Οι εκτελέσεις στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής ήταν ένα τακτικό φαινόμενο στη διάρκεια της Κατοχής. Η εκτέλεση όμως των 200 κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του ’44 δεν χάθηκε μέσα στο σύνολο των νεκρών. Χαράχτηκε τόσο έντονα στο ιστορικό υποσυνείδητο των Ελλήνων κι έμεινε ανεξίτηλα γραμμένη στην ιστορική μνήμη και συνείδηση του ελληνικού λαού, που δεν μπόρεσε να τη σβήσει το αντικομμουνιστικό μίσος του Εμφυλίου και του μετεμφυλιακού καθεστώτος.
Στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του ’44 εκτελέστηκαν 189 μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ και 11 τροτσκιστές ως αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο, όπου στις 27 Απριλίου του 1944, στην περιοχή των Μολάων Λακωνίας, διμοιρία του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ εξόντωσε τον υποστράτηγο των ναζί Φραντς Κρεχ και τη συνοδεία του.
Ηταν τακτική των ναζί στα πολεμικά πλήγματα που δέχονταν, όχι μόνο στην Ελλάδα, να απαντούν με εκτελέσεις αθώων πολιτών και κυρίως πολιτών που ήταν κρατούμενοι στις φυλακές για την πολιτική τους δράση από το προκατοχικό καθεστώς, το οποίο τους παρέδωσε στις δυνάμεις κατοχής.
Για τους 200 της Καισαριανής ξέρουμε από τις μαρτυρίες που συγκεντρώθηκαν από τον τόπο κράτησής τους στο Χαϊδάρι και από τα σημειώματα που πέταξαν στον δρόμο καθώς τους πήγαιναν στον τόπο εκτέλεσης. Γνωρίζουμε από τις μαρτυρίες που διασώθηκαν μετά τη σφαγή για την αποκρουστική εικόνα και οσμή του φρέσκου αίματος που έρρεε στους δρόμους όταν τους πήγαιναν για ταφή.
Από τους 200 γνωρίζουμε μερικές ξεχωριστές προσωπικότητες: τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη που θα μπορούσε να αποφύγει τον θάνατο αλλά δεν το έκανε. Ή τον κομμουνιστή καθοδηγητή του στρατοπέδου Αντώνη Βαρθολομαίο. Γνωρίζουμε, ακόμα, τον Στέλιο Σκλάβαινα, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ τη δεκαετία του 1930, τον φάκελο του οποίου στην Ασφάλεια έφερε στη δημοσιότητα πριν από μερικά χρόνια η «Εφ.Συν.».
Για τους 200 γνωρίζαμε ότι πήγαν στον θάνατο τραγουδώντας. Κι ίσως ήταν πολλοί που θεωρούσαν αυτή τη μαρτυρία υπερβολή. Αλλά οι φωτογραφίες που ήρθαν χθες στο φως της δημοσιότητας δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία. Εφυγαν με υψηλό το φρόνημα, με καθαρή τη συνείδηση, με τη λάμψη του οράματος για έναν καλύτερο κόσμο στα μάτια. Με την αγάπη για την Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος οφείλει να αποκτήσει αυτό το υλικό και να το εντάξει στην Ιστορία μας. Ως τεκμήριο αλήθειας, ηρωισμού και πατριωτισμού…
