«Το να είσαι αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Ελληνας!» Αυτή η φράση δεν ανήκει στον διοικητή της Μακρονήσου του 1948, Σκαλούμπακα, αλλά σε σύγχρονο «πολιτικό αναλυτή», «εκλογολόγο», κ.λπ. – διατυπωθείσα μάλιστα άνευ αντιρρήσεων στο πιο συστημικό τηλεοπτικό κανάλι της χώρας. Την επομένη, ο ίδιος «πολιτικός αναλυτής», στην προσπάθειά του να δικαιολογηθεί, το έκανε χειρότερο. Επικαλέστηκε τα λόγια του Στράτη Μυριβήλη. Μόνο που παρέλειψε να μας πει ποιου Μυριβήλη. Δεν επρόκειτο για τον Μυριβήλη του 1924, τον Μυριβήλη του εμβληματικού αντιπολεμικού «Η Ζωή εν Τάφω». Επρόκειτο για τον σφοδρό αντικομμουνιστή Μυριβήλη του 1948 και του βιβλίου του «Ο Κομμουνισμός και το Παιδομάζωμα». Επαναφορά δηλαδή στην πιο μαύρη εποχή της χώρας, μόνο και μόνο για την τηλεοπτική ατάκα της χρονιάς.
Λέει ο Μυριβήλης του 1948: «Δεν υπάρχουν Ελληνες κομμουνιστές. Οταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής παύει να είναι Ελληνας. Οταν τα κράτη κάποτε καταλάβουν αυτό το απλό και αδιαφιλονίκητο πράγμα, θα αφαιρέσουν αμέσως την εθνική υπηκοότητα από όλα τα άτομα που ανήκουν στη νέα κομμουνιστική φυλή. Οσο δεν συγκεντρώνουν όλα αυτά τα άτομα έξω από τα εθνικά σύνορα και έξω από την εθνική κοινωνία θα έχουν τον εχθρό μέσα στα τείχη». (Μυριβήλης, Καλαμάτα, 1948, σελ. 8.)
Προχθές, ο ίδιος «πολιτικός αναλυτής» ξαναχτύπησε με το ίδιο άθλιο δίλημμα. Η παραλλαγή του διλήμματος αυτή τη φορά ήταν: «Με τον Ελληνα λιμενικό ή με τον Μαροκινό διακινητή;» Στο ναυάγιο της Πύλου, προ δυόμισι ετών, το δίλημμα ήταν το ίδιο. Η αξίωση για ανεξάρτητη έρευνα για τον χαμό 600 συνανθρώπων θεωρήθηκε και τότε πράξη ανθελληνική.
Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: Οι απορίες για τα ναυάγια δεν αμφισβητούν τον ανθρωπισμό των εμπλεκομένων. Οι απορίες έχουν να κάνουν με τον επαγγελματισμό των εμπλεκομένων. Και αυτός ο επαγγελματισμός δεν μπορεί να κριθεί από μια κυβέρνηση που σπεύδει από την πρώτη στιγμή να αποφανθεί, εν είδει συνοπτικού πραγματογνώμονος, για τις ευθύνες όλων των άλλων πλην του εαυτού της. Και στα δύο ναυάγια οι κάμερες δεν δούλεψαν διότι, όπως ειπώθηκε αρμοδίως, «δεν ήταν νομικώς υποχρεωτικό να δουλέψουν». Και τότε, γιατί, αρμόδιοι, μετά την Πύλο των 600 νεκρών, δεν νομοθετήσατε την υποχρεωτικότητα της λειτουργίας των καμερών, ώστε να λύνονται οι εύλογες απορίες;
Μια αντικειμενική έρευνα θα πρέπει να ξεκινήσει από την κεφαλή του υπουργείου Μετανάστευσης. Ποια είναι η γραμμή ενός πολιτικού που ορίστηκε υπουργός με δηλωμένη την πρόθεσή του να δει νεκρούς στα σύνορα; Παλαιότερη ρήσις Αθανασίου Πλεύρη καταχειροκροτούμενου: «Φύλαξη συνόρων δεν νοείται εάν δεν υπάρχουν απώλειες. Και για να γίνω σαφής: φύλαξη συνόρων δεν νοείται εάν δεν υπάρχουν νεκροί» (https://www.youtube.com/watch?v=bWjlST0QmOA). Μετά την αποσαφήνιση, θα υπάρξουν και εκείνοι οι λίγοι «πρόθυμοι» –όπως σε κάθε υπηρεσία σε τέτοιες περιπτώσεις– που θα ακολουθήσουν τυφλά και άκριτα την οδηγία του αρχηγού. Που θα αξιολογηθούν και θετικά. Είναι βέβαιον ότι ο κεντροδεξιός ή κεντρώος πρωθυπουργός γνώριζε την άποψη Πλεύρη όταν τον τοποθετούσε στο συγκεκριμένο πόστο.
Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, από το 2014 μέχρι σήμερα, 70.000 άνθρωποι έχουν πνιγεί στα νερά της Μεσογείου. Το νούμερο είναι τρομακτικό. Συνιστά ανθρωπιστική καταστροφή. Ποια είναι τα μέτρα που έχουν ληφθεί σε επίπεδο ΟΗΕ για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο; Αν τα μέτρα είναι ο Πλεύρης, τότε να ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα. Τα μαύρα σύννεφα, που έχουν μαζευτεί πάνω από την Ευρώπη της Μελόνι και της Λεπέν και την Αμερική του Τραμπ, δεν προοιωνίζονται κάτι διαφορετικό από τη γραμμή Πλεύρη.
ΥΓ. 1: Ο Τραμπ δείχνει και εδώ τον δρόμο, όταν αποφαίνεται ότι αυτό που βλέπουμε στα βίντεο των πρόσφατων εν ψυχρώ δολοφονιών της Renee Good και του Alex Pretti στη Μινεάπολη δεν είναι αυτό που νομίζουμε, αλλά αυτό που ο ίδιος νομίζει. Η τραμπική αμερικανική αστυνομία συνόρων ICE δείχνει τον δρόμο. Μόνο που πλέον αρχίζει, εκτός από μετανάστες και πρόσφυγες –αυτό το πλήρως απο-ανθρωποποιημένο είδος των «λαθρομεταναστών» –, να σκοτώνει εν ψυχρώ και WASP (Λευκούς Αγγλο-Σάξονες Προτεστάντες).
ΥΓ. 2: Το 1949, ο Στράτης Μυριβήλης επισκέπτεται τη Μακρόνησο, στο πλαίσιο οργανωμένης επίσκεψης που είχε διοργανώσει το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Ο Μυριβήλης μίλησε στους κρατούμενους στρατιώτες για την «πνευματική αναγέννηση» του τόπου και έγραψε μετά άρθρα εγκωμιαστικά για τη Μακρόνησο στην «Καθημερινή» όπου εργαζόταν. Περιέγραψε το νησί ως «πανεπιστήμιο της εθνικής ψυχής» και τους «ανανήψαντες» ως παράδειγμα προς μίμηση. Η στάση αυτή του Μυριβήλη έχει έκτοτε προκαλέσει έντονη κριτική. Υπερασπίστηκε δημόσια και άνευ αιδούς ή, έστω, ηθικής επιφυλάξεως ένα στρατόπεδο βασανιστηρίων και «αναμορφώσεως» πολιτικών κρατουμένων.
-320x213.jpg)
