Η σημερινή πολιτική ασφυξία και η ανασυγκρότηση της δημοκρατίας

Μπορεί ο Κυρ. Μητσοτάκης να ονειρεύεται εκλογές μετά την επόμενη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης (νικηφόρες!), ωστόσο το πολιτικό βαρομετρικό χαμηλό που έχει πλακώσει μάλλον δεν τον ευνοεί ό,τι κι αν τάζει. Κι αν επιχειρεί να ζωγραφίσει ένα χαρούμενο μέλλον με αυτόν στην ηγεσία του τόπου (για πόσο κανείς δεν ξέρει), προβάλλοντάς το ως μοναδική ελπίδα, η απελπισία ποια μπορεί να είναι;

Δικαίωμά του βεβαίως είναι να επιχειρεί αλλαγή κλίματος με υποσχέσεις (ων ουκ έστιν αριθμός) πότε προς το εκλογικό σώμα και πότε προς την κοινοβουλευτική ομάδα του. Αλλά για να πετύχει κάτι θετικό που θα ικανοποιεί την κοινωνία, θα έπρεπε να ήταν κάποιος άλλος. Θα έπρεπε να μην είχε κάνει όσα έκανε μέχρι τώρα:

– Να μην έχει αφήσει τους αγρότες απλήρωτους για έναν «Φραπέ» και μια «Φεράρι».

– Να μην έχει αφήσει τα νοσοκομεία χωρίς γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό.

– Να μην έχει αφήσει τα σχολεία με τόσα κενά εκπαιδευτικών.

– Να μην έχει κοροϊδέψει το πανελλήνιο με τις στρεψοδικίες του στη διερεύνηση των βαρύτερων κυβερνητικών σκανδάλων από τη Μεταπολίτευση.

– Να μην έχει διατηρήσει μισθούς και συντάξεις στα χαμηλότερα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και να έχει πάρει ουσιαστικά μέτρα για την ακρίβεια.

Εχουν πλέον διαταραχθεί οι σχέσεις της κοινωνίας με το κράτος. Οπότε η χώρα δεν λειτουργεί, όπως υπό αυτές τις συνθήκες δεν θα λειτουργούσε καμία χώρα στον κόσμο. Και τα πράγματα θα γίνονται ακόμα χειρότερα, όσο επιμένει ότι αυτός και μόνο αυτός αποτελεί τη μοναδική λύση. Για το παρόν και το μέλλον.

Βεβαίως πρόκειται για προσωπική άποψη, την οποία όμως δεν ενστερνίζεται ουδείς άλλος πέραν ίσως των πολύ στενών συνεργατών του. Δεν είναι μόνο οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης που διαπιστώνουν το αδιέξοδο – έστω και αν αδυνατούν να βρουν κοινή λύση ώστε να ταράξουν τα νερά. Είναι και ο θεσμικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο «δικός του» Κ. Τασούλας, ο οποίος μετά τον Ευάγγ. Βενιζέλο βλέπει και αυτός ακυβερνησία. Από κοντά και ο Ν. Δένδιας, ο οποίος μοιάζει να αγωνιά για την καυτή πατάτα που τον περιμένει, στην περίπτωση που πάρει τα ηνία της Ν.Δ.

Ακόμα χειρότερα, πάνω-κάτω τα ίδια φαίνεται να σκέφτεται η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η οποία δεν ήρθε στην Αθήνα ως «Μπάρμπι» αλλά ως πολυπράγμων «ανθύπατος» (όπως θα έλεγε ο Απ. Κακλαμάνης), που βλέπει κατά σειρά υπουργούς και άλλους παράγοντες, σαν να επρόκειτο να σχηματίσει η ίδια κυβέρνηση. Προς εξυπηρέτηση βεβαίως των συμφερόντων της χώρας της. Λογικό ίσως από τη δική της πλευρά, αφού της πρόσφεραν την Ελλάδα ως «διάδρομο».

Κατάντια. Ο «διάδρομος» αυτός δεν οδηγεί πουθενά αλλού πέρα από την πλήρη απαξίωση της δικής μας χώρας. Εχοντας ήδη, παραδομένη στους δανειστές των μνημονίων, παραιτηθεί από σειρά κυριαρχικών δικαιωμάτων της στη διαχείριση του πλούτου, των συγκοινωνιών, των επικοινωνιών, των μεταφορών της κ.λπ., με τις σημερινές εξελίξεις αποικιοποιείται πλήρως. Είναι θλιβερό το θέαμα μια κυβέρνηση να χορεύει χαρωπά σε ρυθμούς πίστας κατά τις επιθυμίες της Αμερικανίδας «ανθυπάτου». Οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και όσων άλλων θέλουν να ανήκουν στο λεγόμενο προοδευτικό τόξο είναι μεγάλες. Η λύση για την επόμενη μέρα δεν είναι μια «πιο ήπια», μια «λιγότερο προκλητική» Ν.Δ., αλλά η κατεδάφιση του σημερινού σάπιου συστήματος και η ανασυγκρότηση της δημοκρατίας.