Βάδιζα στην τύχη το μεσημέρι της Δευτέρας… Μασουλούσα ένα κουλούρι από το κουλουρτζίδικο της κάθε γειτονιάς πια. Σκεφτόμουν αν θα πάω αριστερά, δεξιά, ευθεία ή θα στριφογυρίζω περί τον εαυτό μου. Και βρέθηκα στη Μουριά, στα Εξάρχεια. Πήρα κι ένα πιτόγυρο στο δρόμο· ποτέ δεν ξέρεις… Και πώς να ήξερα ότι ο Μ, που ήμουν βέβαιος ότι θα ήταν εκεί και ήταν, θα περίμενε τη Σ, τη γυναίκα του, που είχε πάει για χριστουγεννιάτικα ψώνια.
Οτι μετά τη Σ, που μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής, θα ερχόταν ο Β, ο νεότερος της παρέας και μπουζουξής, που και αυτουνού του είναι συμπαθής η Σ και τον συμπαθεί. Οτι ο Β θα βρισκόταν, έτσι, σε πολύ φιλικό περιβάλλον. Οτι σε φιλικό περιβάλλον –και στενό– ανοίγεται. Οτι όταν ανοίγεται, του κάνει κέφι να παίξει. Οτι το μπουζούκι του –δώρο εξ οβολών της παρέας μια Αποκριά– το φυλάει στη Μουριά.
Οτι ακριβώς στην κρίσιμη στιγμή θα καλούσαμε στην παρέα έτερο φίλο, τον Α, ακριβώς ό,τι μου τηλεφωνούσε ο… Σ, παιδικός μου φίλος, κατά σύμπτωση και… μπουζουξής, που έψαχνε τον αδελφό μου. Οτι ο Σ θα ήξερε τον Β τόσο που ο Β να αποκαλεί τον Σ «δάσκαλο». Πέρασα το τηλέφωνο στον «μαθητή», που μίλησε με τον «δάσκαλο» εμφανώς συγκινημένος και κανονίσανε να βρεθούνε και να παίξουνε· προφανώς με εμένα… ιμπρεσάριο.
Ετσι έπιασε, μετά από καιρό, το μπουζούκι ο Β. Είπαμε και τρεις-τέσσερις ρεμπέτικες διφωνίες στον τόνο που ήθελε και που μπορούσα· αναλόγως, φαλτσάρισα ή βγήκα από τον τόνο ελάχιστα· πάντα σε αβόζο, χαμηλόφωνα. Δικό μας το μαγαζί· δυο άγνωστοι μόνο, στην άκρη, στην τζαμαρία της Τρικούπη και η Ν, παλιά συνάδελφος από την «Ελευθεροτυπία» στο πίσω τραπέζι, πλάτη μου. Μυσταγωγία του τόσο όσο… και του απρόσμενου, που είναι πάντα το καλύτερο, ακριβώς επειδή είναι απρόσμενο, δεν το περιμένεις… Χρόνια πολλά…
-320x213.jpg)
