Μπορεί να ζούμε στην εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του streaming, όμως εμείς επιμένουμε στα ολοκληρωμένα άλμπουμ. Μπορεί το 2025 να μην έχει την κυκλοφορία-σταθμό, όμως ακούσαμε σπουδαία διαμάντια, απολαύσαμε μεγάλες επιστροφές και χαρήκαμε με ντεμπούτα γεμάτα ταλέντο και ελπίδα για το μέλλον. Οι δίσκοι που παρουσιάζουμε παρακάτω αναγράφονται με αλφαβητική σειρά.
1. Bruit ≤
«The Age Of Ephemerality»
Οι Γάλλοι είναι σε τροχιά να ανέβουν στις πολύ ψηλές θέσεις της post rock σκηνής. Ενας δίσκος γεμάτος σπουδαίες μελωδίες, με αρκετό «θόρυβο» και πειραματισμό. Οι BRUIT ≤ έχουν διαφορετική, πολιτικοποιημένη ματιά, κάνουν εμπάργκο στο Spotify και στέλνουν το δικό τους μήνυμα για τους καταπιεσμένους αυτού του πλανήτη.
2. Dimscûa
«Dust Eater»
Ντεμπούτο-οδοστρωτήρας για τη βρετανική μπάντα σε μια δουλειά που έχει πολλή ατμόσφαιρα μα πάνω απ’ όλα ένταση. Με σκληρά φωνητικά, ογκώδεις κιθάρες και γεμάτο συναισθήματα, το πρώτο άλμπουμ των Dimscûa φέρνει στο προσκήνιο τη δική τους εκδοχή για το post metal.
3. DITZ
«Never Exhale»
Η μπάντα από το Μπράιτον έκανε το μεγάλο βήμα στον δεύτερο δίσκο της και έρχεται να επαναπροσδιορίσει τον όρο της post punk. Οι Βρετανοί βέβαια δεν χωρούν και πολύ σε ταμπέλες, παίζουν με πολύ θόρυβο, έχουν hardcore στοιχεία, αλλά και ένα χαρισματικό άτομο στα φωνητικά.
4. Ed Kuepper & Jim White
«After the flood»
Αυστραλιανή μαγεία από δύο καλλιτέχνες-ινδάλματα του χώρου που δεν αφήνει ασυγκίνητους εκείνους που αναζητούν εξαιρετική μουσική. Η δική τους εκδοχή της Americana διανθίζεται με επιβλητικά φωνητικά και ταξιδιάρικες μελωδίες σε μια αέναη συνομιλία της κιθάρας με τα τύμπανα.
5. Jeff Tweedy
«Twilight Override»
Ο Αμερικανός καλλιτέχνης, παρά την καθολική αποδοχή που απολαμβάνει μέσω των Wilco, παραμένει ανήσυχος. Ενα επικό πόνημα από τριάντα τραγούδια, με διάρκεια πάνω από 1 ώρα και 50 λεπτά, στα οποία κυριαρχεί η σκοτεινή folk και μας φέρνει στο μυαλό δουλειές ογκόλιθων όπως ο Neil Young και ο Bob Dylan.
6. La Dispute
«No One Was Driving The Car»
Πολύ… ξύλο από τους βετεράνους του post hardcore/screamo που επιστρέφουν δυναμικά με έναν εξαιρετικά επιθετικό δίσκο. Οι Αμερικανοί τραγουδούν για τις συνθήκες απόγνωσης και τα αδιέξοδα στη σύγχρονη κοινωνία και η θεματολογία τους δεν θα μπορούσε να συνδυάζεται με… χαλαρές συνθέσεις.
7. Maruja
«Pain to Power»
Είναι μια αγαπημένη μπάντα την οποία έχουμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε από την αρχή της. Μετά από μπόλικα EPs ήρθε η ώρα για το ντεμπούτο τους, το οποίο αναδεικνύει το πρωτότυπο μίγμα indie, jazz, hardcore, post, hip hop και spoken word. Αλλά περιμένουμε πλέον ακόμα περισσότερα.
8. The Orchestra For Now
«Plan 75 / Plan 76»
Η μπάντα από τη Βρετανία θα μας απασχολήσει πολύ τα επόμενα χρόνια, καθώς η progressive/art rock προσέγγισή τους με τα πολλά post στοιχεία είναι γεμάτη φρεσκάδα. Δεν καταλάβαμε γιατί έβγαλαν φέτος δύο EPs και όχι ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ το οποίο θα παρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά του, αλλά έστω κι έτσι έκαναν μια -διπλή- δυναμική είσοδο στα πράγματα.
9. Psychedelic Porn Crumpets
«Carpe Diem, Moonman»
Χαοτικό και καθ’ όλα απολαυστικό το έβδομο άλμπουμ των εξαιρετικών Αυστραλών, οι οποίοι παίζουν… τα πάντα. Ανάμεσα από τις κλασικές heavy psych φόρμες ξεπηδούν garage στοιχεία και κάπου εκεί εμφανίζονται progressive έως και stoner ξεσπάσματα. Ενας μικρός χαμούλης.
10. We Lost The Sea
«A Single Flower»
Βετεράνοι του post rock ήχου οι Αυστραλοί θέλησαν και κατάφεραν να κυκλοφορήσουν ένα αριστούργημα. Μία από τις πιο ώριμες, αλλά και μελαγχολικές δουλειές τους που σε συνεπαίρνει συναισθηματικά. Δεν λείπουν τα μεγάλα, κιθαριστικά ξεσπάσματα και οι επιβλητικές στιγμές.
