Παρακολουθώ τακτικά τα σημειώματα στη «Συντακτών» του Ολύμπιου Δαφέρμου. Μ’ αρέσει ο λόγος του: στρωτός, λιτός, γλαφυρός, καίριος. Θίγει κρίσιμα θέματα της επικαιρότητας, με καθαρό μάτι στο παρελθόν και εύλογη, σχεδόν αδιέξοδη, αμηχανία για το μέλλον. Κι εδώ που τα λέμε, για το μέλλον, έχει απόλυτο δίκιο: ας κρίνουμε από τα κεντρικά πρόσωπα που διαχειρίζονται το παρόν και, αντιστοίχως, προδιαγράφουν (υποθηκεύουν) το μέλλον!
Στο πρόσφατο σημείωμά του: «Οι μετανοήσαντες», 4/12, αναφέρεται γενικά στους «μετανοήσαντες» Αριστερούς, στην κριτική που άσκησαν στην Αριστερά μετά τη… μεταμέλειά τους, αλλά και στα οφέλη που αποκόμισαν εκ της μεταμελείας. Ομως, κάνει ειδική αναφορά στον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, με αφορμή τη θέση του κ. Στουρνάρα, ότι «Η Ελλάδα έχει ωριμάσει θεσμικά». Εντυπωσιακό πράγματι ως συμπέρασμα, προερχόμενο μάλιστα από καθηγητή των Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τη θέση αυτή, όπως είδα, διατύπωσε ο κ. Στουρνάρας, σε εκτενή συνέντευξη στον καθηγητή Χρηματοοικονομικής Δημήτρη Καινούργιο για την εφημερίδα «Πανεπιστήμιο Αθηνών» που κυκλοφόρησε με «Το Βήμα της Κυριακής», 23/11. Λέει αυτολεξεί: «… η Ελλάδα έχει θεσμικά ωριμάσει, έχοντας αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των αγορών και διαθέτοντας ένα πιο ανθεκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο που επιτυγχάνει βιώσιμα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα».
Λέει όμως και εν συνεχεία: «Αν κοιτάξουμε πίσω, δύο επιλογές υπήρξαν πραγματικά καταστροφικές για τη χώρα. Πρώτον, η υποτίμηση των δημοσιονομικών κινδύνων και της ραγδαίας επιδείνωσης της ανταγωνιστικότητας που οδήγησαν τελικά στην κρίση χρέους της προηγούμενης δεκαετίας. Δεύτερον, η πολιτική αβεβαιότητα κατά την προηγούμενη δεκαετία επιδείνωσε δραματικά μια ήδη εύθραυστη κατάσταση».
Πού ήταν, αλήθεια, ο κ. Στουρνάρας, που κοιτάει και πίσω, στις δύο καταστροφικές επιλογές της περασμένης δεκαετίας; Ας αφήσουμε τον… ηχηρό υπαινιγμό εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, που και τότε πάλι δεν ήταν εκτός! Στα βιογραφικά του, από το 1986 και μετά είναι από τα πρόσωπα που λύνουν και δένουν στην οικονομία. Πόθεν αντλεί το ύφος κριτικής των… άλλων;
