Συνεχείς αλλαγές προπονητών. Μαζικές ανανεώσεις ρόστερ. Παίκτες που έρχονται για να «καούν» μέσα σε λίγους μήνες. Ενας φαύλος κύκλος που αναπαράγεται. Οπως εύστοχα έχει ειπωθεί, το να κάνεις συνεχώς το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα είναι παράλογο. Ο Παναθηναϊκός έχει κάνει το παράλογο και το λογικό μία ευθεία. Ιδιες αφετηρίες. Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Το μεγάλο πρόβλημα του «τριφυλλιού» τα τελευταία χρόνια είναι η έλλειψη συνέπειας. Η μαγική λέξη «σταθερότητα». Και όσο ο κάθε Ράφα Μπενίτεθ θα βρίσκεται στο στόχαστρο, τόσο το πραγματικό πρόβλημα θα κρύβεται κάτω από το χαλάκι. Και ο κύκλος θα εξακολουθεί να αναπαράγεται ατέρμονα, εξ ου και φαύλος…
Η κριτική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ποδοσφαίρου. Ειδικά όταν δεν βασίζεται σε εμμονές, υπερβολές και εύκολα συνθήματα λαϊκισμού, αλλά σε ρεαλιστική ανάλυση. Σε αυτό το πλαίσιο, οι επιλογές του Ράφα Μπενίτεθ στο Περιστέρι, τόσο σε διάταξη όσο και σε αρχική ενδεκάδα, μπορούν να χαρακτηριστούν ακατάλληλες. Η ομάδα δεν λειτουργούσε, υπέφερε αγωνιστικά. Ο Ισπανός τεχνικός άργησε, αλλά στο δεύτερο μέρος διαφοροποίησε το πλάνο, ισορρόπησε το παιχνίδι, ενίσχυσε τον άξονα και ο Παναθηναϊκός άρχισε να δημιουργεί φάσεις. Μέχρι εκεί όμως. Διότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να χρεώνονται στον προπονητή. Δεν είναι δική του ευθύνη να σκοράρουν οι παίκτες από τα πέντε μέτρα, με το κεφάλι ή το πόδι δεν έχει σημασία, ούτε να διδάξει σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές πώς να τοποθετούν τα χέρια τους μέσα στην περιοχή ώστε να αποφεύγουν αχρείαστα πέναλτι. Αυτά ανήκουν στη σφαίρα της ατομικής ευθύνης και της ποδοσφαιρικής παιδείας.
Η φετινή σεζόν προμηνύεται επίπονη για τους «πράσινους». Η τετράδα στο πρωτάθλημα μοιάζει απομακρυσμένη, ο ανταγωνισμός είναι έντονος, ενώ στα ημιτελικά του Κυπέλλου υπάρχει απέναντι ένας ΠΑΟΚ που παίζει το πιο σταθερό και πειστικό ποδόσφαιρο στη χώρα. Στην Ευρώπη, κάθε επόμενος αντίπαλος του Παναθηναϊκού θα λογίζεται ως φαβορί. Ωστόσο, όσο μια ομάδα παραμένει ζωντανή σε στόχους, οφείλει να τους κυνηγά μέχρι τέλους. Οχι μόνο για να «σώσει ό,τι σώζεται», αλλά και για να χτίσει τις βάσεις της επόμενης ημέρας με μεγαλύτερη αισιοδοξία και καλύτερη αύρα.
Τα νούμερα δείχνουν ότι ο Παναθηναϊκός κινείται περίπου στους 1,5 βαθμούς ανά αγώνα τόσο στο πρωτάθλημα όσο και στο Γιουρόπα Λιγκ. Η διαφορά είναι πως το πρωτάθλημα απαιτεί σταθερότητα, δομή, ταυτότητα και διάρκεια, στοιχεία που σήμερα δεν υπάρχουν. Αντίθετα, οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις και το Κύπελλο κρίνονται συχνά σε καταστάσεις μίας βραδιάς και το… σωστό βράδυ μπορεί να σε πάει μακριά.
Γι’ αυτό και -ρεαλιστικά- ο Μπενίτεθ φαίνεται να έχει δώσει μεγαλύτερη έμφαση στις νοκ άουτ διοργανώσεις. Εκεί υπάρχει η προοπτική ενός τροπαίου, ενός «καλού» ευρωπαϊκού εισιτηρίου, μέσω Κυπέλλου, διάκρισης, εσόδων και πολύτιμων βαθμών στο ranking μέσω Ευρώπης. Παράλληλα, όμως, πρέπει να ξεκινήσει σοβαρά η διαδικασία δημιουργίας των βάσεων που απαιτούν οι συνθήκες του ανταγωνισμού το γρηγορότερο δυνατόν. Εύκολο; Οχι βέβαια…
