Οι ουρανοί είναι δικοί μας…

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από παλιά ταινία, ομότιτλη, αισθηματικό δράμα, πρώτη δουλειά του καλού σκηνοθέτη Ντίνου Δημόπουλου, 1953, Αλέκος Αλεξανδράκης, Αντιγόνη Βαλάκου, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Αλέκα Κατσέλη και άλλοι, μουσική Μάνος Χατζιδάκις. Εβδομήντα τρία χρόνια μετά, μπορεί να είναι ακόμα δικοί μας οι ουρανοί, αλλά για το FIR Αθηνών (Flight Information Region: Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων), ποιος και πώς το ελέγχει, υπάρχουν πλέον, από την Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2026, βάσιμες αμφιβολίες.

Καθώς… φιάσκο με το ποδαρικό του καινούργιου χρόνου και χαμός σε όλα τα αεροδρόμια της χώρας, σε βαθμό τέτοιας επικινδυνότητας που, από ευτύχημα, η 4η Ιανουαρίου 2026, δεν «ακούμπησε» την αποφράδα 28η Φεβρουαρίου 2023. Καθόσον οι ομοιότητες είναι σαν δυο σταγόνες από ίδιο ποτήρι· déjà vu (ντεζαβού, ξανά ιδωμένο) που λένε κι οι Γάλλοι. Με τη διαφορά ότι εδώ το πρόβλημα, το γενικό μπλακ άουτ, έσκασε στον αέρα. Αρα αποκλείεται το μπάζωμα και η απόρριψη στοιχείων σε χωματερές. Ομως εκεί που αποκλείεται το μπάζωμα, τίποτα δεν αποκλείει το… μπάλωμα.

Διότι, όπως βλέπω, από το ξεκίνημα κιόλας αυτού του παραλίγο εγκλήματος, μάλλον εκεί τείνουν κάτι αναθέσεις, προκαταρκτικές έρευνες, συστάσεις επιτροπών, ένορκες διοικητικές εξετάσεις, ταυτοπροσωπίες ελεγκτών και ελεγχόμενων· αυτοί δηλαδή που θα κρίνουν τα αίτια ενός παρ’ ολίγον εγκλήματος –για το ενδεχόμενο του οποίου είχαν ειδοποιηθεί, από τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, προ ετών– είναι συγχρόνως και υπεύθυνοι των παραλείψεων που μας έφεραν στο μπλακ άουτ της αεροπλοΐας την Κυριακή.

Τη σημασία του «επεισοδίου» της Κυριακής τη δίνει, με αδρές γραμμές, ο Ευάγγελος Βενιζέλος παρατηρώντας ότι: «Η διαχείριση του FIR Αθηνών έχει, τα τελευταία πενήντα χρόνια, συνδεθεί με τον σκληρό πυρήνα της εθνικής ασφάλειας: με το σύστημα αεράμυνας, τη δέσμευση περιοχών για πεδία βολής και ασκήσεων, κυρίως με την απαίτησή μας τα αεροσκάφη να υποβάλλουν σχέδια πτήσης πριν εισέλθουν στο FIR Αθηνών». Αυτά, για τώρα, και αναμένουμε…