Σχεδόν την ίδια μέρα με την ανακοίνωση των φετινών Χρυσών Σφαιρών, έβγαλε και η Πανελλήνια Ενωση Κινηματογραφικών Κριτικών (ΠΕΚΚ – από τις ελάχιστες πραγματικά σοβαρές ενώσεις που υπάρχουν στον χώρο πλέον) τις δικές της προτιμήσεις όσον αφορά τόσο τις ελληνικές όσο και τις ξένες παραγωγές. Στην Ενωση, ως επί το πλείστον, ανήκουν κριτικοί κινηματογράφου εξαιρετικά σοβαροί (όπως οι Χρήστος Σκυλλάκος, Γιάννης Ραουζαίος, Ασπασία Λυκουργιώτη κ.ά.) που όχι μόνο γνωρίζουν σε βάθος το αντικείμενο, αλλά έχουν και γενικότερα σημαντικές γνώσεις, υπογράφουν σημαντικά βιβλία και με τα κείμενά τους προωθούν το κινηματογραφικό έργο, κάποιες φορές ακόμη περισσότερο και από τους ίδιους τους δημιουργούς – πολύ γενικά μιλώντας φυσικά, αλλά ναι, έχουν υπάρξει και τέτοια παραδείγματα.
Οσον αφορά στα της χώρας μας, με τα πολύ σημαντικά προβλήματα που έχει ο χώρος, λόγω κυρίως της πολιτικής του ΕΚΚΟΜΕΔ, το 2025 είχαμε ταινίες που ξεχώρισαν, τόσο σε εισιτήρια όσο και σε ποιότητα, ή και στα δύο. Ενδεικτικό παράδειγμα για το τελευταίο αποτελεί η «Σπασμένη φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη, την οποία η ΠΕΚΚ ανέδειξε ως την καλύτερη ελληνική ταινία του 2025. Το φιλμ κατέλαβε τη 2η θέση στο box office για τη χρονιά που πέρασε στην κατηγορία Arthouse και Commercial Arthouse ανεξαρτήτως προσέλευσης και είναι η 3η εμπορικότερη ελληνική ταινία που κυκλοφόρησε το 2025 και μέσα στην πρώτη δεκάδα όλων των ταινιών που προβλήθηκαν στην Ελλάδα (σ.σ. έως μία εβδομάδα πριν είχε ξεπεράσει τα 155.000 εισιτήρια, ενώ συνεχίζονται οι προβολές της).
Ως δεύτερη καλύτερη, η ΠΕΚΚ ψήφισε το «Κρέας» του Δημήτρη Νάκου, ενός κινηματογραφιστή που ξεχωρίζει… και αντέχει, καθώς έκανε (και αυτός) πολλά χρόνια ώσπου να ολοκληρώσει την ταινία, για τους προφανείς «ελληνικούς» λόγους. Ο Γιώργος Ζώης με το μεταφυσικό «Αρκάντια» έλαβε την τρίτη θέση και ακολουθούν οι εξαιρετικές ταινίες (οι περισσότερες ντοκιμαντέρ, με πολύ ιδιαίτερη φόρμα): «Θολός βυθός» της Ελένης Αλεξανδράκη, «Λο» του Θανάση Βασιλείου, «Πανελλήνιον» των Κώστα Αντάραχα και Σπύρου Μαντζαβίνου, «Ο κόκκινος δάσκαλος» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, «Τα τέρματα του Αυγούστου» του Δημήτρη Κουτσιαμπασιάκου, «Harvest» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη και «Κιούκα, πριν το τέλος του καλοκαιριού» του Κώστα Χαραμουντάνη. Οπως βλέπουμε, μόνο τρεις στους δέκα ήταν γυναίκες σκηνοθέτιδες, κάτι που ελπίζουμε να βελτιωθεί ως ποσοστό στο μέλλον, πάντα βέβαια με βάση και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ταινίας και όχι μόνο το φύλο του/της σκηνοθέτη/τριας.
Οσον αφορά, τώρα, τις ξένες παραγωγές, η ΠΕΚΚ επέλεξε την ταινία (από τις καλύτερες της δεκαετίας θα λέγαμε εμείς) «Μια μάχη μετά την άλλη» του Πολ Τόμας Αντερσον που σάρωσε στις Χρυσές Σφαίρες και πάει για τα Οσκαρ, ως τη δεύτερη καλύτερη για το 2025, καθώς την πρωτιά έδωσε στη νορβηγική δραμεντί «Συναισθηματική αξία» σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιοακίμ Τρίερ, με τους Ρενάτε Ρέινσβε, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Ινγκα Ιμπσντοτερ Λιλεός και Ελ Φάνινγκ. Η ταινία κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Κανών, Χρυσή Σφαίρα Β’ Ανδρικού για τον Στέλαν Σκάρσγκαρντ και αποτελεί τη νορβηγική πρόταση για τα Οσκαρ.
Η λίστα συνεχίζεται με κάποιες από τις καλύτερες ταινίες της χρονιά και για μας: «Καμία άλλη επιλογή» του Παρκ Τσαν-Γουκ, «Ολα όσα φανταζόμαστε ως φως» της Ινδής σκηνοθέτιδος Παγιάλ Καπάντια, «Ενα απλό ατύχημα» του Τζαφάρ Παναχί (σ.σ. ταινία για την οποία ο σκηνοθέτης καταδικάστηκε ερήμην στη χώρα του σε ένα χρόνο φυλάκιση με την κατηγορία της «προπαγανδιστικής δραστηριότητας»), «Father Mother Sister Brother» του Τζιμ Τζάρμους, «Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» της Καουτέρ Μπεν Χανιά που θα μείνει στην Ιστορία και ως απόδειξη των εγκλημάτων του Ισραήλ, «Weapons» του Ζακ Κρέγκερ, το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τη δολοφονία του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου του Κονγκό, Πατρίς Λουμούμπα, και τον ρόλο της τζαζ στην ιστορία αυτή «Σάουντρακ για ένα πραξικόπημα» του Γιόχαν Γκριμονπρέζ και το συγκινητικό δράμα «Bερμίλιο: η νύφη του βουνού» της Μάουρα Ντελπέρο.
