Είδα με κατάπληξη τη συζήτησή που είχες σε μια εκπομπή της τηλεόρασης με δύο δημοσιογράφους. Αυτή η (ας την πούμε) συζήτηση, αφορούσε τα όσα είχες πει σε μία άλλη εκπομπή σχετικά με την εμπειρία σου με τα ναρκωτικά, την οποία χαρακτήρισες ευχάριστη στην αρχή αλλά οδυνηρή και πολύ δυσάρεστη στο τέλος. Είδα να υφίστασαι εξαιτίας αυτής της θέσης σου μία απαράδεκτη ad hominem επίθεση και από τους δύο παρουσιαστές, που εκτός από αφόρητη αγένεια έκρυβε και μία ακόμα πιο αφόρητη για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο μισαλλοδοξία. Το τέλος αυτού του -όπως φάνηκε- στημένου από πλευράς παρουσιαστών κακής ποιότητας σόου ήταν να τους κοιτάς απορημένος να γυρίζουν υποτιμητικά την πλάτη στον φιλοξενούμενό τους.
Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο, εδώ που κάποτε ήταν ένα πνευματικό αλωνάκι όπου κάποιοι ξεχώριζαν εύκολα την ήρα από το στάρι, τουλάχιστον στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, όλα να πέφτουν στον κουβά της αγένειας, των προσωπικών επιθέσεων, των σκοταδιστικών απόψεων, πιο σκοταδιστικών απ’ ο,τι πριν σαράντα χρόνια, όταν ο Λουκιανός τραγούδαγε χωρίς να τον περιμένει στην έξοδο κάποιος εισαγγελέας: «στους γύφτους λέμε ναι, στα πρεζάκια λέμε ναι, όχι λέμε στην πρέζα, όχι και στην εξάρτηση… όχι στην κοκαΐνη, όχι στα σκληρά».
Γι’ αυτό μη ζητάς από κάποιους να κρίνουν, όταν το μόνο που ξέρουν είναι να κατακρίνουν ή να λιβανίζουν. Μη ζητάς από αυτούς που είναι είτε κήνσορες είτε θεράποντες ή ως συνήθως και τα δύο μαζί, να έχουν ανοιχτό μυαλό και μεγάλη καρδιά. Μη ζητάς από θεράποντες με τη στολή του υπηρέτη να είναι ειλικρινείς και αυθόρμητοι, και από κήνσορες με το ύφος ιαβέρειου εισαγγελέα να έχουν κατανόηση και ικανότητα ακριβοδικίας. Αυτό που κατάλαβα από τα λεγόμενά σου είναι ότι κάτι που σε καταστρέφει μπορεί να είναι ευχάριστο και κάτι που είναι ευχάριστο μπορεί -λόγω της εξάρτησης- να είναι καταστροφικό. Και αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί. Οπως κάποιος που χωρίς να το ξέρει έχει μια πολύ ευχάριστη ερωτική συνεύρεση με ένα φορέα του AIDS. Το να λες ότι ο έρωτας μαζί του ήταν ευχάριστος, δεν σημαίνει ότι παραδέχεσαι ότι δεν κρύβει κινδύνους και επίσης ότι αυτός που τον περιγράφει ως ευχάριστο διαφημίζει το AIDS.
Μία από τις χειρότερες εμπειρίες που μπορεί να έχει ένας κοινωνιολογικά και πολιτικά μορφωμένος άνθρωπος είναι να υφίσταται από κάποιους δήθεν επαΐοντες, εγκληματολογικές αναλύσεις με όρους μικροαστικής συζήτησης ή με περιπτωσιολογικά επιχειρήματα του τύπου «ξέρεις τι έπαθε ο γιος μιας φίλης μου;», τα οποία ούτε ο Λομπρόζο δεν θα τολμούσε να συμπεριλάβει στις αντιεπιστημονικές ανοησίες του. Γι’ αυτούς τους απίθανους τύπους, εγκληματίας δεν είναι μόνο ο δράστης του εγκλήματος αλλά και αυτός που το περιγράφει εντάσσοντάς το σ’ ένα ευρύτερο κοινωνιολογικό περιβάλλον στο οποίο έχουν θέση όλες οι συνιστώσες, από την επιθυμία και το φαντασιακό ενός εκάστου μέχρι το οικονομικό και πολιτικό κλίμα. Και αυτό είναι που τους ενοχλεί ώστε να αντιδρούν υποκριτικά, διότι διαισθάνονται ότι μέσα από αυτό το πρίσμα αναγκάζονται να βλέπουν ως συνεργό στο έγκλημα και τον εαυτό τους.
Πολύ σωστά διατύπωσες ότι δεν σκοτώνουν τα ναρκωτικά. Οι χείριστες πολιτικές που εμμέσως προωθούν την εξάπλωσή τους και οι έμποροι σκοτώνουν. Κι έτσι φτάσαμε ο τζίρος τους να είναι τεράστιος. Ειδικά στην Ελλάδα που είναι βασικό διαμετακομιστικό κέντρο για τη μεταφορά της ηρωίνης και της κοκαΐνης. Και τον τζίρο αυτόν δεν τον εκτόξευσαν αυτοί που είπαν ότι τα ναρκωτικά μπορεί να προκαλούν στην αρχή ευχαρίστηση. Μία παροιμία λέει «από αρρώστια που δε λες από δαύτη θε να πας»· από αυτήν που την κρύβεις ακόμα και από τον εαυτό σου. Ατυχώς αυτό κάνουμε. Ισως γιατί όλα είναι θέμα κόστους. Η καταπολέμηση των ναρκωτικών κοστίζει και επειδή πρέπει να την αναλάβει ένα κράτος που δεν θέλει να δώσει ούτε ένα ευρώ για όποια δαπάνη αφορά την κοινωνική πρόνοια και το δημόσιο συμφέρον, είναι ευκολότερο να κρύβει το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Οπότε τι απομένει; Οι ευχές, οι εξορκισμοί, οι ατελέσφορες δήθεν σωφρονιστικές καταδίκες κάποιων φτωχοδιάβολων και η ύποπτη ανοχή στις πρακτικές εμπόρων και διακινητών που «διατί να το κρύψωμεν άλλωστε» είναι συνήθως ενταγμένοι στο «επί του πεδίου» υπηρεσιακό σκέλος του συστήματος.
Και κάτι ακόμα. Σ’ ευχαριστώ που με την παρρησία σου και τον (ενίοτε άκρως βλαπτικό για την εικόνα σου) αυθορμητισμό (τον οποίο οι ίδιοι κήνσορες και θεράποντες τον λένε ναρκισσισμό) βοήθησες κάποιους ανθρώπους, που έχουν ακόμα κάποια ικανότητα κριτικής σκέψης, να αποκαλυφθεί στα μάτια τους ο πραγματικός χαρακτήρας κάποιων δημοσιολογούντων που παριστάνουν ότι έχουν το αλάθητο του Πάπα.
