Απογοητευμένοι εμφανίζονται οι πολίτες. Ολες οι μετρήσεις βγάζουν τα ίδια συμπεράσματα. Απαισιοδοξία, η χώρα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση, είμαστε στον πάτο στην Ευρώπη στους μισθούς, το μέλλον μεσίστιο, οργή για την εξάπλωση της διαφθοράς, έχουν δίκιο οι αγρότες, τα μπλόκα είναι σωστή επιλογή δράσης, οι θεσμοί σε κρίση, δεν τους εμπιστευόμαστε λέει η πλειονότητα των ψηφοφόρων, θυμός για το κουκούλωμα βρόμικων υποθέσεων. Προειδοποιήσεις σε δραματικούς τόνους για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος από τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Το σύνθημα «φτάνει πια» κυριαρχεί, συνοδοιπόρος του το νεφελώδες «θέλουμε κάτι άλλο».
Η κυβέρνηση αγκομαχάει, ο συντονισμός της με βαρύ έλλειμμα, στο εσωτερικό της οι γκρίνιες έχουν απλωθεί και ακουμπάνε τον επικεφαλής της, τα υπερασπιστικά επιχειρήματα που διακινούν οι κόλακές του ότι δεν ήξερε, ότι έπεσε από τα σύννεφα δεν πείθουν ούτε αυτούς που τα ξεστομίζουν, τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας υποχωρούν, η αυτοδυναμία θεωρείται άπιαστος στόχος, πολλοί προτιμούν το χάος από τον Μητσοτάκη. Η αντιπολίτευση μιλάει για παρακράτος, για γαλάζια συμμορία, για καθεστώς που λειτουργεί με όρους μαφίας. Το «κόμμα» της Μαρίας Καρυστιανού, αν και δεν υπάρχει, έρχεται πρώτο στα γκάλοπ, ποντάρει στην ηδονή της ψήφου διαμαρτυρίας και, αν έχουν βάση τα στοιχεία που δίνουν οι εταιρείες, υποστηρίζεται από νέους και νέες που είχαν αγκυροβολήσει στο λιμάνι της αποχής. Ο Αντώνης Σαμαράς είναι σε σύσκεψη με τον εαυτό του για το αν θα κάνει κάτι, πότε θα το κάνει, με ποιους θα το κάνει, πώς θα εμποδίσει τον Μητσοτάκη να ολοκληρώσει τη μετάλλαξη της συντηρητικής παράταξης.
Και η Αριστερά; Στις οθόνες το γνωστό έργο. Πολυδιάσπαση. Εργο-ποταμός, σαν το «Μπεν Χουρ», σε συνεχή μετάδοση με ολοένα και μικρότερο ακροατήριο. Το ΚΚΕ, συνεπές στη γραμμή «οκτώ (;) κόμματα, δύο πολιτικές», καλλιεργεί σε στενό κύκλο τον μύθο της επικείμενης επανάστασης, θεωρεί ότι οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες και ο υποκειμενικός παράγοντας, δηλαδή το κόμμα της πρωτοπορίας, ετοιμάζεται και την κρίσιμη στιγμή θα τη βγάλει από τον καταψύκτη όπου φυλάσσεται. Δεν θέλει νταραβέρια με τους σοσιαλδημοκράτες, τους ρεβιζιονιστές, τους ρεφορμιστές και καλεί τον κόσμο της εργατιάς, της αγροτιάς, τη νεολαία να στρατευτεί στις γραμμές του. Στην περιοχή της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης (η ηγεσία του ΚΚΕ δεν χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη φράση που διέδωσε στο πανελλήνιο ο Ανδρέας Παπανδρέου) είναι το πιο συμπαγές κόμμα, με σταθερή στρατηγική, με υπολογίσιμο ακροατήριο (στην Ευρώπη δεν υπάρχει ανάλογο κόμμα με την ίδια επιρροή) και αφού η πολιτική του κατά κάποιο τρόπο επιβραβεύεται, ή τουλάχιστον δεν υφίσταται συντριπτική ήττα, δεν έχει λόγο να μετακινηθεί. Η φράση του Μάσιμο Ντ’ Αλέμα ότι η Αριστερά, εκτός από διαδηλώσεις και καταγγελίες, πρέπει να μάθει και να κυβερνά δεν αφορά το ΚΚΕ. Και γιατί ο Ντ’ Αλέμα είναι ένας σεσημασμένος οπορτουνιστής και γιατί όσα κομμουνιστικά κόμματα συμμετείχαν στη διακυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλισμού είτε εξαφανίστηκαν, είτε διασύρθηκαν και μετατράπηκαν σε ακίνδυνα γκρουπούσκουλα.
Στον ΣΥΡΙΖΑ πιέζουν για Λαϊκό Μέτωπο. Η μισή Νέα Αριστερά το θέλει, η άλλη μισή λέει ότι μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καρικατούρα Λαϊκού Μετώπου. Η απειλή της διάσπασης παρούσα. Διάσπαση είχαμε σ’ ένα τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Χώρισαν οι δρόμου του ΜέΡΑ25 και της Λαϊκής Ενότητας. Ο Γιάνης Βαρουφάκης ξεκαθαρίζει ότι δεν θέλει να έχει επαφή με τους συμβιβασμένους σοσιαλδημοκράτες (στο ΠΑΣΟΚ μάλλον αναφέρεται) και με τους υποταγμένους πρώην αριστερούς (φωτογραφίζει ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά). Υπάρχει και η Ιθάκη. Στην ομιλία του στην Πάτρα ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε τη δημιουργία κόμματος, για να ακριβολογώ τη δημιουργία παράταξης. Πιο σαφής δεν μπορούσε να γίνει. Μίλησε για έφοδο στον ουρανό.
Ποιος θα την κάνει; «Μια ισχυρή προοδευτική παράταξη με πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης». Υπάρχει σήμερα; «Οχι». Γιατί; «Τα κόμματα που ανήκουν στη δημοκρατική παράταξη ούτε μπορούν ούτε θέλουν». Αρα; «Είναι επείγον να δημιουργηθεί, έτσι που στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, η σημερινή κυβέρνηση να βρει απέναντί της ισχυρό αντίπαλο, ικανό να την κερδίσει».
Πιο λιανά δεν μπορούσε να τα κάνει. Ο τίτλος λείπει και η ημερομηνία. Για τον τίτλο κάτι θα βρεθεί, εύστοχο, άστοχο, περίεργο, δημιουργικά ασαφές, θα δούμε. Ο χρόνος όμως; Κρίσιμος παράγοντας. Υπάρχει εγχειρίδιο; Ας διαβάσει ο πρώην πρωθυπουργός το βιβλίο του Δημήτρη Καλτσώνη «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία», εκδόσεις Τόπος. Εκεί θα βρει συγκεντρωμένα αποσπάσματα από Λένιν, Μάο, Κάστρο, Ναπολέοντα, Σουν Τσου κ.ά. Μια συμβουλή: Μην πάρει τοις μετρητοίς τα τσιτάτα. Για παράδειγμα, λέει ο Λένιν ότι «η αναμονή είναι έγκλημα», ο ίδιος όμως σε άλλη περίσταση υποστηρίζει ότι «δεν μπορούμε να νικήσουμε αν δεν μάθουμε να επιτιθέμεθα σωστά και να υποχωρούμε σωστά». Τι από τα δύο ισχύει; Και τα δύο. Εξαρτάται από τη συγκυρία. Οπότε;
Ανάγωγα
Ναρκέμπορος ο Μαδούρο κατά τον Τραμπ, επικηρυγμένος για 50 εκατομμύρια δολάρια, οι Αμερικανοί βυθίζουν πλοιάρια, δολοφονούν τους επιβάτες, προχωράνε σε ναυτικό αποκλεισμό της Βενεζουέλας, επειδή στη χώρα αυτή παράγονται ναρκωτικά και μεταφέρονται στις ΗΠΑ. Στοιχεία; Μέχρι τώρα τίποτα. «Είμαστε ισχυροί και κάνουμε ό,τι γουστάρουμε», το σκεπτικό του Τραμπ και των υποστηρικτών του. Σιγά που θα δώσουν λογαριασμό στους μαρξιστές-λενινιστές του πλανήτη. Στόχος, τα άλλα «ναρκωτικά» που κατέχει σε μεγάλες ποσότητες η Βενεζουέλα: πετρέλαιο, χρυσός, σπάνιες γαίες.
