Οι λέξεις διχάζουν. Η δράση μπορεί να ενώσει;

Αντιγράφω από το ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ: «Οι Τουπαμάρος, γνωστοί ως MLN-T (Movimiento de Liberación Nacional-Tupamaros, ήτοι Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης – Τουπαμάρος), ήταν οργάνωση αντάρτικου πόλης, η οποία έδρασε στην Ουρουγουάη τη δεκαετία του ’60 και του ’70. Οργάνωση άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θρυλική μορφή του Ραούλ Σέντικ. Μετά το τέλος της δικτατορίας οργανώθηκε ως νόμιμο κόμμα στο οποίο συμμετείχε ο επίσης ιστορικός ηγέτης και μετέπειτα πρόεδρος της χώρας, Χοσέ Μουχίκα». Ενα από τα συνθήματα των Τουπαμάρος, που απευθυνόταν σε άλλες αντιδικτατορικές οργανώσεις, ήταν το «Οι λέξεις μάς διχάζουν, η δράση μάς ενώνει». Η δράση μπορεί όντως να ενώσει στην περίπτωση που ο στόχος είναι κοινός. Οι λέξεις διχάζουν γιατί υπάρχουν μπόλικοι δρόμοι (κάθε κόμμα, κάθε οργάνωση και μια πρόταση) για να φτάσεις στον στόχο. Πολλές φορές, όπως έχει αποδειχτεί στην ιστορία της Αριστεράς, οι λέξεις, δηλαδή η θεωρία για το πώς θα προχωρήσεις και με ποιους συνοδοιπόρους, «καταφέρνουν» να διχάσουν.

Προκαλούν εμφυλίους, υπονομεύουν τις προσπάθειες για συνεννόηση και πολιτική συμφωνία σχετικά με την τακτική που πρέπει να ακολουθηθεί και η συνέπεια είναι να ευνοείται ο ταξικός αντίπαλος, ο οποίος έχει κι αυτός τα προβλήματά του, ωστόσο την κρίσιμη στιγμή, όταν νιώθει ότι απειλείται η θέση του, παραμερίζει τις διαφορές, κλείνει τα εσωτερικά μέτωπα, κατεβάζει τους τόνους της αντιπαράθεσης μεταξύ των συγγενών σχημάτων και ενώνεται. Η κατάρα της πολυδιάσπασης παρακολουθεί και ταλαιπωρεί την Αριστερά παντού στον κόσμο. Από την εμφάνισή της. Με πρώτη και πιο καθοριστική την αντίθεση μεταξύ της σοσιαλδημοκρατικής και της κομμουνιστικής εκδοχής. Το επίμαχο θέμα ήταν η πορεία προς τον σοσιαλισμό. Πώς θα πάει εκεί; Με μεταρρυθμίσεις ή με επανάσταση; Το δίλημμα παραμένει επίκαιρο αφού και οι δύο προσπάθειες δεν έβγαλαν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μάλιστα η επανάσταση, χωρίς καμία εξαίρεση, έδωσε τα καθεστώτα του «στρατοπεδικού κομμουνισμού» (ο όρος ανήκει στον Κώστα Παπαϊωάννου), που ήταν η πιο αποτελεσματική δυσφήμηση του σοσιαλιστικού ιδεώδους.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να μην είναι στον κανόνα. Βουτώντας στην ιστορία της θα βρεις πολλές περιπτώσεις μικρών και μεγάλων συγκρούσεων και διασπάσεων. Αλλοτε η αιτία ήταν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής και φυσιογνωμίας που δεν επέτρεπαν τη συνύπαρξη ούτε καν τη μαχητική των διαφορετικών προσεγγίσεων, άλλοτε η αιτία ήταν ασήμαντες αφορμές και προσωπικές διαφορές στο επίπεδο των ηγετικών στελεχών. Σήμερα; Κατακερματισμός. Πολλά κόμματα, πολλές οργανώσεις, πολλές διαφωνίες, μερικές παρουσιάζονται ως αγεφύρωτες.κυριακο Συμφωνούν όμως στον στόχο, όχι τον κεντρικό, δηλαδή ποιο κοινωνικό σύστημα θέλουμε, αλλά στον τακτικό. Ολες οι συνιστώσες της δηλώνουν ότι πρέπει να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τη χαρακτηρίζουν εγκληματική οργάνωση, γαλάζια συμμορία, γαλάζια μαφία, θεωρούν ότι οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή, υιοθετεί κομμάτια της ακροδεξιάς ατζέντας, πλήττει με τις πολιτικές της τα λαϊκά στρώματα, υπηρετεί με κυνισμό τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και επιβάλλεται να απομακρυνθεί πριν δημιουργηθούν τετελεσμένα που θα είναι δύσκολο να ανατραπούν. Δυσκολεύονται όμως, για να ακριβολογούμε δεν θέλουν, να αναζητήσουν τρόπους επικοινωνίας. Ο καθένας μόνος του.

Η εικόνα; Θλιβερή. Αριστερόμετρα κυκλοφορούν, δίκες προθέσεων σε καθημερινή βάση, η καχυποψία δεσπόζει, οι εγωισμοί και οι ναρκισσισμοί δίνουν τον τόνο, πόζες ριζοσπαστισμού εφ’ όλης της ύλης, σεχταριστική αλαζονεία, οι ηγεσίες μιλούν σαν να έχουν καταπιεί σύννεφο, παραπλανητικές αερολογίες ντυμένες με μεγάλες ιδέες, φανφαρόνικοι ακτιβισμοί μικρής διάρκειας, ρητορικός στόμφος επί παντός του επιστητού, βιαιότητα στα λόγια, δειλία στην πράξη, οι προτάσεις για ενότητα και εκλογική συνεργασία είναι ύποπτες και απορρίπτονται. Και το καθεστώς Μητσοτάκη, που κλίνει συνεχώς προς τα δεξιά, απειλείται μόνο από τον εαυτό του. Τα έχει βρει σκούρα στην κοινωνία, το ακροατήριό του συρρικνώνεται, δέχεται πυρά από μέχρι πρόσφατα φίλιες δυνάμεις στην περιοχή της επικοινωνίας, βουλευτές έχουν βγει στα κεραμίδια και προειδοποιούν, οι δύο πρώην αρχηγοί του και πρώην πρωθυπουργοί το αποδομούν συστηματικά, η δελφινομαχία καλά κρατεί, σενάρια για αλλαγή καπετάνιου εν πλω διακινούνται. Καλύτερο κλίμα για τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν θα μπορούσε να υπάρχει. Βούτυρο στο ψωμί τους. Κι όμως, αυτά πορεύονται εική και ως έτυχε. Σαν να αδημονούν να ηττηθούν. Το ΚΚΕ παίζει μπακότερμα. Το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει χωρίς συνεργασίες. Οι ενδείξεις δεν συνηγορούν, αλλά δεν έχει σημασία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει λαϊκό μέτωπο αλλά είναι στα κάτω του, στα πολύ κάτω. Η Νέα Αριστερά διχασμένη, ένα βήμα πριν από τη διάσπαση. Το ΜέΡΑ25 κρατάει αποστάσεις. Αλλού, αριστερισμός πλήρους απασχόλησης. Και πολλοί πολίτες που τοποθετούνται στην προοδευτική παράταξη απογοητευμένοι επιλέγουν μέχρι τώρα το κόμμα της αποχής.

Ανάγωγα

Την Πέμπτη, οι ΗΠΑ έβαλαν στο στόχαστρό τους τέσσερις ομάδες (δύο ελληνικές, μία γερμανική και μία ιταλική), τις οποίες κατηγόρησαν για βία και τις αποκάλεσαν «παγκόσμιους τρομοκράτες». Λέτε να έχουμε και στην Ελλάδα, όπως γίνεται στη Βενεζουέλα, βομβαρδισμούς σε «γιάφκες» και εξωδικαστικές δολοφονίες; Με τη φόρα που έχει πάρει ο Τραμπ ας μην το αποκλείσουμε.