Η λέξη gang στα αγγλικά έχει κυρίως δύο σημασίες. Η πιο γνωστή είναι η «συμμορία», εξ ου και o γκάνγκστερ, ο ενταγμένος σε εγκληματική οργάνωση κακοποιός. Σημαίνει όμως και την «παρέα», τους «κολλητούς», τους στενούς φίλους που αρέσκονται, συνήθως ενήλικες, να φαντάζονται πως είναι λιγάκι παραβατικοί, «ευγενείς αλήτες», σαν να ξυπνάει μέσα τους κάτι ανυπότακτα εφηβικό.
Το Συμβούλιο Ειρήνης που ίδρυσε αυθαίρετα πριν από τέσσερις μήνες ο Ντόναλντ Τραμπ «για την ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας» έχει και τα δύο χαρακτηριστικά: την οργανωμένη παρανομία και την αυθάδεια. Το τονίζει εύστοχα ο ανταποκριτής Μέσης Ανατολής του SkyNews, Ανταμ Πάρσονς, βάζοντας στην τελευταία του ανάλυση τον δίσημο τίτλο «Trump’s new gang shouldn’t be underestimated», δηλαδή «Η νέα παρέα [σ.σ.: συμμορία] του Τραμπ δεν πρέπει να υποτιμηθεί».
Η παρέα/συμμορία θα μπορούσε να αποκτήσει νέους ισχυρούς «φίλους» και κάποια στιγμή να υποσκάψει και να υποκαταστήσει τα Ηνωμένα Εθνη. Χώρες όπως η Ρωσία και η Ινδία θα μπορούσαν να μπουν στο παιχνίδι, ένα παρακινδυνευμένο επιτραπέζιο «Risk» με πολυπολικά χαρακτηριστικά, όπου οι μεγάλοι παίκτες αλωνίζουν σε σφαίρες επιρροής, «κατακτούν» τη Γριλανδία, τον Καναδά, τη Βενεζουέλα ή την Ταϊβάν και οι λαοί εξαρτώνται από τους υπολογισμούς και τις ζαριές τους.
Πλανητική λυκοφιλία ισχυρών
Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τώρα, το Συμβούλιο Ειρήνης ξεφεύγει από τη δήθεν επούλωση των πληγών της Γάζας και έχει υιοθετήσει μια πολύ πιο διευρυμένη οπτική. Οι Αμερικανοί έχουν προσκαλέσει γύρω στις 50 χώρες να ενταχθούν και δεν κρύβουν ότι απώτερος στόχος τους είναι το Συμβούλιο να επεμβαίνει σε διάφορες κρίσεις στον πλανήτη.
«Ισως αυτό να ήταν πάντα το σχέδιο του Τραμπ, αλλά στο φόρουμ του Νταβός οι φιλοδοξίες έγιναν πιο ξεκάθαρες, το πεδίο δράσης πολύ ευρύτερο και ο ρυθμός πιο πιεστικός. Το μήνυμα είναι: ναι, Γάζα – αλλά και ναι, όλα τα υπόλοιπα» γράφει ο Πάρσονς.
Η Ευρώπη βλέπει με σκεπτικισμό την αμερικανική πρωτοβουλία. Νορβηγία, Σουηδία, Γαλλία και πιθανότατα Ιταλία δεν θα συμμετάσχουν, Βρετανία και Γερμανία δεν έχουν απαντήσει. Αλλά η Τουρκία, η Ουγγαρία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, η Ιορδανία, το Κατάρ, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, το Βιετνάμ και άλλες χώρες –ακόμη και η Λευκορωσία του Λουκασένκο– λένε ότι το σκέφτονται να ανταποκριθούν.
Οσον αφορά τη Γάζα, τα πλοκάμια του «σχεδίου ειρήνης» του Τραμπ απλώνονται ξεκάθαρα. Το απέδειξε ο Τζάρεντ Κούσνερ παρουσιάζοντας ένα ανατριχιαστικό power point όπου πάνω στα ερείπια της γενοκτονίας των Παλαιστινίων από το Ισραήλ ξεφυτρώνει ένα «όραμα»: η Γάζα δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εμπόλεμη ζώνη, αλλά ως επενδυτική ευκαιρία.
Η φιλοδοξία του γαμπρού του Τραμπ, προεδρικού απεσταλμένου και υπεύθυνου των οικογενειακών μπίζνες με το real estate, «φάνηκε τεράστια και ταυτόχρονα ήρθε σε κραυγαλέα αντίθεση με την πραγματικότητα των ανθρώπων που κοιμούνται σε σκισμένες σκηνές, ανάμεσα σε βουνά από ερείπια που θα χρειαστούν χρόνια για να απομακρυνθούν. Αλλο πράγμα είναι να μιλά κανείς για μια σαρωτική αναγέννηση και άλλο να την υλοποιεί» τονίζει ο Ανταμ Πάρσονς.
Αντικαταστάτης του ΟΗΕ;
Είναι άραγε κυνικό να υποστηρίξει κανείς ότι μια διακρατική πρωτοβουλία που γεννήθηκε από έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή θα πρέπει τώρα να θεωρηθεί ανταγωνιστής των Ηνωμένων Εθνών;
«Ειλικρινά, μάλλον όχι» απαντά ο Βρετανός δημοσιογράφος. «Καταρχάς, ο ΟΗΕ δεν είναι και ο πιο δημοφιλής οργανισμός στον κόσμο. Παρά τις φιλοδοξίες και τα ανθρωπιστικά του διαπιστευτήρια, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ατελείωτη λίστα επικριτών που τον κατηγορούν για τα πάντα, από θεσμική μεροληψία έως γενικευμένη διαφθορά». Αλλο ο ανταγωνισμός, άλλο η ανατροπή. Παρ’ όλα αυτά, το Συμβούλιο Ειρήνης δεν φαίνεται ικανό να εκτοπίσει άμεσα τον ΟΗΕ, ιδίως όσο η Ευρώπη αντιμετωπίζει με περιφρόνηση το συγκεκριμένο τραμπικό σχέδιο. «Ομως αποτελεί μια πρόκληση, ένα σύμβολο του τρόπου με τον οποίο η παγκόσμια τάξη αλλάζει μπροστά στα μάτια μας» γράφει ο Βρετανός δημοσιογράφος.
Και καταλήγει: «Προς το παρόν, το Συμβούλιο Ειρήνης προορίζεται κυρίως για τους φίλους του Τραμπ – και για όσους θέλουν να γίνουν φίλοι του. Εξάλλου αυτοδιορίστηκε “ισόβιος πρόεδρος” με δικαίωμα να ορίσει τον διάδοχό του. Το τι θα συμβεί αν οι ΗΠΑ εκλέξουν έναν Δημοκρατικό πρόεδρο το 2028 είναι άγνωστο. Αν όμως η Ρωσία εντασσόταν στο Συμβούλιο τώρα -ή η Ινδία, ή η Κίνα, ή και οι τρεις-, τότε η δυναμική θα άλλαζε. Ξαφνικά, αυτό το Συμβούλιο θα μπορούσε να αποκτήσει τεράστια ισχύ. Σαν μια μασονική στοά με πυρηνικά όπλα».
