Οι «θαυμάσιες» γεωπολιτικές πρωτοβουλίες του Ντόναλντ Τραμπ το τελευταίο διάστημα εντυπωσιάζουν με την ωμότητα και τον απροσχημάτιστο κυνισμό τους. Δεν είναι μόνο όσα κάνει, αλλά και ο απίστευτα κυνικός λόγος με τον οποίο τα παρουσιάζει θριαμβολογώντας δημοσίως.
Δύο ερωτήματα αναφύονται εδώ. Το πρώτο: Είναι λοιπόν ο Ντόναλντ Τραμπ ένας παντοδύναμος ηγέτης που ό,τι επιθυμεί απλώς απλώνει το χέρι του και το αρπάζει; Το δεύτερο: Ξαναγυρνάμε στον ιμπεριαλισμό του 19ου αιώνα; Ο καπιταλισμός ξαναγυρνάει, με ένα θεαματικό άλμα προς τα πίσω, στον ιστορικό χρόνο πριν από τις μεταπολεμικές κοινωνικές, πολιτικές και διεθνοπολιτικές συμβάσεις, διαγράφοντας τα ιστορικά αποτυπώματα του καπιταλισμού της σχετικής υπεραξίας που έβαλε την παραγωγικότητα στο τιμόνι;
Θα ήταν παιδαριώδες να το ισχυριστούμε. Οσο παιδαριώδης ήταν η ανάλυση κάποιων στον Μεσοπόλεμο που θεωρούσαν ότι ο φασισμός ήταν έκφραση μεσαιωνικών συνδρόμων στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Στην πραγματικότητα, είμαστε ενώπιον της ανοιχτής κρίσης της δυτικής ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας, μηδέ της «Μέκκας» αυτής, των ΗΠΑ, εξαιρουμένης.
Ο Τραμπ θα βομβαρδίσει, θα εκβιάσει, θα χυδαιολογήσει κατά αντιπάλων ή ακόμη και συμμάχων, αλλά το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών θα είναι η απόδειξη της αδυναμίας που τα προκαλεί: θα δημιουργεί παντού εστίες χάους που κανείς, ούτε ο ίδιος, δεν θα μπορεί να ελέγξει. Το Ιράκ, η Λιβύη, η Συρία θα στέκουν τα εμβληματικά παραδείγματα και κάθε «θρίαμβος» του Τραμπ θα αυξάνει τον αριθμό τους, αποδεικνύοντας ότι η αυτοκρατορία μπορεί πλέον μόνο να καταστρέφει αλλά έχει πλήρη αδυναμία να ασκεί επιτόπιο έλεγχο στα εδάφη της αυτοκρατορίας.
Αυτό που δημιουργείται είναι μια διεθνής «κουρελού» με μαύρες τρύπες, πρόχειρα μπαλώματα και γενικευμένη αστάθεια. Από μια άποψη, το πρόβλημα με τον ιμπεριαλισμό είναι ότι είναι αδύνατη η επιστροφή• όχι στον μακρινό 19ο αιώνα, αλλά ούτε στον ύστερο 20ό ή έστω στις αρχές του 21ου. Είναι καταδικασμένος να μετεωρίζεται σε μια παραλυτική συνθήκη χάους, ανταγωνισμών και ρευστοποίησης σχέσεων και συμμαχιών, χωρίς δυνατότητα φυγής προς τα μπρος – και πολύ περισσότερο προς τα πίσω. Ενας νέος «μεγάλος πόλεμος» είναι το μόνο που φαίνεται ικανός να «προσφέρει» στην ανθρωπότητα…
Απεχθής, ωμός, κυνικός και επικίνδυνος σε ευθεία αναλογία με την κρίση και την αδυναμία του.
