Με φόντο το Ιράκ την εποχή του Σαντάμ Χουσεΐν και με ήρωες δύο παιδιά «Η τούρτα του προέδρου» του Χασάν Χάντι είναι μια καίρια πολιτική αλληγορία σε αντίθεση με το πολιτικό σχόλιο για την πατριαρχία που επιχειρεί μάταια να κάνει η Μάγκι Τζίλενχαλ στη βασισμένη στον Φρανκενστάιν, κακόγουστη όμως, «Νύφη» της
Η τούρτα του προέδρου
(The President’s Cake, Ιράκ, Κατάρ, ΗΠΑ, 2025, 105’)
Σκηνοθεσία: Χασάν Χάντι
Ηθοποιοί: Μπανίν Αχμαντ Ναΐφ, Ουαχίντ Θάμπετ Χρεϊμπάτ, Σατζάντ Μοχάμαντ Κάσεμ
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Χασάν Χάντι, που απέσπασε τη Χρυσή Κάμερα Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη στις Κάνες, αποτελεί ένα εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο. Με μια οξυδερκή ματιά δημιουργεί μια γλυκόπικρη ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα, αντιμετωπίζοντας τους χαρακτήρες του με ευαισθησία, σκιαγραφώντας μέσα από την απλή ιστορία του το ανθρώπινο πορτρέτο μιας κοινωνίας που καθημερινά προσπαθεί να επιβιώσει.
Δεκαετία του 1990. Στο Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν και των σκληρών διεθνών κυρώσεων η εννιάχρονη Λάμια επιλέγεται από το σχολείο της να φτιάξει την υποχρεωτική τούρτα γενεθλίων για τον πρόεδρο. Μια επικίνδυνη αποστολή η αποτυχία στην οποία μπορεί να σημαίνει φυλάκιση ή σωματική τιμωρία. Πώς όμως θα τα καταφέρει όταν δεν έχει ούτε τα βασικά για να ζήσει;
Για τον Χάντι το πολιτικό κρύβεται μέσα στην καθημερινή ζωή και η ταινία του είναι γεμάτη συμβολισμούς που απαιτούν προσήλωση στην ιστορία του για να τους αντιληφθείς. Από την πρώτη κιόλας σκηνή -ένα δειλινό όπου ο ήλιος χαρίζει πανέμορφες αποχρώσεις στο τοπίο (εντυπωσιακή η φωτογραφία του Τούντορ Βλαντιμίρ Παντούρου)-, στην οποία η Λάμια και η γιαγιά της Μπίμπι «σχίζουν» με τη βάρκα τους τα νερά των ελών της Μεσοποταμίας ανάμεσα σε διάσπαρτους οικισμούς που τα αναμμένα φαναράκια τους λαμπυρίζουν στο σκοτάδι, ο Χάντι δίνει αμέσως το στίγμα. Θα αφηγηθεί την ιστορία του με έναν νεορεαλιστικό τόνο, με ηρεμία και στοχασμό πάνω στη χώρα του, όχι μόνο ως τόπο δεινών, αλλά και ως έναν τόπο με Ιστορία και πολιτισμό.
Οσο η ταινία κυλάει ο θεατής απορροφάται από την οδύσσεια της Λάμια και του φίλου της Σαΐντ (αλλά και τις υπέροχες ερμηνείες των Μπανίν Αχμάντ Ναΐφ και Ουαχίντ Θάμπετ Χρεϊμπάτ), που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν τα υλικά για την τούρτα. Οχι γιατί πιστεύουν στη δημιουργία της, όχι γιατί θέλουν να ευχαριστήσουν τον δικτάτορα, αλλά γιατί φοβούνται την τιμωρία: βλέπουμε αυτά τα παιδιά να μεγαλώνουν σε ένα καθεστώς που τα εργαλειοποιεί και προσδοκά να τα μετατρέψει σε μελλοντικούς πολεμιστές.
Καθώς παρασύρεσαι στο ταξίδι αναζήτησης και αυτογνωσίας τους για λίγο ξεχνάς τι συμβαίνει γύρω τους. Το βλέμμα σου φιλτράρεται μέσα από το δικό τους, καθώς αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες σαν μια πρόκληση, ένα περίεργο παιχνίδι. Μέσα από το βλέμμα τους ο Χάντι αποκαλύπτει το πολιτικό: διαφθορά, καταπίεση, βομβαρδισμοί από τις ΗΠΑ και μνήμες περασμένων εποχών ή μια προσδοκία για το τι θα μπορούσε να είναι το Ιράκ. Ολα ενσωματώνονται στην αφήγηση δημιουργώντας μια πολιτική περιπέτεια που όταν τελικά φτάνει στο τέλος της σε «ξυπνάει» με εκκωφαντικό τρόπο.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Η νύφη
(The Bride, ΗΠΑ, 2026, 126’)
Σκηνοθεσία: Μάγκι Τζίλενχαλ
Ηθοποιοί: Τζέσι Μπάκλεϊ, Κρίστιαν Μπέιλ, Πίτερ Σάρσγκααρντ
Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της ηθοποιού Μάγκι Τζίλενχαλ αντλεί έμπνευση από την ταινία «Η νύφη του Φρανκενστάιν» («Bride of Frankenstein», 1935, σκην. Τζέιμς Γουέιλ), η οποία με τη σειρά της βασίζεται στην εμβληματική νουβέλα της Μέρι Σέλεϊ «Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας». Ενας μοναχικός Φρανκενστάιν ταξιδεύει στο Σικάγο της δεκαετίας του 1930 για να ζητήσει από την πρωτοπόρο επιστήμονα δρ Ευφρόνιους να του δημιουργήσει μια σύντροφο. Οι δύο τους ανασταίνουν μια δολοφονημένη νεαρή γυναίκα και έτσι γεννιέται η νύφη. Με δυο λαμπερούς αστέρες στο πρωταγωνιστικό δίδυμο (Τζέσι Μπάκλεϊ – Κρίστιαν Μπέιλ) η Τζίλενχαλ δημιουργεί ένα έργο που μοιάζει να έχει δημιουργηθεί από διάφορα ετερόκλητα κομμάτια σαν τον Φρανκενστάιν.
Αποτελείται από μια συρραφή ιδεών και γκροτέσκων στιγμών, που συχνά φτάνουν στα όρια του cringe. Και η Τζίλενχαλ προσπαθεί με αφελή τρόπο να σχολιάσει την πατριαρχία και να δώσει μια επαναστατική χροιά στην ιστορία της, δανειζόμενη την αισθητική του «Τζόκερ» («Joker», 2019, σκην. Τοντ Φίλιπς) για μια ταινία που σε άλλες στιγμές θυμίζει άχαρη απομίμηση του «Μπόνι και Κλάιντ» («Bonnie and Clyde», 1967, σκην. Αρθουρ Πεν) διανθισμένη με γοτθικά στοιχεία. Πέρα από τους φωτισμούς και την καλοδουλεμένη αισθητική, η ταινία δεν οδηγεί πουθενά. Τελικά η Τζίλενχαλ επιχειρεί να προσεγγίσει την ιστορία με ένα σύγχρονο και ριζοσπαστικό βλέμμα που φιλτράρεται όμως μέσα από κακόγουστη επιτήδευση.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Στον κόσμο των ζώων
(Hoppers, ΗΠΑ, 2026, 104’)
Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Τσονγκ
Με τις φωνές των Λυδίας Τζανουδάκη, Νικορέστη Χανιωτάκη, Βαλάντη Γαούτση
Στη νέα ταινία της Disney και της Pixar οι επιστήμονες βρίσκουν τρόπο να μεταφέρουν την ανθρώπινη συνείδηση σε ρομποτικά ζώα, επιτρέποντας στους ανθρώπους να επικοινωνούν με τα ζώα. Η φιλόζωη Μέιμπελ εκμεταλλεύεται την τεχνολογία και ξεκινά μια περιπέτεια ανακαλύπτοντας μυστήρια του ζωικού βασιλείου. Η αφήγηση κινείται σε γνώριμα μονοπάτια, χωρίς ποτέ να σε εκπλήσσει, αλλά το υπέροχο animation και το καλαίσθητο χιούμορ, που αξιοποιεί ευρηματικά τις ιδιότητες των ζώων παράγοντας γέλιο, καταφέρνουν να αναδείξουν το οικολογικό μήνυμα της ταινίας και να συγκινήσουν τον θεατή.
ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ
Φίλοι για πάντα
(Ελλάδα, 2026, 100’)
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνου Μουσούλη
Ηθοποιοί: Θανάσης Τσαλταμπάσης, Αγοραστή Αρβανίτη, Ντορέττα Παπαδημητρίου
Ενας γάμος που ξεφεύγει, ένα ταξίδι στην Κρήτη γεμάτο παρεξηγήσεις και «αθώες» εξυπηρετήσεις που μπλέκουν σχέσεις δημιουργούν ξεκαρδιστικές αλλά και συγκινητικές καταστάσεις. Μέσα από τις επιλογές των ηρώων η ταινία θέτει ένα γνώριμο ερώτημα: πόσα θα ρίσκαρες για έναν φίλο;
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Scarlet
(Ιαπωνία, 2025, 111’)
Σκηνοθεσία: Μαμόρου Χοσόντα
Με τις φωνές των Μάνα Ασίντα, Μασάκι Οκάντα, Κότζι Γιακούσο
Από τον υποψήφιο για Οσκαρ, Mamoru Hosoda (MIRAI), έρχεται μια συναρπαστική animation περιπέτεια. Η Scarlet, μια μεσαιωνική πριγκίπισσα, ξεκινά να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα της, αλλά μετά την αποτυχία της βρίσκεται σε έναν «Αλλόκοσμο», όπου ένας νεαρός από τη σύγχρονη εποχή τής δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο. Οταν συναντά ξανά τον δολοφόνο, πρέπει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει την εκδίκηση ή αν θα σπάσει τον κύκλο του μίσους για να βρει το αληθινό νόημα της ζωής.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ
No Budget Story
(Ελλάδα, 1997, 82’)
Σκηνοθεσία: Ρένος Χαραλαμπίδης
Ηθοποιοί: Ρένος Χαραλαμπίδης, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Δήμητρα Παπαδήμα
Ο Ειρηναίος, ένας νεαρός στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90, περιπλανιέται ανάμεσα στη φαντασίωση ότι είναι σκηνοθέτης και στη σκληρή πραγματικότητα της επιβίωσης. Σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρένου Χαραλαμπίδη με μια ταινία που αποτυπώνει με καυστικό χιούμορ και ποιητική ματιά τη σκληρή πραγματικότητα του να προσπαθεί κανείς να γίνει σκηνοθέτης στην Ελλάδα. Προβάλλεται ξανά 30 χρόνια μετά τη δημιουργία της με νέα μουσική γραμμένη από τον ίδιο. Ειδική Μνεία της ΠΕΚΚ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1997, ενώ στο ίδιο φεστιβάλ ο Γιώργος Βουλτζάτης απέσπασε το Βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου.
-320x213.png)
