Η εβδομάδα φέρνει δύο σκηνοθετικά ντεμπούτα, αυτό που κάνει με την πρώτη μεγάλου μήκους της η στενή συνεργάτιδα του Σον Μπέικερ, Σι-Τσινγκ Τσου, αλλά και ο Χιλιανός Διέγο Θεσπέδες, καθώς και τη βασισμένη στο περίφημο μυθιστόρημα του Μαξ Πόρτερ, «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά», ταινία του Ντίλαν Σάουθερν με πρωταγωνιστή τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Το αριστερό μου χέρι
(Left-Handed Girl, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Ταϊβάν, Γαλλία, 2025, 108´)
Σκηνοθεσία: Σι-Τσινγκ Τσου
Ηθοποιοί: Τζανέλ Τσάι, Μπλερ Τσανγκ, Νίνα Γε
Εχοντας εργαστεί για χρόνια ως παραγωγός σε τρεις ταινίες (Tangerine, 2015, The Florida Project, 2017 και Red Rocket, 2021) τού, βραβευμένου με τέσσερα Οσκαρ για την ταινία του «Anora» (2024), Σον Μπέικερ, η Σι-Τσινγκ Τσου σκηνοθετεί την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, με τον Μπέικερ αυτή τη φορά να συνεργάζεται μαζί της ως παραγωγός, συν-σεναριογράφος και μοντέρ.
Η ιστορία ακολουθεί μια μητέρα, τη Shu-Fen, και τις δύο κόρες της, την πεντάχρονη I-Jing και την νεαρή I-Ann, που μετακομίζουν στην Ταϊπέι για να λειτουργήσουν έναν πάγκο με νουντλς στη νυχτερινή αγορά. Η οικογένεια αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, εντάσεις και τις δεισιδαιμονίες του παππού που προειδοποιεί την I-Jing ότι το αριστερό της χέρι είναι «διαβολικό».
Γυρισμένη εξ ολοκλήρου με iPhone, η Σι-Τσινγκ Τσου «αιχμαλωτίζει τη γεμάτη λαμπερά και πολύχρωμα φώτα Ταϊβάν, ακολουθώντας με την κάμερά της τις πρωταγωνίστριές της από κοντά, καθώς περιπλανώνται μέσα στο αστικό περιβάλλον, δίνοντας την αίσθηση του οικείου και της καθημερινότητας. Το νατουραλιστικό πορτρέτο της φέρνει στην επιφάνεια την άνιση μάχη της οικογένειας ενάντια στην κοινωνική της τάξη και λειτουργεί ως μηχανισμός αποκάλυψης της ψυχολογικής βίας που μπορεί να προκαλέσει η κοινωνική κανονικότητα. Η ταινία της καταφέρνει να ξεχωρίσει όταν η σκηνοθέτις επιλέγει περισσότερο να επικεντρωθεί στη μικρή I-Jing, που παρατηρεί τον κόσμο, προσπαθεί να τον αντιληφθεί και έρχεται αντιμέτωπη με τις περίπλοκες οικογενειακές σχέσεις αλλά και τις κοινωνικές προκαταλήψεις που την ωθούν να προσπαθήσει να «διορθώσει» τον εαυτό της.
Ωστόσο, παρά τη νατουραλιστική του πρόθεση, το σενάριο δεν καταφέρνει ποτέ να ξεφύγει από τη μελοδραματική διάσταση που δίνει σε κάποια γεγονότα-κλισέ. Αν και το συγκινητικό πορτρέτο που δημιουργεί η Σι-Τσινγκ Τσου σε παρασέρνει, κυρίως χάρη στην υπέροχη ερμηνεία της πεντάχρονης Νίνα Γε, υπάρχουν στιγμές που πολλά γεγονότα συσσωρεύονται για να σπρώξουν την πλοκή. Ο νατουραλισμός τότε γκρεμίζεται καθώς οι μηχανισμοί της δραματουργίας ξεσκεπάζονται μέσα από μια μελοδραματική ένταση, που κάποιες στιγμές είναι αχρείαστη. Καθώς οδηγούμαστε στο φινάλε, η ταινία αποφασίζει να εστιάσει σε αυτόν τον μελοδραματικό τόνο και να κλείσει με μια σκηνή που θα μπορούσε να είναι η αφετηρία μιας άλλης ταινίας. Το φινάλε αφήνει μετέωρες τις συνέπειες της αποκάλυψης ενός οικογενειακού μυστικού πάνω στους χαρακτήρες.
Το έργο της Σι-Τσινγκ Τσου άθελά της (;) μοιάζει να κινείται στη σκιά της φιλμογραφίας του Μπέικερ, αλλάζοντας το κέντρο βάρους μεταξύ των τριών ηρωίδων, χωρίς ποτέ να νιώθεις πως ό,τι αποτυπώνεται στη μεγάλη οθόνη έχει τη δική της ματιά.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Το μυστηριώδες βλέμμα του ροζ φλαμίνγκο
(The Mysterious Gaze of the Flamingo, Χιλή, Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Γερμανία, 2025, 104´)
Σκηνοθεσία: Διέγο Θεσπέδες
Ηθοποιοί: Ταμάρα Κορτές, Ματίας Καταλάν, Πόλα Ντιναμάρκα
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χιλιανού δημιουργού Διέγο Θεσπέδες, που κέρδισε το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ Κανών στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα», αφηγείται την ιστορία ενός εντεκάχρονου κοριτσιού που ζει σε μια απομονωμένη μεταλλευτική κωμόπολη στη βόρεια έρημο της Χιλής, το 1982. Ορφανή, βρίσκει καταφύγιο και οικογένεια μέσα σε μια μικρή queer κοινότητα τρανς γυναικών. Σε ένα σκληρό, ανδροκρατούμενο περιβάλλον, τα μέλη της κοινότητας αντιστέκονται με τσαχπινιά και θάρρος, μέχρι που η φήμη ενός θανατηφόρου ιού σκορπίζει φόβο και βία.
Ο Θεσπέδες επιστρατεύει τον μαγικό ρεαλισμό και δημιουργεί ένα σκοτεινό παραμύθι-αλληγορία για την επιδημία του HIV και ταυτόχρονα μιλάει για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης υπόστασης, αποτυπώνοντας τη διπλή φύση των χαρακτήρων του που εναλλάσσεται ανάμεσα στη σκληρότητα και την τρυφερότητα. Σκιαγραφώντας με ευαισθησία το πορτρέτο μιας κοινότητας τρανς ατόμων που άλλοτε συγκρούονται και άλλοτε συνυπάρχουν με τη μικρή κοινότητα των μεταλλωρύχων, ο Θεσπέδες δημιουργεί ένα μωσαϊκό χαρακτήρων που χορεύουν, τραγουδούν, ερωτεύονται αλλά ποτέ δεν ξεχνούν ότι η καταπίεση και η βία ταλαντεύονται πάνω από τα κεφάλια τους. Η αποδοχή των τρανς ατόμων ως ένα θέαμα ή και αντικείμενα ηδονής και καλοπέρασης από τους μεταλλωρύχους -οι οποίοι ταυτόχρονα τα απορρίπτουν και τα καταδιώκουν- φέρνει στην επιφάνεια την υποκρισία των ανθρώπων και τη δυσκολία τους να αποδεχτούν τον πραγματικό τους εαυτό.
Η σκηνοθετική ματιά του Θεσπέδες όσο ευαίσθητη είναι άλλο τόσο και κοφτερή, ποτέ όμως δεν καταφέρνει να ισορροπήσει την αλληγορία του (που θυμίζει λίγο Αλμοδόβαρ, λίγο Γκιγέρμο ντελ Τόρο), με τον ωμό ρεαλισμό που θέλει ορισμένες φορές να φέρει στην επιφάνεια. Κάποιες στιγμές το συμβολικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσει το έργο του είναι υπερβολικά απλοϊκό και φανερό. Η αλληγορία του μοιάζει άσκοπη μέσα σε ένα σύγχρονο κινηματογραφικό τοπίο που έχει πλέον προχωρήσει σε πιο σύνθετες και ουσιαστικές αναπαραστάσεις της ζωής των τρανς ατόμων.
Οσο η ταινία κυλάει φαίνεται ότι δεν υπάρχει σαφής αφηγηματικός προσανατολισμός με σκηνές να διαδέχονται μια την άλλη, κατασκευασμένες από ενδιαφέρουσα στιγμιότυπα, αλλά ποτέ δεν δίνουν την εντύπωση ενός συνόλου και έτσι η ταινία μοιάζει σαν να κατακερματίζεται σε διάφορες μικρές ιστορίες.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Ενα πράγμα με φτερά
(The Thing with Feathers, Ηνωμένο Βασίλειο, 2025, 104´)
Σκηνοθεσία: Ντίλαν Σάουθερν
Ηθοποιοί: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Ρίτσαρντ Μπόξαλ, Χένρι Μπόξαλ
Βασισμένη στο πολυβραβευμένο μυθιστόρημα του Μαξ Πόρτερ, «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά» (εκδ. Πόλις, μτφρ. Ιωάννα Αβραμίδου), η ταινία του Ντίλαν Σάουθερν αφηγείται την ιστορία ενός πατέρα που χάνει αιφνίδια τη σύζυγό του και καλείται να μεγαλώσει μόνος τους δύο ανήλικους γιους του. Καθώς το πένθος τον απομονώνει, η πραγματικότητα θολώνει και το «Κοράκι», ένα σκοτεινό πλάσμα που μοιάζει να ξεπηδά από το ίδιο του το έργο ως δημιουργού κόμικς, στοιχειώνει το σπίτι και το μυαλό του κάθε νύχτα. Το πρωί, όλα μηδενίζονται. Φαντασία ή πραγματικότητα;
Ο εξαιρετικός όπως πάντα Μπένεντικτ Κάμπερμπατς σηκώνει σχεδόν μόνος του το βάρος μιας ταινίας που θέλει να μιλήσει για τη θλίψη, την απώλεια και την αποδοχή της μέσα από μια ποιητική γλώσσα, αλλά καταλήγει να προσεγγίζει το θέμα της περισσότερο ως μια ταινία ψυχολογικού τρόμου.
Ατμοσφαιρική, με μια εκπληκτική κατασκευή της Νίκολα Χικς, που δίνει μια επιβλητική υπόσταση στο «Κοράκι», η σκηνοθεσία του Σάουθερν δεν ξεπερνά ποτέ τη στιλιστικά εντυπωσιακή εικόνα και, με μια επιτήδευση, αναλύει θεματικές μέσα από μια γνώριμη ιδέα. Ενα τέρας λειτουργεί ως μεταφορά και προβολή του ψυχικού κόσμου του πρωταγωνιστή. Η γνώριμη αυτή ιδέα δεν ανανεώνεται ποτέ και αναπόφευκτα οδηγεί την αφήγηση σε προβλέψιμα μονοπάτια.
Δεν υπάρχει βαθύτερη σύνδεση με τον πρωταγωνιστή αλλά μια συνεχόμενη επανάληψη συμβολισμών και μοτίβων τρόμου. Το «Κοράκι» δεν αποκτά ποτέ υπόσταση αλλά παραμένει μια κατασκευή, ένα τέρας που τρομοκρατεί τον πρωταγωνιστή, χωρίς ποτέ η παρουσία του να ανάγεται σε φορέα ενός συγκεκριμένου νοήματος.
Οπως και στο πρόσφατο «Πέθανε αγάπη μου» της Λιν Ράμσεϊ, η εικόνα μοιάζει να αποκτά μεγαλύτερη σημασία από το ίδιο το θέμα. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία άψογα κατασκευασμένη που δεν καταφέρνει ποτέ να μιλήσει ουσιαστικά για το πένθος και τη συμφιλίωση μαζί του.
ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΌΜΑ:
Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;
(Ελλάδα, 2025, 103´)
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας
Ηθοποιοί: Βασιλική Ανδρίτσου, Παναγιώτα Βλαντή, Μαρία Λεκάκη
Τέσσερις γυναίκες με κοινό τραυματικό παρελθόν ξανασυναντιούνται για να κλείσουν έναν ανοιχτό λογαριασμό με τον άνθρωπο που τις κακοποίησε στο ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσαν. Αποφασισμένες να εκδικηθούν, βλέπουν το σχέδιό τους να εκτροχιάζεται σε μια αλυσίδα κωμικοτραγικών αποτυχιών, αποκαλύπτοντας την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στη δικαίωση και την ανθρώπινη αδυναμία. Η δημοφιλής σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Greenland 2
(Greenland 2: Migration, ΗΠΑ, 2026, 98´)
Σκηνοθεσία: Ρικ Ρόμαν Βο
Ηθοποιοί: Τζέραρντ Μπάτλερ, Μορένα Μπακαρίν, Γουίλιαμ Αμπαντί
Τα επιζώντα μέλη της οικογένειας Γκάριτι πρέπει να αφήσουν την ασφάλεια του καταφυγίου τους στη Γριλανδία και να ξεκινήσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι για να βρουν ένα νέο σπίτι. Συνέχεια της ομότιτλης ταινίας του 2020.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Primate
(ΗΠΑ, 2025, 89´)
Σκηνοθεσία: Γιοχάνες Ρόμπερτς
Ηθοποιοί: Τζόνι Σεκόγια, Τζέσικα Αλεξάντερ, Τρόι Κότσουρ
Οι τροπικές διακοπές μιας παρέας φίλων μετατρέπονται σε μια τρομακτική, πρωτόγονη ιστορία τρόμου και επιβίωσης.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
O σούπερ Τσάρλι
(Super Charlie, Σουηδία, Δανία, 2024, 82´)
Σκηνοθεσία: Γιον Χόλμπεργκ
Με τις φωνές των: Ραφαέλλας Μαρίας Γκίκα, Βασιλικής Σούτη, Στέλιου Ψαρουδάκη, Ακίνδυνου Γκίκα
Ο δεκάχρονος Βίλι ονειρεύεται να γίνει σούπερ ήρωας, όμως τα πάντα αλλάζουν με τη γέννηση του αδερφού του, Τσάρλι. Αναγκάζεται να μάθει τι σημαίνει να είσαι ο μεγάλος αδερφός ενός… σούπερ μωρού.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ
Γερτρούδη
Gertrud, Δανία, 1964, 116´)
Σκηνοθεσία: Καρλ Θιοντόρ Ντράγερ
Ηθοποιοί: Νίνα Πενς Ρόντε, Μπεντ Ρότε, Εμπε Ρόντε, Μπαρντ Οου
Η «Γερτρούδη» αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που αρνείται κάθε συμβιβασμό στον έρωτα. Παγιδευμένη σε έναν συναισθηματικά κενό γάμο, έρχεται ξανά αντιμέτωπη με παλιούς και νέους έρωτες, παραμένοντας πιστή σε μια αδιαπραγμάτευτη επιλογή: την απόλυτη αφοσίωση. Με ακραία λιτότητα, μεγάλες σκηνές και ελάχιστη δράση, η ταινία μετατρέπει τον λόγο, τη σιωπή και το βλέμμα σε καθαρό κινηματογράφο. Το κύκνειο άσμα του Καρλ Θιοντόρ Ντράγερ.
-320x213.png)
