Η μάταιη ευχή μου η Ελλάδα και η ΕΡΤ να ακολουθούσαν το παράδειγμα των «4» ( Ισπανίας, Ιρλανδίας, Ολλανδίας, Σλοβενίας) και των ραδιοτηλεοπτικών τους φορέων, απέχοντας από τη Eurovision ως ηχηρό μήνυμα διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή του Ισραήλ ειδικά στη φετινή διοργάνωση, είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για να μη θέλω να γράψω για την -υπό εκλογή ακόμα- ελληνική συμμετοχή. Με κέρδισε όμως (άραγε σε ένα σύμπτωμα… boomerιάς;) ο Akylas (Ακύλας Μυτιληναίος), μάλλον επειδή δεν έχω την απαίτηση ένα 26χρονο queer τυπάκι που έφτυσε αίμα ώς εδώ για να είναι ο εαυτός του, να βγάλει το φίδι της ισραηλινής συμμετοχής από την τρύπα, όταν μάλιστα η ΕΡΤ σφυρίζει αδιάφορα. Δεν έχω την απαίτηση επίσης ένα παιδί από μια εργατική οικογένεια της Δράμας που μεγάλωσε με στερήσεις και ενίοτε περιστατικά bullying, αλλά και με το όνειρο της υποδοχής (και αποδοχής) του στον κόσμο της τέχνης, να διακρίνει μια εγκληματική όψη της πολιτικής πραγματικότητας και όχι την ευκαιρία που του δίνεται. Οπότε, ναι. Αυτό το παρανοϊκό τραγουδάκι («Ferto») που αδηφάγο ονειρεύεται την απόκτηση των πιο αστραφτερών υλικών αγαθών και μια απόλυτη επιτυχία με όρους Τραμπ και Ιλον Μασκ («Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω/Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω»), ερμηνευμένο από τον ίδιο σαν υπερκινητικό, εκφραστικό ξωτικό, είναι ένα έξυπνο τρολάρισμα που έγινε ήδη viral.
Ο Ακύλας, δημιουργός ενός παράδοξου μουσικού υβρίδιου indie pop και τραπ με queer στοιχεία, είχε αποκτήσει ώς εδώ έναν βαθμό αναγνωρισιμότητας με σκληρά ειλικρινή τραγούδια (όπως π.χ τα «Αύριο» και «Φθηνόκρασο») που περιέγραφαν χιουμοριστικά την κάποτε αδυσώπητη καθημερινότητα ενός μέσου 20άρη. Απόφοιτος του Μουσικού Σχολείου στις Σέρρες, είχε εξ αρχής πάθος με τη μουσική (λατρεύει ιδιαίτερα τον Γιώργο Μαρίνο, αλλά και τον Σταμάτη Κραουνάκη, τη Βίσση και τη Lady Gaga) και το θέατρο, έχοντας κάνει αποτυχημένες απόπειρες να εισαχθεί στις σχολές του Εθνικού Θεάτρου και του ΚΘΒΕ. Ως αντιπροσωπευτική περίπτωση της Gen Z απασχολείται έκτοτε σε διάφορες εργασίες, γράφοντας τραγούδια όταν βρίσκει χρόνο. Ετσι προέκυψε το «Ferto» («Φέρτο» δηλαδή), συνειδητό τρολάρισμα της απατηλής λάμψης της ματαιοδοξίας και του προσωπικού συμφέροντος που «σπάει» στο μέσον με μια συγκινητική αναφορά στη μάνα του. Εφόσον λοιπόν η ελληνική συμμετοχή είναι αμετάκλητη, το τραγούδι του αλλά κι όλο το ερμηνευτικό ύφος είναι η καταλληλότερη εκπροσώπηση: ακόμα και ερήμην του ίδιου, μου φαίνεται πολύ αστείο η σημερινή Δύση να χορεύει αμέριμνη με στίχους γκοτέσκας αντανάκλασης της ομφαλοσκοπικής απληστίας της.
