Υπάρχει ένας άγραφος νόμος στις ομάδες των μεγάλων μπάτζετ και των πολυπρόσωπων ρόστερ, όπως αυτά που είναι αναγκασμένες να συντηρήσουν οι 20 ομάδες της Ευρωλίγκας, μεταξύ των οποίων ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Από τη στιγμή που είναι υποχρεωμένες να αντέξουν μια επίπονη διαδικασία γεμάτη από δύσκολα και απρόβλεπτα παιχνίδια (38 αγωνιστικές κανονική περίοδο, συν πλέι οφ, συν φάιναλ φορ), ένταση, απρόοπτα και ψυχολογικές μεταπτώσεις, το βασικότερο στοιχείο που οφείλουν να διαθέτουν είναι αντοχή. Καλό και ακριβό υλικό έχουν οι περισσότερες, ή τουλάχιστον πάνω από δεκατέσσερις ομάδες.
Πλέον έχουμε πειστεί ότι κανένα αποτέλεσμα δεν μπορεί να θεωρηθεί αλλοπρόσαλλο. Το θέμα όμως είναι πόσο μεγάλο φάσμα χαρακτηριστικών μπορεί να καλύψει η λέξη αντοχή. Το πρώτο και το βασικότερο συμπέρασμα των τελευταίων χρόνων είναι ότι το μυστικό της επιτυχίας κρύβεται στην αγωνιστική χημεία και στην πνευματική δύναμη που χρειάζονται για να ξεπεραστούν οι δύσκολες στιγμές. Η πνευματική δύναμη με τη σειρά της αντλείται από τις εσωτερικές σχέσεις και τη νοοτροπία της υποταγής τού «εγώ» κάτω από το «εμείς».
Ολοι θέλουν να παίζουν, ακόμη κι αν δεν είναι στην καλή τους μέρα, πολλοί έχουν μεταπτώσεις με αντίστοιχη συνέπεια στην περιορισμένη χρησιμοποίησή τους. Κι όταν αυτό συμβαίνει αρχίζουν οι γκρίνιες, τα μούτρα και η δυσθυμία που ο μεγάλος Πατ Ράιλι έχει περιγράψει ως «η αρρώστια τού εγώ». Μια τέτοια στρεβλή εξέλιξη μετατρέπεται σε σαράκι που καταστρέφει μια ομάδα από μέσα. Γιατί μιλάμε για ένα γκρουπ που τα μέλη του περνάνε τις περισσότερες ώρες της ημέρας μαζί και μοιραία αλληλεπιδρούν θετικά ή αρνητικά. Ποιος είναι λοιπόν ο άγραφος κανόνας: «Η συνοχή μιας ομάδας εξαρτάται κυρίως από τη συμπεριφορά και την προσέγγιση αυτών που ΔΕΝ παίζουν». Από αυτούς εξαρτάται η ψυχική της ισορροπία, που είναι απαραίτητη για να αυξηθούν οι πιθανότητες να βγει εις πέρας η αποστολή.
