Την ώρα που η πρωτοβουλία κινήσεων της Αγκυρας για πολιτική επίλυση του Κουρδικού εντός συνόρων μοιάζει να έχει αποτελματωθεί, μετά από μια χρονιά αιφνιδιασμών με αποκορύφωμα την πρόσκληση που απηύθυνε ο κυβερνητικός εταίρος του Ερντογάν, Μπαχτσελί, στον Οτζαλάν να μιλήσει από το βήμα της τουρκικής Βουλής, ο κλυδωνισμός του καθεστώτος στο Ιράν φαίνεται ότι ανοίγει τον δρόμο για την de facto χειραφέτηση του Ιρανικού Κουρδιστάν.
Πριν ξεσπάσουν οι διαδηλώσεις στην Τεχεράνη είχε αρχίσει να διαφαίνεται το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Κουρδικής Πολιτοφυλακής της Βορειοανατολικής Συρίας στις στρατιωτικές δυνάμεις της Δαμασκού, οι οποίες ελέγχονται από τους τζιχαντιστές του Γκολάνι.
Αν η αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης στην Τεχεράνη οδηγήσει σε de facto απόσχιση του Ιρανικού Κουρδιστάν, τότε για πρώτη φορά μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923 η Τουρκία θα έχει στα νότια και ανατολικά σύνορά της τρεις κουρδικές ημιανεξάρτητες κρατικές οντότητες, δίπλα στην κουρδική νοτιοανατολική περιοχή της χώρας.
Το Ιρανικό Κουρδιστάν μαζί με το Νότιο τουρκόφωνο Αζερμπαϊτζάν στη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής (1942-46) υπήρξαν ημιανεξάρτητα κράτη μέχρι τις σφαγές των δυνάμεων του σάχη που ακολούθησαν την αποχώρηση των δυνάμεων της Μόσχας.
Μια ματιά στον χάρτη καθιστά σαφές ότι αν η Τουρκία θέλει να ματαιώσει την ίδρυση της τρίτης μετά το Βόρειο Ιράκ και τη Βορειοανατολική Συρία de facto ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας, θα πρέπει να σταθεί στο πλευρό της Τεχεράνης.
Αν θέλουμε να διαβάσουμε το ιστορικό βάθος των κοσμογονικών εξελίξεων στην περιοχή, δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τη Συνθήκη των Σεβρών του 1920, που προέβλεπε την ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδιστάν.
Η Συνθήκη της Λωζάννης το 1923 επανέφερε υπό τον έλεγχο της Αγκυρας την Κουρδική Νοτιοανατολική Τουρκία, το Βόρειο Ιράκ υπό τον έλεγχο της Βαγδάτης, που με τη σειρά της τελούσε υπό βρετανική διοίκηση, και τη Βορειοανατολική Συρία σε καθεστώς γαλλικού προτεκτοράτου.
Σε μεγάλο βαθμό η Τουρκία, η οποία καλώς εχόντων των πραγμάτων θα έπρεπε να είναι πρόμαχος του περιφερειακού status quo, προτίμησε από τη σταθερότητα την επικίνδυνη, όπως απεδείχθη, γεωπολιτική φαντασίωση της παλινόρθωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
