Οσο και αν δεν παρακολουθείς τα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα, δεν μπορείς να αποφύγεις τον κατακλυσμό από οικονομικά και όχι μόνο σκάνδαλα της πολιτικής εξουσίας, δολοφονίες με οικονομικό κίνητρο, συμμορίες, εταιρείες-φαντάσματα, εξαπατήσεις, διασπάθιση εθνικών και κοινοτικών πόρων, μικροαπάτες, μαύρο χρήμα, εργατικά ατυχήματα με αίτιο την εξοικονόμηση χρημάτων και άλλα.
Πολιτική εξουσία με την εκλογική της πελατεία και μέρος της κοινωνίας λες και βρίσκονται σε συντονισμό για την κατάκτηση του χρήματος με όποιο τρόπο. Σαν να είναι η νέα κανονικότητα. Ετσι βλέπουμε όσους κατηγορούνται από ευρωπαϊκούς ή εθνικούς θεσμούς να παρουσιάζονται, απολογούμενοι, με θράσος, επιθετικά και δίχως ντροπή.
Τελευταία υπόθεση, εκείνη του προέδρου της ΓΣΕΕ. Αν και κατηγορείται από δημόσια αρχή για βαριά παραπτώματα, όχι μόνο δεν παραιτείται αλλά δηλώνει επιθετικά και με έπαρση ότι θα διεκδικήσει ξανά τη θέση του προέδρου. Ποια τα αίτια αυτής της συμπεριφοράς; Ενας λόγος είναι ότι η σημερινή πολιτική εξουσία αυθαιρετεί τόσο θεσμικά όσο και οικονομικά δίνοντας τον τόνο. Ενισχύει έτσι τα δίκτυα που τη στηρίζουν ή θα τη στηρίξουν ανεξάρτητα από συνέπειες. Δεν την ενδιαφέρει αν ο τρόπος διοίκησής της διαμορφώνει, στο επίπεδο της κοινωνίας και πολύ περισσότερο σε όσους έχουν κάποια εξουσία στους διάφορους θεσμούς, αντίστοιχες συμπεριφορές με ό,τι αρνητικό συνεπάγεται αυτό για την πορεία του τόπου.
Ενας άλλος λόγος είναι ότι με την κατάρρευση όλων των μεγάλων αφηγήσεων και κατ’ επέκταση των άυλων αξιακών συστημάτων, που εξασφάλιζαν την κοινωνική συνοχή, και την έλλειψη ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο οι άνθρωποι -όχι όλοι- κάνουν στροφή στον εαυτό τους. Οργανώνουν την ατομική τους ουτοπία, που δυστυχώς περιλαμβάνει μόνο υλικές αξίες.
Δαφνοστεφανωμένο το χρήμα, βρίσκεται σε πρώτη προτεραιότητα και εξοστρακίζει τις άυλες αξίες. Καταναλώνεις; Κυνηγάς τον χαμερπή ευδαιμονισμό και ηδονισμό και τους κατακτάς; Ε, τότε καλύπτεις το κενό, προσωρινά βέβαια, που σου αφήνει η έλλειψη βαθέος νοήματος αλλά και θεωρείσαι επιτυχημένος. Πώς μετά να αγανακτήσεις και να εξεγερθείς εναντίον των ατασθαλιών που κατακλύζουν τον δημόσιο βίο; Αν δεν το γνωρίζουν αυτό οι θρασείς χρηματολάγνοι, το νιώθουν, εξ ου και η προκλητική συμπεριφορά τους. Ευτυχώς υπάρχει και μια μειονότητα που αντιστέκεται, που αρνείται να συγκατανεύσει σε αυτόν τον κατήφορο.
