Το βράδυ της Παρασκευής αναμένεται ιδιαίτερα «καυτό» στο Arch Club, καθώς εκεί θα συναντηθούν επί σκηνής οι Mother of Millions, οι we.own.the.sky. και οι Sidus.
Με αφορμή αυτή την όμορφη μουσική σύμπραξη, αρπάξαμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με τους Sidus, την post-metal πάντα που σχηματίστηκε στο Βερολίνο από μουσικούς με καταγωγή από την Αθήνα και έχει απασχολήσει αρκετά με τις κυκλοφορίες της.
Οι Sidus κινούνται ηχητικά στον post-metal χώρα, οπότε τι πιο ταιριαστό να μας αναδείξουν τη δική τους αγαπημένη δεκάδα δίσκων από τον συγκεκριμένο χώρο.
Κάθε μέλος απαντά ξεχωριστά και η τελευταία επιλογή είναι κοινή.
Γιώργος (Κιθάρα)
Oceanic (2002) – Isis
Πρώτος post-metal δίσκος που άκουσα και, επίσημα, το μυαλό μου έχει επαναπρογραμματιστεί. Σε τραβάει σαν κύμα στη θάλασσα, με τεράστια riffs που εναλλάσσονται με ήσυχα, υποβλητικά περάσματα και σε κάνουν να χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Είναι ατμοσφαιρικό, immersive και αφήνει ένα συναισθηματικό βάρος που σε ακολουθεί πολύ μετά την τελευταία νότα.
Rheia (2016) – Oathbreaker
Ίσως ο αγαπημένος μου δίσκος γενικά. Από την πρώτη φορά που άκουσα το Rheia, γύριζα συνεχώς πίσω για περισσότερο. Οι εναλλαγές στα πιο ακραία σημεία, τα καθαρά riffs και οι κραυγές μεταφέρουν τεράστιο συναισθηματικό βάρος. Είναι εθιστικό
Mass VI (2017) – Amenra
Οι Amenra είναι από τις καλύτερες live μπάντες στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Το Mass VI, με τα βαριά riffs, την τελετουργική ένταση και την ατμόσφαιρα που σε καταπίνει, είναι καθηλωτικό. Κάθε φορά που το ακούω, κάτι μέσα μου σπάει και ξαναγεννιέται.
Σπύρος (Μπάσο)
Mire (2018) – Conjurer
Ένας απλά καθηλωτικός δίσκος. Απίστευτα βαρύς και βαθύς. Η μίξη του post-metal με sludge και black metal ατμόσφαιρα δημιουργεί έναν ήχο επιβλητικό. Για μένα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δίσκους της νέας εποχής του post-metal.
Blood Year (2019) – Russian Circles
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για τους Russian Circles. Είναι ένας δίσκος στον οποίο επιστρέφω πολύ συχνά. Με το Blood Year πιστεύω ότι ανέδειξαν μια πιο σκοτεινή και βαριά πλευρά του ήχου τους. Είναι ένας δίσκος που βάζω για να θυμηθώ γιατί αγαπάω αυτό το είδος.
Heliocentric (2010) – The Ocean
Ο πρώτος δίσκος που άκουσα από τους The Ocean και με κέρδισε αμέσως. Η μίξη του κλασικού post-metal με progressive στοιχεία δημιουργεί κάτι πραγματικά ιδιαίτερο. Όσες φορές κι αν τον ακούσω, πάντα ανακαλύπτω κάτι νέο. Για μένα είναι ένας πραγματικά διαχρονικός δίσκος.
Χρήστος (Κιθάρα)
Voidkind (2024) – Dvne
Η απόδειξη της εξέλιξης του post-metal. Ένας πλήρης δίσκος με βαριά riffs, progressive στοιχεία και songwriting που σου μένει. Ταυτόχρονα κρατά μια ωμή και δυναμική ατμόσφαιρα που τον κάνει να ξεχωρίζει μέσα στη σύγχρονη σκηνή.
Panopticon (2004) – Isis
Αυτό. Όλα τα άλλα είναι ιστορία.
Gnosis (2022) – Russian Circles
Η τελευταία δουλειά των Russian Circles και ίσως η πιο βαριά τους μέχρι στιγμής. Ανελέητο χτύπημα με σκοτεινά περάσματα και τεράστια ένταση. Παραμένω ειλικρινά έκπληκτος που μετά από τόσα χρόνια κρατούν την ακεραιότητα και την ενέργειά τους σε τόσο υψηλό επίπεδο. Άλλος ένας σταθμός για το είδος.
Από όλους μας
Mariner (2016) – Cult of Luna & Julie Christmas
Ο δίσκος που επιλέξαμε ομόφωνα ως την κοινή τομή μεταξύ μας. Εμβληματικός, καθηλωτικός, πειραματικός, ατμοσφαιρικός, όλα μαζί. Με τη μαγική ερμηνεία της Julie
Christmas να συμπληρώνει ιδανικά το επιβλητικό songwriting και το performance των Cult of Luna, χωρίς ποτέ να το επισκιάζει.
INFO
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026
Arch Club
Π. Ράλλη 29 & Κρήτης 1, Αθήνα
Έναρξη: 21:00
Εισιτήρια:
Early Bird 12€
Προπώληση: 15€
Ταμείο: 18€
