Ο Pan Pan (κατά κόσμον Παναγιώτης Πανταζής) και μερικοί άλλοι μουσικοί -όχι τόσο λίγοι, απλά δεν μας πάει πάντα το μυαλό- έχουν «αναλάβει» να κάνουν το ελληνικό κοινό να συνειδητοποιήσει ότι μεταξύ άλλων διαθέτει και ένα, μια χαρά γνήσιο και μη απολογητικό, pop ένστικτο. Το καταφέρνει πολύ πολύ καλά και ταυτόχρονα δείχνει να το ευχαριστιέται έντονα και ο ίδιος.
Νομίζω όμως ότι αυτό που του φέρνει τον μαγικό συγχρονισμό με το πλατύ κοινό είναι το ότι οι ήχοι του και οι στίχοι του για πολλούς είναι λίγο σαν… ιστορική ρεβάνς: δίνουν φωνή και πρόταγμα στους εσωστρεφείς, στους «ζορισμένους», στα παιδιά με τον ψηλό πήχη και με τα απανωτά στραπάτσα. Και για τον λόγο αυτό, με μια έννοια «πρωτοπορούν» – με έναν αρκετά διευρυμένο, προφανώς, ορισμό της λέξης. Στην τελευταία του δισκογραφική δουλειά, την «Υπεραστική Μουσική», που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, αυτή η αίσθηση ήταν ακόμα πιο έντονη.
Η «Εφ.Συν.» και οι «Νησίδες» του ζήτησαν να μιλήσει για όλα αυτά, ο Pan Pan δέχτηκε, και η φάση εξελίχθηκε καλά.
● Kαλά ταξίδια στην «Υπεραστική Μουσική». Αν μπορούσες να συνοψίσεις σε μία φράση τον «μέσο όρο» των μηνυμάτων που θες να περάσεις με την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ, ποια θα ήταν η φράση; Και πού θα την απηύθυνες;
Αυτό που προσπαθώ να επικοινωνήσω μέσω της μουσικής μου είναι μια συνολικότερη στάση ζωής: η προσπάθεια του να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους ώστε σε πρώτη φάση να επιβιώνουμε στις δυσκολίες, και ανά περιόδους να ανθίζουμε συλλογικά στις ζωές μας. Την απευθύνω σε όποιον άνθρωπο νιώθει καλύτερα όταν συνειδητοποιεί πως δεν είναι μόνος.
● Ετοιμάζεις το κόμικς «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», βάσει του μυθιστορήματος του Καζαντζάκη. Αναλογιζόμενος το θέμα, μου είναι αναπόφευκτο το να κάνω συνειρμούς σχετικούς με τους μετανάστες στη σημερινή Ελλάδα και με περιστατικά όπως η Χίος. Γιατί ευδοκιμεί τόσο πολύ ξανά η φιγούρα του καζαντζακικού παπα-Γρηγόρη;
Ο παπα-Γρηγόρης είναι ένα σύμβολο εξουσίας που συνθλίβει τον αδύναμο και βρίσκει συμμάχους σε άλλους εξουσιαστές που φαινομενικά θα ήταν αντίπαλοί του. Δεν νομίζω πως έφυγε και ποτέ από τη μόδα η φιγούρα αυτή. Ο Χριστός -με την έννοια που τη συναντούμε στο έργο του Καζαντζάκη- θα σταυρώνεται ξανά και ξανά όσο οι εξουσίες είναι άνετες στο να αλληλοεξυπηρετούνται και να αφήνουν τα από κάτω κοινωνικά στρώματα να αλληλοεξοντώνονται.
● «Πάλι σε δικάζει, μ’ ένα βλέμμα που εκφράζει μια γενιά που αναγκάστηκε να γίνει καμικάζι», λέει το «Είναι τόσο καλό». Οσες, όσα και όσοι πρέπει, καταλάβαμε ήδη σε ποια γενιά -ή σε ποιες γενιές- αναφέρεται, χωρίς να χρειάζεται να μας το εξηγήσουν. Θέλω να μου πεις αν είσαι καθόλου αισιόδοξος για το παρακάτω αυτής της γενιάς και αν ναι, πού στηρίζεται αυτή η αισιοδοξία σου.
Αισιόδοξος δεν είμαι, αλλά η ελπίδα είναι κάτι που μπορεί να ζει και ως πολύ μικρή σπίθα. Εχω παιδιά και φίλους με παιδιά, δεν μπορώ να εγκαταλείψω την ελπίδα.
● Στα τραγούδια σου χτίζεις τόσο συχνά το απρόσμενο ροζ πάνω στο γκρι, που αναρωτιέται κανείς αν το ροζ και το γκρι σού είναι εξίσου ζωτικά. Το πρώτο ως γέννημα, αλλά και το δεύτερο ως ασφαλής καμβάς για δημιουργία. Ισχύει;
Από μικρός συνειδητοποίησα πως δεν έχω αγαπημένο χρώμα αλλά αγαπημένους συνδυασμούς. Το ροζ με το γκρι είναι ένας από αυτούς.
● Είσαι σις στρέιτ λευκός άντρας, όπως λες στην «Ανισόπεδη ντίσκο», και ταυτόχρονα φαίνεσαι ένας άνθρωπος outly and proudly ευαίσθητος, εξοικειωμένος με το να ακουμπάς τα συναισθήματά σου. Συναντάς πολλούς εκεί έξω που έχετε αυτά τα κοινά γνωρίσματα; Σε ενδιαφέρει καθόλου το να περνάς στους άλλους ανθρώπους το μήνυμα ότι αυτός ο «συνδυασμός» είναι οκ;
Οτιδήποτε κάνει ένας δημιουργός, σε ό,τι κοινό και να απευθύνεται, θα βρεθούν άνθρωποι να σκεφτούν πως αυτό που κάνει είναι οκ – όταν σου δίνεται βήμα οι άνθρωποι ακούν, λίγο ή πολύ. Νομίζω πως η αποκλειστική σύνδεση της συγκεκριμένης ταυτότητας με τη ματσίλα είναι κάτι παλιό, έτσι κι αλλιώς.
● Βίωσες στιγμές που κλήθηκες να είσαι -ή που όντως ήσουν- ένα από εκείνα τα τέλεια παιδιά, για τα οποία λίγο-πολύ μιλάς στη «Φωτιά στις κεραίες»; Νιώθεις ότι υπάρχει οξυγόνο στην Ελλάδα για τα παιδιά που τολμούν να μην επιθυμούν τη συμμόρφωσή τους με αυτό το ιδανικό;
Αν δεν ήμουν, δεν θα είχα γράψει αυτό το κομμάτι. Το οξυγόνο εμείς το παρέχουμε ή το κόβουμε. Αν μιλάμε για το εκπαιδευτικό σύστημα, νιώθω πως απευθύνεται σε έναν συγκεκριμένο τύπο μελλοντικού εργαζόμενου, σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Αυτό είναι αποπνικτικό. Το πρώτο βήμα νιώθω πως θα ήταν να αποσυνδέσουμε την παραγωγικότητα από τη χρησιμότητα.
● Η Αθήνα είναι κυρίαρχο φόντο σε πολλές δημιουργίες σου. Μπορείς να μου πεις τρία πράγματα που θα ήθελες να δεις να αλλάζουν σε αυτήν, και που αν άλλαζαν, θα σε έκαναν να ξαναελπίσεις ότι «σώζεται» ως βιώσιμη μητρόπολη;
Με μετρό και λεωφορεία που εξυπηρετούν τις αληθινές ανάγκες, με πεζοδρόμια και δρόμους που δεν αποκλείουν ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες και με ρυθμίσεις στο ύψος των ενοικίων, ίσως και να μη θέλει γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή.
● Πες μου μια στιγμή τον τελευταίο μήνα, κατά την οποία κάποιο γεγονός της δημόσιας σφαίρας (από τον πολιτισμό, από την τέχνη ή από οποιοδήποτε άλλο πεδίο) σε τρόμαξε. Και τον λόγο για τον οποίο σε τρόμαξε.
Η χρήση της λέξης «αυτιστικά» από τον πρωθυπουργό για να περιγράψει υποτιμητικά μια συμπεριφορά. Συνολικότερα, η κανονικοποίηση του κακοποιητικού λόγου από ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας εξυπηρετεί τη διάλυση της κοινωνίας.
● Κάνε παρακαλώ ένα tribute σε τρία πολύτιμα συνεργατάκια σου και δώσε ένα ευχαριστώ στο καθένα από αυτά, για κάτι. Οσα δεν αναφερθούν δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο πολύτιμα – άλλωστε παίρνω την ευθύνη εγώ, που έβαλα το όριο του τρία.
Το έχω κάνει δισκογραφικά στο κομμάτι «Το νιώσιμο». Για όλες τις φορές που είδα πόσο ενδυναμώνουν με τις παρουσίες τους το κοινό που έρχεται στις συναυλίες μας, για όλες τις φορές που είδα με πόσο ενθουσιασμό τούς μιλάνε μετά. «Μπορώ να έχω μια κόρη; Να μεγαλώσει δυνατή και να είναι ό,τι θέλει. Και ας βρει τα πρότυπά της μόνη όπως άλλες έχουν βρει». Σε Καλλιόπη, Βασιλίνα, Λυγερή.
ℹ️ Από τις 5 Μαρτίου ο Pan Pan ξεκίνησε μια πανελλαδική περιοδεία με 14 πολυαναμενόμενα live. Το ταξίδι του έχει τίτλο «Υπεραστικό Tour 2026», σύνθημα «Καλώς ήρθατε στο νιώσιμο», και τελικό προορισμό μια βραδιά γεμάτη synthesizers την Παρασκευή 3 Απριλίου (19.00) στο Floyd στην Αθήνα. Μέχρι τώρα έχουν προηγηθεί σταθμοί στον Βόλο (Cafe Santan) και χθες στη Λάρισα (Skyland Live music venue).
● Απόψε, Σάββατο 7/3 (21.00) εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη, στον WE Πολυχώρο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Κι ακολουθούν:
● Πέμπτη 12/3, 20.00, Πάτρα, Jolene
● Παρασκευή 13/3, 20.00, Γιάννενα, Stage Ioannina
● Σάββατο 14/3, 20.00, Κέρκυρα, Επτά Τεχνών Τόπος
● Κυριακή 15/3, 20.00, Τρίκαλα, Ανδρομέδα Μουσικό Στέκι
● Πέμπτη 19/3, 20.00, Σέρρες, Αίγλη
● Παρασκευή 20/3, 20.00, Καβάλα, Κατινάρα
● Σάββατο 21/3, 20.00, Ξάνθη, Nostos
● Κυριακή 22/3, 20.00, Κομοτηνή, ΟΧΤΩ
● Παρασκευή 27/3, 20.00, Κρήτη Χανιά, Bras De Freres
● Σάββατο 28/3, 20.00, Κρήτη Ηράκλειο, Cine Studio
● Παρασκευή 3/4, 19.00, Αθήνα, Floyd.
