Θα στρατοπεδεύσει η Λεγεώνα των Ξένων στις όχθες του Δνείπερου δίπλα σε βρετανικές και γερμανικές δυνάμεις, σε μια κοινή ευρωπαϊκή παρουσία-εγγύηση της μεταπολεμικής ασφάλειας της Ουκρανίας;
Απάντηση στο ερώτημα υπάρχει, παρ’ όλο που εκ πρώτης όψεως θυμίζει λιγότερο τον ορθό λόγο και περισσότερο την αυτόματη γραφή των σουρεαλιστών:
– Θα στείλει στρατό ο Μακρόν στην Ουκρανία;
– Επί του παρόντος έχει στείλει τον διευθυντή του διπλωματικού του γραφείου, με το Κρεμλίνο και το Ελιζέ να μην επιβεβαιώνουν αλλά ούτε και να διαψεύδουν τη σχετική είδηση.
Αν στα παραπάνω προστεθεί η πρόσφατη δήλωση του πρώην καγκελαρίου Σρέντερ για την ανάγκη επανεκκίνησης της διμερούς προνομιακής ενεργειακής συνεργασίας Μόσχας-Βερολίνου, τότε βλέπουμε μια άλλη μεγάλη εικόνα από αυτήν που κυριαρχεί στην επικαιρότητα τους τελευταίους μήνες.
Με πρωτοβουλία του Μακρόν, που τη στήριξαν ή την ανέχθηκαν οι Μερτς-Στάρμερ, βραχυκυκλώθηκε η δυναμική της προσέγγισης Πούτιν-Τραμπ που είχε επιβεβαιωθεί στην Αλάσκα.
Συνειδητά ή ασυνείδητα η Ευρώπη βρέθηκε σε ένα ταυτόχρονο σκληρό μπρα ντε φερ με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία, με ορατό τον κίνδυνο να διαμορφωθεί ένα καθεστώς ασφαλείας στη Γηραιά Ηπειρο ερήμην της Ευρωπαϊκής Ενωσης των 27.
Η εκστρατεία στην Ουκρανία των τριών ή και περισσότερων προθύμων όχι μόνο δεν αποδίδει κανένα όφελος, αλλά θέτει τους τρεις μεγάλους (Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία) στο περιθώριο ενός διμερούς συνολικού πλαισίου συνύπαρξης των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων.
Οι σχέσεις με τη Ρωσία οδήγησαν στο παρελθόν σε ανοιχτή σύγκρουση τον γαλλογερμανικό άξονα με τις ΗΠΑ. Κορυφαία παραδείγματα: η απόφαση των Σρέντερ, Σιράκ και Πούτιν την άνοιξη του 2003 με αφορμή την επικείμενη τότε εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ να καθιερώσουν τακτικές ανά τρίμηνο συνόδους κορυφής. Πέντε χρόνια αργότερα, την άνοιξη του 2008, Σαρκοζί και Μέρκελ μπλόκαραν την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Οταν ξέσπασε η σύγκρουση στις αρχές του 2014 η Ε.Ε. βρέθηκε σε μια προνομιακή θέση καθώς Γαλλία και Γερμανία ως μεσολαβήτριες ανάμεσα στο Κίεβο και τη Μόσχα φαίνονταν έτοιμες για χειραφέτηση από τις ΗΠΑ.
Δώδεκα χρόνια μετά κυριαρχεί το αναπάντητο ερώτημα αν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για τον ρόλο της Γερμανίας και της Γαλλίας… στην ασφάλεια της Ευρώπης.
