδυτική του γραφή, την πολιτική του σκέψη και την προσήλωσή του στις δημοκρατικές αξίες, ο Γιώργος Βότσης υπήρξε μια σημαντική παρουσία στον χώρο της ελληνικής δημοσιογραφίας», αναφέρει στην ανακοίνωσή του το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. «Τα άρθρα και οι παρεμβάσεις του χαρακτηρίζονταν από τεκμηρίωση, πολιτική οξυδέρκεια και σαφή θέση υπέρ της δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Η απώλειά του αφήνει ένα αισθητό κενό στον χώρο του Τύπου και της πολιτικής ανάλυσης. Η μακρά του πορεία, η συνέπεια και η συμβολή του στην ελληνική δημοσιογραφία αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές των δημοσιογράφων».
Γεννήθηκε το 1938 στη Λάβδανη Ιωαννίνων και από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 άρχισε να εργάζεται στον χώρο του Τύπου. Το 1961 εργάζεται στην εφημερίδα «Αυγή», ενώ από το 1964 έως το πραξικόπημα του 1967 εργάστηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», ως κοινοβουλευτικός συντάκτης. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης Πατριωτικό Μέτωπο (ΠΑΜ) και για τη δράση του καταδικάστηκε ερήμην από το καθεστώς σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών. Είχε προλάβει να διαφύγει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Λονδίνο, όπου από το 1968 έως το 1974, παράλληλα με την αντιστασιακή του δράση, εργάστηκε ως συντάκτης στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Το Βήμα». Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το 1974, επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε ενεργά τη δημοσιογραφική του πορεία. Συνδέθηκε στενά με την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», όπου επί σειρά ετών εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης, αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διαμόρφωση του πολιτικού ρεπορτάζ και του δημόσιου διαλόγου κατά τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ταυτόχρονα ήταν μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της εφημερίδας.
«Ο Γιώργος Βότσης ήταν από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της δημοσιογραφίας. Με πένα διεισδυτική, αναλυτική και καίρια ευθυγραμμισμένη με τις δημοκρατικές αξίες», ανέφερε το ΠΑΣΟΚ σε ανακοίνωσή του. Και ο Σωκράτης Φάμελλος: «Ο Γιώργος Βότσης με την προοδευτική του ματιά και τη μαχητική του γραφή, αποτελεί λαμπρό παράδειγμα για κάθε νέο δημοσιογράφο. Για την ανεξάρτητη πολιτική δημοσιογραφία, που σημάδεψε μια μεγάλη περίοδο της μεταπολίτευσης». Η Νέα Αριστερά εστίασε «στην αταλάντευτη προσήλωσή του στην υπεράσπιση της ελευθερίας του Τύπου και στις ευκαιρίες που έδινε σε νέους ταλαντούχους δημοσιογράφους. Η συνολική πορεία του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τους δημοκρατικούς αγώνες της χώρας».
Η πολιτική κηδεία του Γιώργου Βότση θα γίνει την Τετάρτη, 11 Μαρτίου, στις 10:30, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Ακου με, «καθόλου» άοπλε σύντροφε
Μας λείπει ήδη ο Γιώργος Βότσης. Είναι φτωχό το λεξιλόγιο για να τον περιγράψεις και να τον αποχαιρετήσεις. Και όχι στη γνωστή ρητορική τού «ο νεκρός δεδικαίωται…». Οι διαφωνίες και οι… συγκρούσεις συχνά μαζί του ήταν μάθημα δημοσιογραφίας και πολιτικής ανάλυσης. Αλλά και ανθρωπιάς. Τον θαύμαζα από έφηβος, αλλά στα 20 χρόνια μου με καθήλωσε το κείμενό του «Ακου με, ένοπλε σύντροφε», με το οποίο ασκούσε κριτική εξ αριστερών στη «17 Νοέμβρη». Δυστυχώς από κοντά τον γνώρισα μόνο την τελευταία δεκαετία της «Ελευθεροτυπίας». Αλλά ήταν αρκετό για να νιώσω και τον υπέροχο άνθρωπο Γιώργο Βότση. Αυτόν που έτρεχε βραδιάτικα με χιονιά, Χριστούγεννα του 2011, όταν η «Ελευθεροτυπία» μας είχε αφήσει απλήρωτους επί μήνες, να φέρει μελομακάρονα και κουραμπιέδες «έτσι για το καλό»… Τον θύμωνα σε κάποιες συζητήσεις μας και έλεγε: «Μικρέ, μη με συγχύζεις! Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις!». Με θύμωσε κι εκείνος με κάποιες αποφάσεις του στα δύσκολα χρόνια. Αλλά δεν μπορούσα να του κρατήσω κακία. Καλό ταξίδι, λοιπόν, «καθόλου» άοπλε σύντροφε. Αλλωστε η πένα ήταν το πιο ισχυρό όπλο σου…
Σωτήρης Μανιάτης
O αρχέγονος ορχηστής, ο αναρχικός ορθολογιστής
Ευτύχησα να τον γνωρίσω πριν από περίπου τριάντα πέντε (τριάντα οχτώ;) χρόνια, μαζί και τον Περικλή Κοροβέση – αχώριστοι κι αγαπημένοι οι δυο τους μια ζωή, σχεδόν εξ απαλών ονύχων. Τον ήξερα βεβαίως από πιο παλιά, από τα γραπτά του στην «Ελευθεροτυπία», τα οποία γραπτά είχαν επηρεάσει κι άλλους νέους σαν εμένα, ανοίγοντάς μας ορίζοντες και νέες θύρες σκέψης και προβληματισμού, θύρες που οδηγούσαν σε πλήρη ανεξαρτησία σκέψης και κριτικής ματιάς στα αίσχη [τον αυταρχισμό και την καταστολή, άμα τε και αλαζονεία] της εξουσίας. Απλώθηκε ο κόσμος μπροστά μας αφού αποφασίσαμε να διαβούμε με σθένος τούτες τις πύλες. Ηταν έργο αυτό του Γιώργου Βότση.
Πολιτικός συντάκτης, ναι, αναρχικός, ναι, υπέρ των λαϊκών κοινοτήτων και εναντίον της εξουσίας, ναι, αλλά επιπλέον λάτρης του γενέθλιου τόπου, της Ηπείρου. Ο χορός του ήταν αντανάκλαση και ζωντάνεμα της αρχέγονης Ελλάδας, της φτωχής και πανέμορφης Ηπείρου. Τα ποτάμια και οι λίμνες, η πέτρα και το φως της υποκλίνονταν στον [διονυσιακό] αυτόν χορό του. Τότε ακυρωνόταν η εγκαθίδρυση του φριχτού στα σπλάχνα και το ελεύθερο σώμα εμφανιζόταν, προσλάμπον και λοιδορούν τη βαρύτητα. Στους ήχους του ηπειρώτικου κλαρίνου άκουγες τη φωνή του Γιώργου Βότση, εκεί που συναντιούνται το ανείπωτο και το ανίδωτο, εκεί που το αόρατο κλάμα συναντά τη βαθιά λύπη του πεπερασμένου. Εκεί τον συνάντησα.
Ειλικρινή συλλυπητήρια στη σύζυγό του Λένα και στις κόρες του Αννα και Νικολέττα.
Γιώργος Σταματόπουλος
