Ο τίτλος είναι από ελαφρό τραγούδι γαλλικής προέλευσης, περιόδου μπελ επόκ, μεταφερμένο και μεταφρασμένο στα καθ’ ημάς. Μου το θύμισε ο αξιότιμος υπουργός μας των Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, αυτός που γνωρίζει τα… ενδότερα του Ζαππείου, εν προκειμένω του ιστορικού Μεγάρου, ενώ όλοι οι άλλοι βυζαίνουμε ακόμα το δάχτυλο! Καθόσον, ως κυβέρνηση πλέον ο κ. Πιερρακάκης, εξ ου και ο πληθυντικός: «Επιχειρούμε να αντικαταστήσουμε την αδράνεια και να μετατρέψουμε τη μνήμη σε δράση».
Ούτε ο Αϊνστάιν της σχετικότητας δεν θα σκαρφιζόταν τοιούτο ευφυολόγημα, αλλά τέλος πάντων, ως εκ του ρεπορτάζ της Ολυμπίας Λιάτσου στην προχθεσινή «Συντακτών» συνάγεται: («Και παράτυπη και προσβλητική η ιδιωτικοποίηση του Ζαππείου»), η κυβέρνηση διά του κ. Πιερρακάκη ή ο κ. Πιερρακάκης μέσω της κυβερνήσεως, επιχειρούν ακόμα μία ιδιωτικοποίηση, όμως, κατά το ρεπορτάζ, αυτή τη φορά «διαστρέφοντας ουσιαστικά το περιεχόμενο της διαθήκης του (Ευαγγέλη) Ζάππα και αλλάζοντας έναν χώρο που συνδέεται με μνήμες και συμβολισμούς αιώνων». Πώς; Μετατρέποντας, εν μια νυκτί («με νομοσχέδιο fast track», συνηθισμένα πράγματα…), τον φορέα διαχείρισης Επιτροπή Ολυμπίων και Ζαππείου Κληροδοτήματος από Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου σε… Ιδιωτικού Δικαίου και πάμε για… μνήμη εν δράσει, ζωή σε μας…
Αλλά, εδώ που τα λέμε, μνήμη εν δράσει συνιστά και μία διαθήκη, η οποία, εξ όσων γνωρίζω, ισχύει ως αρχικώς συνετάχθη υπό Ευαγγέλη Ζάππα, ορίζουσα μεταξύ άλλων: «πας Ελλην, χωρίς εξαίρεσιν, έχει το δικαίωμα να επαγρυπνήση εις την εκτέλεσιν των διατάξεων της παρούσης διαθήκης μου και τους εναντίους αυτής να τους υποχρεώση διά του νόμου προς αποζημίωσιν και αποκατάστασιν των ειρημένων διατάξεων».
Μη νομίζουν όσοι φιλοδοξούν να μετατρέπουν τη μνήμη σε δράση, ότι αποκλείεται να βρούνε και αντίδραση ακριβώς προς διάσωση της μνήμης, που απειλείται από μεθοδεύσεις πάσης φύσεως… ιδιωτείας. Αν ήξερε τον Πιερρακάκη, δεν θα παραχωρούσε δωρεάν για κοινωφελείς σκοπούς τα κτήματά του στην περιοχή ο Στρατηγός Μακρυγιάννης…
