Νέα κουστουμιά στον Τραμπ… κι ο κόσμος να χαλάσει

Το Δίκαιο είναι σαν το κοστούμι. Καινούργιο το φοράς και καμαρώνεις, το κρατάς όσο κρατάει και μετά, αφού το δίνεις σε κανέναν άπορο ν’ αποκτήσει την ψευδαίσθηση πως κάνει κάτι, φτιάχνεις καινούργιο, σικάτο και στα κιλά σου. Το φοράς, κάνεις στράκες στην πιάτσα και δημιουργείς μόδα.

Αυτό ισχύει για κάθε Δίκαιο κι ακόμα περισσότερο για το Διεθνές. Οποιος έχει λεφτά στήνει τις δουλειές του στον κόσμο, κάνει τα ανοίγματα που θα του αποφέρουν περισσότερα κέρδη, έχει τον στρατό του σε ρόλο μπράβου, κι όποιος τον ενοχλεί του κλείνει το στόμα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Κάπως έτσι έκανε και τώρα ο ασυγκράτητος Αμερικανός πρόεδρος πετώντας στον κάδο της ανακύκλωσης ΟΗΕ, διεθνείς κανόνες και πρακτικές. Κυρίως την αρχή του σεβασμού της ακεραιότητας κάθε χώρας.

Μπορεί η Λατινική Αμερική να θεωρείται εύκολη υπόθεση για επεμβάσεις (και προπαγάνδα), αφού δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις με τη δημοκρατία. Τα κράτη που την αποτελούν υπήρξαν για πολλά χρόνια αποικίες των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες τις κυβερνούσαν με αποβράσματα των δικών τους κοινωνιών. Βίαιες επαναστάσεις ανέτρεψαν πολλά τέτοια καθεστώτα, αλλά και πάλι συχνά η δημοκρατία αποτελούσε ζητούμενο, μέχρι μια δικτατορία να επέμβει. Αυτή τη φορά όχι υπέρ της ιστορικής μητρόπολης, αλλά του νέου κυρίαρχου της περιοχής, του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Με τη σημαία της δημοκρατίας, φευ. Εννοια που κακοποιείται περισσότερο από κάθε τι.

Ουδέποτε οι ΗΠΑ μετάφεραν τη δημοκρατία σε χώρα την οποία τσαλαπάτησαν. Διότι δεν ζουν με δημοκρατία. Δεν εξυπηρετεί το οικονομικό και πολιτικό τους σύστημα. Υπάρχουν πολλές αναλύσεις επί του θέματος, με εκείνη που ξεχωρίζει να είναι του εκ των κορυφαίων Αμερικανών διανοητών Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος κάνει λόγο για μια σκληρή ολιγαρχία, μια πολιτική εξουσία που αποτελεί το μακρύ χέρι μεγάλων εταιρειών (πετρελαϊκών, τεχνολογίας και βαριάς βιομηχανίας), οικονομικών ελίτ, που χειρίζονται το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, και των διάφορων λόμπι συμφερόντων. Ανεξαρτήτως αν στα πράγματα είναι οι Δημοκρατικοί ή οι Ρεπουμπλικανοί. Αυτή είναι που κατά καιρούς ορίζει πού τελειώνει το Διεθνές Δίκαιο και πού αρχίζει η επιβολή του νόμου του δολαρίου, ιδίως σε περιοχές όπου έχει αμφισβητηθεί, αρχής γενομένης από τις δυτικές ακτές του Ατλαντικού και της Καραϊβικής. Με αίμα. Και απειλεί εκεί όπου έχει γιγαντωθεί η αμφισβήτηση μέχρι τα πέρατα του Ειρηνικού και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Δική του κυβέρνηση θέλει ο Τραμπ στο Καράκας, δική του στην Αβάνα, δική του στη Λα Πας, στο Νουούκ (της Γριλανδίας), στην Οτάβα, στην Τεχεράνη, δική του και στην Αθήνα, και όπου τέλος πάντων υπάρχει πετρέλαιο (και φυσικό αέριο) ή έστω «διάδρομος» για να περνάει το δολάριο. Οπου αναζητεί τους πρόθυμους για να στηρίξουν το όραμά του. Ετσι κι ο Μητσοτάκης βιάστηκε να πιάσει στασίδι.

Η Ευρώπη όμως δεν διαπνέεται από τις ίδιες αρχές, ανεξαρτήτως των σημερινών θλιβερών ηγεσιών της. Κι έχει πληρώσει βαρύ τίμημα στην απόπειρα αναδιάταξης των αγορών, κυρίως κατά τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπορεί το πολιτικό της σύστημα, με επιστέγασμα την Ε.Ε., παραδομένο στον άκρατο νεοφιλελευθερισμό (της Σχολής του Σικάγου) να έχει γίνει μπάζα κι αποκαΐδια, συμπεριλαμβανομένης της σοσιαλδημοκρατίας και της λεγόμενης κυβερνώσας Αριστεράς, αλλά η κοινωνία είναι αυτή (το ζούμε στην Ελλάδα) που τώρα γεννάει νέες πολιτικές δυνάμεις. Και διεκδικεί τον λόγο.