Η Ευρώπη αγαπά τις σωστές λέξεις. Τις δουλεύει, τις γυαλίζει, τις περνά από επιτροπές. «Ανησυχούμε», «παρακολουθούμε», «καλούμε σε αυτοσυγκράτηση». Οταν όμως έρθει η ώρα της πράξης, σηκώνεται αργά, κοιτά το ρολόι και βρίσκει μια καλή δικαιολογία για να μείνει καθιστή. Η Ευρώπη των 744 εκατομμυρίων κατοίκων κατάφερε, μέσα σε δύο χρόνια γενοκτονίας, να «χωρέσει» 397 Παλαιστίνιους ασθενείς. Οχι πρόσφυγες. Ασθενείς. Παιδιά ακρωτηριασμένα, καρκινοπαθείς, ανθρώπους που, αν δεν φύγουν, θα πεθάνουν. Δεν μιλάμε για άνοιγμα συνόρων· μιλάμε για άνοιγμα νοσοκομείων.
Η ήπειρος που κάποτε είχε τον ανθρωπισμό για ταυτότητα έχει περιοριστεί σε ρόλο θεατή. Ετσι, η φρίκη δεν σταματά· απλώς αλλάζει μορφή. Κάποιες χώρες έπραξαν το αυτονόητο. Εδειξαν ότι, όταν υπάρχει πολιτική βούληση, οι μηχανισμοί βρίσκονται. Αυτό ακριβώς είναι που εκθέτει τους υπόλοιπους.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δυσκολεύεται να βρει τη θέση της. Από τη μια, υπάρχει η λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη, μια ιστορική μνήμη αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και κινητοποιήσεις που δείχνουν ότι ο κόσμος δεν έχει χάσει την αίσθηση του ανθρώπινου. Από την άλλη, η επίσημη πολιτική της χώρας ισορροπεί ανάμεσα στο να «μην εκτεθεί» και στο να ικανοποιήσει τις στρατηγικές που χαράζουν άλλοι και η ίδια πρόθυμα ακολουθεί.
Ομως η αναμονή για όσους περιμένουν βοήθεια είναι καταδίκη. Η Ιστορία δεν θα γράψει μόνο ποιος βομβάρδισε και ποιος υποδαύλισε τη σφαγή. Θα γράψει και ποιος κοίταξε αλλού. Γιατί η γενοκτονία δεν τελειώνει όταν σταματούν(;) οι βόμβες και οι επιθέσεις. Συνεχίζεται όταν αφήνεις τους ανθρώπους να πεθαίνουν αργά και σιωπηλά. Στη Γάζα δεν περιμένουν θαύματα. Περιμένουν ασθενοφόρα που δεν έρχονται, άδειες που δεν υπογράφονται, διαδρόμους που μένουν κλειστοί. Περιμένουν να λειτουργήσει κάτι στοιχειώδες: η ιδέα ότι η ζωή προηγείται της γεωπολιτικής. Κι όμως, 18.500 άνθρωποι με χαρτί του ΠΟΥ στο χέρι περιμένουν να φύγουν για να ζήσουν – και πάνω από χίλιοι πέθαναν περιμένοντας.
Η ελληνική κυβέρνηση, έστω και τώρα, οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες για το άνοιγμα ενός πραγματικού ανθρωπιστικού διαδρόμου για τους ασθενείς της Γάζας. Η αντιπολίτευση οφείλει να πιέσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Δεν είναι γενναιοδωρία. Είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής ανθρωπιάς και αλληλεγγύης.
