Οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν καταλαβαίνουν -που λέει και ο Μακρόν- τι κάνει ο Τραμπ με τη Γριλανδία. Μόλις την περασμένη Κυριακή δημοσιεύθηκε δημοσκόπηση (CBS News / YouGov) όπου το 86% των ερωτηθέντων αντιτίθεται στη χρήση στρατιωτικής βίας για την κατάληψη του αρκτικού νησιού. Το πιο εντυπωσιακό; Το 70% όσων αυτοπροσδιορίζονται ως Ρεπουμπλικανοί ήταν επίσης αντίθετοι.
Ποιες δυνάμεις, ποιες συνθήκες, ποιος μηχανισμός εξαναγκασμού (γιατί τα επιχειρήματα έχουν αποδειχτεί άσφαιρα) μπορεί άραγε να οδηγήσει τον ασύδοτο Αμερικανό πρόεδρο να πατήσει φρένο στο συγκεκριμένο θέμα; Ή, πολύ περισσότερο, να πάψει την επιθετικά αλλοπρόσαλλη και… αλλοπρόσαλλα επιθετική εξωτερική του πολιτική;
Οι προσπάθειες των Ευρωπαίων ηγετών να τον κολακεύσουν, με πρωτομάστορες οσφυοκάμπτες τον Στάρμερ και τη Μελόνι και αρχι-αμερικανόδουλο τον γ.γ. του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, πέφτουν στο κενό. Αυτοί του θυμίζουν ότι η συμφωνία ΗΠΑ-Δανίας του 1951 για τη Γριλανδία τού επιτρέπει να (ξανα)στείλει αμερικανικά στρατεύματα και να στήσει όσες βάσεις θέλει στο νησί, εκείνος τα θέλει όλα, υπονομεύοντας απροκάλυπτα την Ατλαντική Συμμαχία.
Οι πετρελαϊκές εταιρείες των ΗΠΑ τού λένε ότι δεν θα πετάξουν τα ωραία τους δισεκατομμύρια για να αναστήσουν τη σάπια, ως προς τις υποδομές, πετρελαϊκή βιομηχανία της Βενεζουέλας, εκείνος παραμένει ασυγκράτητος.
Η αμερικανική οικονομία δεν παίρνει τα πάνω της, εκατομμύρια εργαζόμενοι στις ΗΠΑ παλεύουν με το τέρας του κόστους ζωής και ο 79χρονος πρόεδρος αμολάει τους φονιάδες της ICE στις πόλεις και τις πολιτείες που κυβερνούν οι Δημοκρατικοί, τσεκουρώνει την κοινωνική πρόνοια, ξεφτιλίζει τα πανεπιστήμια και γεμίζει το Truth Social με μισαλλόδοξα σχόλια για τον δαίμονα της woke ατζέντας. Η αναζήτηση τρόπων να δοθεί στον Τραμπ μια «νίκη» στη Γριλανδία -κάτι λιγότερο από εδαφική κυριότητα που θα μπορούσε παρ’ όλα αυτά να παρουσιάσει ως επίτευγμα διαπραγμάτευσης- προς το παρόν δεν αποδίδει.
Αν λοιπόν το ΝΑΤΟ, η συμμαχία στην οποία πρωτοστατούν οι ΗΠΑ, δεν μπορεί να πείσει τον Τραμπ να χαμηλώσει τους τόνους, μπορεί άραγε να τα καταφέρει καλύτερα το πολιτικό κόμμα στο οποίο ανήκει; Μπορούν οι Ρεπουμπλικανοί να πατήσουν φρένο στον αχαλίνωτο πρόεδρο; Το ερώτημα θέτουν ήδη πολλοί αναλυτές.
Αστερίσκοι και αντιρρήσεις
Εναν χρόνο πριν, στις 20 Ιανουαρίου του 2025, ο Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο για τη δεύτερη θητεία του έχοντας αλώσει διά του θολού και ευέλικτου ακροδεξιού κινήματος MAGA το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Δεν το μετέτρεψε απλά σε προσωπικό του τσιφλίκι, αλλά επέλεξε ως μέλη της κυβέρνησής του τα πιο πειθήνια στον ίδιο άτομα: από τον συμπαίκτη του στο γκολφ επιχειρηματία του real estate Γουίτκοφ και τον στρατο-βαρεμένο Χέγκσεθ μέχρι τον γαμπρό του και αρμόδιο για τις οικογενειακές μπίζνες Κούσνερ, τον σκληροπυρηνικά νεοφιλελεύθερο δισεκατομμυριούχο Μπέσεντ και τον ψεκασμένο Ρ.Φ. Κένεντι τζούνιορ.
Σήμερα η κατάσταση στο κόμμα έχει διαφοροποιηθεί, ελαφρώς αλλά αισθητά, όπως έδειξε και η προαναφερθείσα δημοσκόπηση για τη Γριλανδία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τραμπ έχασε από τα χέρια του τα ηνία. Σημαίνει ότι πληθαίνουν οι φωνές όσων σημειώνουν αστερίσκους και διατυπώνουν αντιρρήσεις για την άτσαλη ανατροπή της «αρχιτεκτονικής ασφαλείας» που επικράτησε στις διατλαντικές σχέσεις μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι Αμερικανοί που παρακολουθούν τις μεγάλες πολιτικές εκπομπές των τηλεοπτικών δικτύων βλέπουν βουλευτές των Ρεπουμπλικανών να επικρίνουν την εμμονή του προέδρου με τη Γριλανδία.
«Δεν χρειάζεται να εισβάλουμε»
«Εχουμε πλήρη στρατιωτική πρόσβαση στο νησί», δήλωσε ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής από το Τέξας Μάικλ Μακόλ στο ABC. «Δεν χρειάζεται να εισβάλουμε. Αν θέλει ο πρόεδρος να την αγοράσει, εντάξει. Αλλά δεν βλέπω αυτή τη στιγμή πρόθυμο πωλητή».
«Σίγουρα δεν έχει καμία εξουσία ο πρόεδρος για να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη και να καταλάβει έδαφος χώρας του ΝΑΤΟ», δήλωσε στο CBS ο Ρεπουμπλικανός του Οχάιο Μάικ Τέρνερ, μέλος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων.
«Δεν βλέπω να υπάρχει ρεπουμπλικανική στήριξη σε μια στρατιωτική εισβολή μας στη Γριλανδία», είπε ο γερουσιαστής του Κεντάκι Ραντ Πολ στο NBC. «Και αν θες να την αγοράσεις ειρηνικά, δεν πείθεις τους πωλητές βρίζοντάς τους και λέγοντάς τους ότι θα την πάρεις έτσι κι αλλιώς».
Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: η κήρυξη πολέμου είναι αρμοδιότητα του Κογκρέσου. Αν ο Τραμπ συνεχίσει να το γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι, η σύγκλιση μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών μπορεί να εκφραστεί με οριακές πλειοψηφίες.
Πόσο μάλλον που ο πρόεδρος δεν δείχνει να ασχολείται καθόλου με τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου, στις οποίες κινδυνεύει να χάσει (τουλάχιστον) τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Και οι διαμαρτυρόμενοι βουλευτές να χάσουν τις έδρες τους.
-320x213.jpg)
