Πενθούμε σήμερα. Ως άνθρωποι, Ελληνες, φίλαθλοι. Ιδιαίτερα όσοι αγαπάμε τον ΠΑΟΚ. Θα πενθούμε και αύριο και μεθαύριο και για καιρό. Γιατί εφτά νέοι άνθρωποι έχασαν απροσδόκητα τη ζωή τους σε ένα ταξίδι χαράς. Την αγαπημένη τους ομάδα ταξίδευαν να δουν, στον αυριανό αγώνα της με τη γαλλική Λιόν. Ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη με το μίνι βαν, μπορεί να τους φανταστεί κανείς να τραγουδούν, να αστειεύονται, να κάνουν προγνωστικά για τη σύνθεση της ομάδας και την έκβαση του αγώνα, για τον Κωνσταντέλια και τον Τάισον, το κέντρο και την άμυνα. Τη βαθμολογία και τη συνέχεια στο ευρωπαϊκό ταξίδι του ΠΑΟΚ.
Το δικό τους ταξίδι όμως τελείωσε σε έναν δρόμο της Ρουμανίας, κάτω από ένα βυτιοφόρο και μια νταλίκα. Για να πάρει τη θέση της χαράς ο θρήνος, τη θέση της ποδοσφαιρικής αδρεναλίνης ο σπαραγμός, τη θέση της αγωνίας για το αποτέλεσμα η αγωνία για την τύχη των τραυματιών. Για να πάρει τη θέση της χαράς το ανείπωτο πλήγμα για τις οικογένειες, που ξεπροβόδισαν τα παιδιά σε ένα ταξίδι ασπρόμαυρης χαρούμενης παρέας, και τώρα θα τα ξεπροβοδίσουν ντυμένοι στα μαύρα στο τελευταίο ταξίδι. Και καμιά απάντηση στο γιατί, στο γιατί Θεέ μου, δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά και να υπήρχε δεν μπορεί κανέναν να παρηγορήσει.
Δεν αλλάζει τίποτε στο πένθος, αλλά λέει κάτι το γεγονός ότι όλοι οι σύνδεσμοι φιλάθλων, όλων των ομάδων, συμπαραστέκονται στις οικογένειες των θυμάτων και τον ΠΑΟΚ. Μακάρι αυτό να σημαίνει ένα βήμα πιο μακριά από τη βία στα γήπεδα και έξω από αυτά. Λέει επίσης κάτι ότι ο ΠΑΟΚ δηλώνει με τον πρόεδρό του ότι συμπαραστέκεται όχι μόνο ηθικά -αυτό είναι αυτονόητο- αλλά και με κάθε μέσο στις οικογένειες. Δεν θα αφήσει κανέναν μόνο του. Λέει επίσης κάτι η ολοφάνερα συγκλονισμένη κοινωνία μας για το τραγικό αυτό δυστύχημα. Που δυστυχώς δεν είναι το πρώτο.
Αχ βρε ΠΑΟΚ! Μια ομάδα γεννημένη στη φτωχομάνα από την οδύνη της προσφυγιάς, της φτώχειας, του ρατσισμού και της δυστυχίας, να σημαδεύεται ακόμα και σήμερα από δράματα. Ενας κόσμος που αξίζει κάτι καλύτερο, και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, να τραυματίζεται από τραγωδίες ανείπωτες, που ξυπνούν σκοτεινές μνήμες. Κι αυτές οι εφτά οικογένειες -μακάρι να μην αυξηθεί ο αριθμός τους- πού και πώς θα ακουμπήσουν τον πόνο και το πένθος τους; Και πόσο παρήγορο είναι για όλους, πόσο συμβατό με το δράμα, να ανακοινώνεται ότι ο αγώνας θα διεξαχθεί κανονικά;
Επτά νέοι άνθρωποι χάθηκαν. Με αγάπη για τη ζωή, για το ποδόσφαιρο, για τον ΠΑΟΚ. Τι άλλο να πει κανείς;
