Οταν ήμουν νεότερος σάρκαζα το ψέμα, τώρα που έχω πλησιάσει τα 60 οργίζομαι, επαναστατώ με τους επαγγελματίες υποκριτές. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις τονίζουν-εντείνουν αντί ν’ αμβλύνουν την ίδια αίσθηση και την ανάγκη ν’ αντιδράσω απορριπτικά.
Παρακολουθώ από την αρχή προσεκτικά, δεν το κρύβω, συχνά με αγωνία, τις αντιδράσεις των εμπλεκόμενων πλευρών. Επειδή αναζητώ το ηθικό, το ατόφιο. Σπανίζουν, μόνο υπόνοιά τους διακρίνω. Tέρμα ο διευκρινιστικός πρόλογος, γεννημένος πηγαία, αλλά τώρα που διαβάζω τις αμέσως προηγούμενες λέξεις αναρωτιέμαι αν έπρεπε να τις γράψω για πραγματικότητα-δεύτερη (;) φύση του νεο-έλληνα (διαφορετική η εθνικότητά του από του Ελληνα!).
Συμπεράσματα, λοιπόν: Αγρότη, έχεις δίκιο αλλά όταν χύνεις γάλα στον δρόμο, αντί να το παραδώσεις, υπό μορφή ειρηνικής διαμαρτυρίας, σε σπίτια όπου πεινούν, απ’ τα πολλά στις μέρες μας, τότε χάνεις το δίκιο σου. Τότε έχω λόγο-επιχείρημα να πιστεύω πως είσαι κάποιος που δεν εννοεί τα λόγια-διαμαρτυρίες, αλλά χρησιμοποιεί, για την ακρίβεια καπηλεύεται, το δίκιο του ώστε να καρπωθεί στενό προσωπικό συμφέρον.
Δεν νομίζω πως η αγροτιά συνιστά το γραφικό φολκλόρ τμήμα του πληθυσμού, θαυμάζω, μ’ εκστασιάζει η συνομιλία σου, άλλοτε μάχη, με τον φυσικό, φυτικό, ζωικό κόσμο, η σχέση σου αγάπης με τη γη. Περίμενα να μάχεσαι για τα δίκια σου ενώ επιδεικνύεις, λοιπόν, μεγαλύτερο σεβασμό στον φυσικό πλούτο (τον εναπομείναντα στην τωρινή εποχή άλωσης του φυσικού περίγυρου). Ζητάς αληθινές λύσεις; Ή ικανοποίηση του στενού προσωπικού συμφέροντος; Μου θυμίζεις τους κυβερνώντες. Οσους λένε τις τελευταίες μέρες «ήδη δώσαμε λύσεις σε αγροτικά προβλήματα»… Οχι! Οι λύσεις (με την κυριολεξία της λέξης) στο αγροτικό είναι αποτέλεσμα σχεδίου δράσης και οράματος επειδή η αγροτική παραγωγή είναι σύμφυτη της επιβίωσης.
Κοντόφθαλμη, ωφελιμιστική ώς τώρα η τακτική των δύο μερών, κυρίως όσων ηγούνται των κινητοποιήσεων και κυβερνώντων… Μοιρασιά μού μοιάζει, όχι θέληση επίλυσης!
