Η Αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της τροφοδότησε τους εργαζόμενους με ιδέες και οράματα και κυρίως με πίστη στις δυνάμεις τους, στην ενωμένη δράση τους ως μόνο όπλο για να πετύχουν τους στόχους τους και να λύσουν τα προβλήματά τους. Η Αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της είχε στις γραμμές της αγωνιστές, ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων και των θυσιών. Ο,τι δίδαξε και ό,τι υποσχέθηκε το έχει υπογράψει με το δικό της αίμα.
Αναμφίβολα από αυτή την Αριστερά πέρασαν και καριερίστες, απατεώνες, χαφιέδες, παλιάνθρωποι. Δεν μπόρεσαν όμως ποτέ να της αλλάξουν τον προσανατολισμό, να την αμαυρώσουν, να της στερήσουν το ιδεολογικό, πολιτικό και ηθικό πλεονέκτημα. Σήμερα, η Αριστερά που αναφέραμε δεν υπάρχει. Αγωνιστές της Αριστεράς, ανυστερόβουλοι και καλλιεργημένοι, υπάρχουν. Η Αριστερά του παρελθόντος, ως φωτοδότης και πρωταγωνιστής των λαϊκών αγώνων, ως όραμα και προοπτική, έπαψε να υπάρχει. Κι αυτό φυσικά έχει την εξήγησή του.
Οι αιτίες είναι πολλές. Το κυριότερο όμως που εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της προηγούμενης φάσης της Αριστεράς και ως αιτία του σημερινού εκφυλισμού της είναι η γραφειοκρατικοποίησή της. Το γεγονός δηλαδή ότι η ίδια η Αριστερά έπαψε να δίνει βάση στο περιεχόμενό της -στις ιδέες της και στις αρχές της-, το οποίο απλώς χρησιμοποιεί ως παραπλανητικό περιτύλιγμα.
Η σημερινή Αριστερά στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται για την αυτοσυντήρηση των μηχανισμών των οργανώσεών της, οι οποίοι έχουν φετιχοποιήσει τον εαυτό τους, σε περίπτωση που δεν συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες του χώρου που καταλαμβάνουν.
Με άλλα λόγια, το μικρομάγαζο να είναι καλά για να επιβιώνουν οι ημέτεροι της μιας ή της άλλης φράξιας. Οι ιδέες απλώς είναι το μέσο για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Γι’ αυτό, πολύ λίγη σημασία έχει τι αποφασίζουν τα συνέδρια των οργανώσεων της Αριστεράς. Μέγιστη σημασία έχει ποιοι επικρατούν και ποιοι θα επικρατήσουν. Δηλαδή οι συσχετισμοί και οι κλίκες.
