Εκ πρώτης όψεως οι ΗΠΑ υποχρέωσαν τους Κούρδους της Συρίας να εγκαταλείψουν την ντε φάκτο ανεξαρτησία που είχαν κατοχυρώσει μετά το 2014 και να αποδεχθούν ένα καθεστώς τοπικής αυτονομίας, το ουσιαστικό αντίκρισμα της οποίας δεν μπορεί να αξιολογηθεί αυτή την στιγμή.
Θέλει -και αν ναι, μπορεί- η Τουρκία να χειραγωγήσει τη Χαμάς στην αυτοδιάλυση ή έστω στη μετάλλαξή της σε πολιτική οργάνωση;
Το παραπάνω ερώτημα δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να απαντηθεί σήμερα καθώς προηγείται η αξιολόγηση της κατάστασης πραγμάτων επί του πεδίου στη Ροζάβα, στην Κουρδική Βορειοανατολική Συρία.
Εναν και πλέον χρόνο μετά την ανατροπή του Ασαντ από τους τζιχαντιστές της Αγκυρας και έξι μήνες μετά τον πόλεμο των 12 ημερών Ισραήλ-Ιράν, δεν καταγράφεται στην ευρύτερη Μέση Ανατολή δυναμική συνολικής σταθεροποίησης, αλλά μια κατάσταση γενικευμένης αναμονής.
Ετη φωτός μοιάζει να μας χωρίζουν από την Ειρηνευτική Διάσκεψη της Μαδρίτης του 1991, αμέσως μετά τον πρώτο πόλεμο κατά του Ιράκ, όπου καταγράφηκε μια δυναμική συνολικής επίλυσης του Μεσανατολικού.
Η πολιτική των ΗΠΑ στο Μεσανατολικό είναι θολή, καθώς δίνει προτεραιότητα σε επικοινωνιακή δημοσιότητα χολιγουντιανού τύπου. Η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που κυριαρχούν στην περιοχή έχουν επιταχύνει την προσέγγιση Αιγύπτου-Τουρκίας, παρά τη στρατηγική περιφερειακή αντιπαράθεση των δύο χωρών από το 2011 μέχρι και σήμερα.
Τούτων λεχθέντων, η αξιολόγηση του τι πραγματικά συμβαίνει επί του πεδίου στη Βορειοανατολική Συρία έχει βαρύνουσα σημασία, καθώς, αν στην πράξη η Ροζάβα έχει παραμείνει έξω από τον έλεγχο της Δαμασκού, τότε θα έχει επιβεβαιωθεί ότι όλες οι πλευρές αποφεύγουν να κάνουν μη αντιστρέψιμες υποχωρήσεις.
Τέλος, την αβεβαιότητα ενισχύουν πρωτοβουλίες του τύπου Συμβούλιο Ειρήνης που φιλοδοξεί να υποκαταστήσει τον ΟΗΕ, με τον Τραμπ σε ρόλο ισόβιου ειρηνοποιού, μια πρωτοβουλία που ανάγκασε τους κυριότερους συμμάχους των ΗΠΑ να πάρουν προκαταβολικά αποστάσεις ασφαλείας, οριοθετώντας την ως συνάντηση για το μέλλον της Γάζας.
