Διάλογος σημαίνει συνεννόηση. Και συνεννόηση σημαίνει αμοιβαίες υποχωρήσεις με στόχο ένα τελικό αποτέλεσμα που δεν έχει νικητές και ηττημένους. Τουλάχιστον αυτός πρέπει να είναι ο στόχος ενός διαλόγου. Θέλει έναν τέτοιο διάλογο με τους αγρότες η κυβέρνηση; Οι πράξεις της δείχνουν το ακριβώς αντίθετο. Οχι μόνο γιατί δεν επιδίωξε πριν από τις κινητοποιήσεις των αγροτών να βρει έναν δρόμο συνεννόησης μαζί τους, αλλά και επειδή σε όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων πρώτο της μέλημα ήταν και παραμένει να στρέψει την υπόλοιπη κοινωνία ενάντια στα μπλόκα.
Χθες ο πρωθυπουργός ήταν απολύτως συνεπής σε αυτή τη λογική. Αφού για άλλη μια φορά κατέφυγε στην ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού, έστειλε ένα κυνικότατο τελεσίγραφο στους αγρότες. Είπε: «Είμαστε ανοιχτοί στον διάλογο, αλλά όχι στο παράλογο. Από τον κατάλογο με τα 27 αιτήματα των αγροτών, τα 16 ήδη έχουν ικανοποιηθεί ή αντιμετωπίζονται θετικά, 4 βρίσκονται υπό επεξεργασία ή συζήτηση προκειμένου να βρεθεί λύση και μόνο 7 δεν μπορούν να επιλυθούν είτε γιατί προσκρούουν σε βασικούς ευρωπαϊκούς κανόνες και στη λειτουργία της ΚΑΠ είτε γιατί είναι ανέφικτα δημοσιονομικά».
Στην πραγματικότητα παραδέχτηκε πως δεν έχει τίποτε άλλο να συζητήσει και να διαπραγματευτεί με τους αγρότες οι οποίοι, κατά τη γνώμη του, οφείλουν να δεχτούν όσα τους δίνει και να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις. Αν τις συνεχίσουν, κατά τη γνώμη του κ. Μητσοτάκη, θα περάσουν στη σφαίρα του παραλόγου.
Στην πραγματικότητα, στη σφαίρα του παραλόγου κινείται η κυβέρνηση, η οποία βαφτίζει διάλογο την αποδοχή της πολιτικής της και παράλογο μια συζήτηση ουσίας πάνω στο αγροτικό ζήτημα στη βάση των πραγματικών προβλημάτων του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας. Η λαϊκή θυμοσοφία έχει περιγράψει ως εξής αυτή τη λογική: «Κορόνα χάνεις – γράμματα κερδίζω».
