Είπε ο πλανητάρχης μια από τις πάμπολλες κοτσάνες του -«αν δεν ήμασταν εμείς (σ.σ. οι Αμερικανοί) η Ευρώπη θα μιλούσε σήμερα γερμανικά»- και κανείς από τους ολίγιστους ηγέτες της Ε.Ε. δεν είχε τη στοιχειώδη ευθιξία να του απαντήσει, ενώπιον του παγκόσμιου κοινού, με το ερώτημα: «Και για ποιον λόγο η Ευρώπη -ως συνεκδοχή της Ε.Ε. των 27- μιλάει σήμερα κυρίως αγγλικά; Γιατί δεν μιλάει κατά 40% ρωσικά, κατά 40% αγγλικά και κατά 20% γαλλικά, αν θέλουμε να αποτυπώσουμε δίκαια τη συμμαχία που νίκησε τον ναζισμό και απελευθέρωσε την κατεχόμενη Ευρώπη;»
Αλλά, βλέπετε, εδώ υπάρχει ένα άλλο ταμπού: μαζί με τη ναζιστική κόλαση που μια χαρά παγώνει στα μουσεία, πρέπει να ξεχαστεί και η σοβιετική/ρωσική κάθαρσή της. Ποιος μπήκε στο Βερολίνο, ποιος απελευθέρωσε το Αουσβιτς, σε ποια γλώσσα θα έπρεπε η μισή Ευρώπη να λέει «ευχαριστώ» στην άλλη μισή, που σήμερα αντιμετωπίζεται ως η μόνη «αυτοκρατορία του κακού» εναντίον της οποίας η ήπειρος των μεγάλων πολέμων πρέπει να εξοπλιστεί ξανά σαν αστακός;
Χίτλερ, Στάλιν, Πούτιν, βολικές ταυτίσεις και ανιστόρητες συγκρίσεις που κρύβουν την αμηχανία, την αδυναμία, τον τρόμο της ηγεσίας της Ε.Ε. να αντιτάξει σε μια δική της γλώσσα ή και στις 24 επίσημες γλώσσες της ένα «ΟΧΙ» στον αλλόφρονα Τραμπ, που αποτελεί σήμερα τη βασική -αν όχι και μοναδική- πηγή κινδύνου ενός παγκόσμιου πολέμου. Εστω και «κατά λάθος». Αλλά, ποιος τολμά να διαταράξει τη «διατλαντική σχέση»; Είναι πολλά τα λεφτά.
Τι γλώσσα μιλάει τελικά η Ευρώπη; Ισως δεν είναι τυχαίο ότι, αν και το Ηνωμένο Βασίλειο έχει προ πολλού αποχωρήσει από την Ε.Ε., τα αγγλικά παραμένουν η πρώτη -ουσιαστικά η μοναδική- επίσημη γλώσσα της Ε.Ε. Είναι μια έμμεση, συμβολική ομολογία ότι, αν και οι εμπνευστές της μιλούσαν γαλλικά και ιταλικά, τελικά κατασκευαστές της ήταν οι υπερατλαντικοί πάτρονές της, με τα δικά τους παγκόσμια αμερικανικά αγγλικά. Και αυτά μιλάει πια η Ευρώπη.
