Οτι δεν με λες και το πλέον ρομαντικό άτομο στον κόσμο, δεν με λες. Βασικά ούτε καν το λιγότερο ρομαντικό δεν με λες και το πόσο ευφραίνεται η ρομαντοκτόνα καρδιά μου, δεν λέγεται! Ωστόσο, ήρθε και εμένα η (ν)ώρα μου. Με βάλανε στη θέση μου. Μου κάναν τη σκατοψυχιά μου κρέας. Με ντύσανε με ροζ καρδούλες, μέχρι και κόκκινο στριγκάκι μού φορέσανε και με πετάξανε με έναν πουά λευκορόζ παλ φιόγκο στον κόσμο, να τον δω όπως είναι και όχι όπως ώς τώρα νόμιζα: αγαπησιάρης και καρδιο-ντιλιβεράς!
Ποιος μου τα ’κανε όλα τούτα; Οι εύθυμες Κυράδες του Αγίου Βαλεντίνου φυσικά, μεγάλη η χάρη του! Ξεστραβώθηκα σου λέω, Βιργινίτσα μου. Είδα το άγιον ροζ φως που υπερβαίνει το άλλο, το απλό, το άγιο. Ηρθα και μέλωσα σαν λουκουμάς, γλύκανα σαν κανταΐφι, ζαχάρωσα ωσάν της γραίας το μαλλί στο πανηγύρι του Αη Νικόλα του Κούρκουλου (και του Ανδρέα του Μπάρκουλη μαζί μη σου πω), μελομακάρονο Α΄ θέσης έγινα σε λέω! Με βλέπεις και λιγώνεις. Ετσι και μ’ αγγίξεις; Το ζάχαρο πιάνει Αϊφελ!
Χάρη στις Κυράδες του Αγίου Βαλεντίνου συνήλθα. Κατάλαβα πως δεν είναι ο κόσμος σκοτεινός και το μυαλό μου μαύρο. Πως δεν είν’ οι κάμποι βρόμικοι, οι άνθρωποι σαπίλα, η θάλασσα μες στο πλαστικό, οι δρόμοι μες στη λίγδα. Δεν είν’ οι πόλεις άψυχες, οι τοίχοι ξεχασμένοι, δεν είν’ τα κύματα θυμός, άνθρωποι ξεβρασμένοι. Δεν έχουμε πρωθυπουργό ζαβό, μήτε μιζαδοφόρο, δεν έχουμε εμείς νεκρούς σε τρένα κι εξορμήσεις, δεν βγαίνει ο εκπρόσωπος να σβήνει ερωτήσεις, δεν βγαίνει το Λιμενικό να κάνει εφορμήσεις. Δεν έχουμε εμείς καημούς, ακρίβεια και φτώχεια. Δεν είμαστε αμόρφωτοι, ντουβαροπαιδεμένοι, δεν είμαστε εμείς λειψοί, ραγιαδομαθημένοι. Δεν είναι πως δεν έχουμε δημοκρατία στη χώρα, ανάπτυξη κι εξέλιξη, λαοκρατία και χτύπο (της ανέμελης ροζ καρδιάς που λέγαμε). Οχι, δεν είναι πως μαχόμαστε άδικα για το δίκιο. Δεν είν’ οι λέξεις πλαστικές, οι τίτλοι μαγειρεία, δεν είν’ η αλήθεια σε τιμή, φτηνή δημοπρασία. Ούτε είναι πως παραέχουμε φασίστες σ’ υπουργεία, απόγονους των χουντικών και κλέφτες στα ταμεία.
Εμείς είμαστε όμορφοι, λαός καλοσυνάτος. Δεν τα περνάμε εμείς τα ΣΤΟΠ, τα κόκκινα φανάρια. Δεν είναι πως ψηφίζουμε ηγέτες αλητάρια. Είμαστε θαρραλέοι εμείς, τίγκα στην επαγρύπνια. Τα χέρια μας είν’ ανοιχτά, οι μούντζες μετρημένες. Τα όνειρά μας είναι φως, καθώς φθηνό το ρεύμα, τα βήματα είναι μπροστά, κρατάμε ακόμα ανθρωπιά, καρδιά που δεν λυγίζει. Κι όταν ζυγώνει η σκοτεινιά, το γέλιο μας ανθίζει! Δεν σβήνει η μνήμη μας ποτέ, δεν χάνεται η ελπίδα, τα βλέμματα είν’ καθαρά, τα λόγια ελευθερία. Γιατί έχουμε εμείς καρδιά, γεμάτη από αγάπη… για να ’χω καλό ρώτημα: το πήρες, βρε, το χάπι;
Χάπια. Πολλά χάπια να πάρουμε, από αυτά τα ψυχοδιασταλτικά. Που παθαίνεις και δεν νιώθεις. Που παχαίνεις αλλά σε βλέπεις Σκλεναρίκοβα. Που βλέπεις τον Μητσοτάρχα γκόμενο. Μεταλαβιά τα λένε; Ζάναξ; Πρόζακ; Λίθιο; Η-λίθιο; Αυτά πάντως.
Γιατί καλές οι εύθυμες Κυράδες, αλλά δεν μπορεί να έχει κάνει ο αντρούλης σου τα απίστευτα εγκλήματα βιασμών, διαφθοράς, καταπάτησης του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και να βγαίνεις σε ντοκιμαντέρ με σκηνοθέτη έναν που επίσης είναι κακοποιητής και βιαστής, και να μου λες πως «Το μόνο που θέλω είναι να ’μαστε όλοι μονοιασμένοι». Ακούς, Μελάνια; Ούτε γίνεται να μιλάς εναντίον του δικαιώματος της γυναίκας στην άμβλωση και μετά να πετάς κι ένα σχόλιο περί «παράνομων εισβολών» τη μέρα που δολοφονούνται μετανάστες και μετά να λες «Δεν με καταλάβατε. Το καλό θα νικήσει» – έτσι δεν είναι, Μαρία; Ούτε γίνεται να φεύγει βουλευτής από το κόμμα επειδή δεν αντέχει τον αυταρχισμό σου, και να απαντάς «Η αγάπη θα νικήσει» – ναι, Ζωή μου; Ασε που άκουσα και πως η Ν.Δ. θα κάνει ημερίδα για τα «fake news». Εκεί πια, απόσωσα.
Πολλή αγάπη, καλοσύνη και ομόνοια έπεσε, και μου ’ρθε μαζωμένη. Εν τω μεταξύ, οι εύθυμες Κυράδες της Πολιτικής (και των πολιτικών) συνεχίζουν να μοιράζουν λέξεις σαν shockολατάκια: γλυκές, εύπεπτες, άνευ ουσίας. Και οι πολίτες συνεχίζουν να βλέπουν όχι πολιτικά προτάγματα, αλλά ρομαντική κομεντί. Δίχως καν «happy end».
