Επείγει η ενότητα του Πράσινου χώρου

Αποτελεί κοινό τόπο η διαπίστωση της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος στην κοινωνική συνείδηση και της έλλειψης εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και τα κόμματα. Η δημοσκοπική ανάδειξη του «κανένα» στη θέση του πρωθυπουργού εκφράζει την αντίδραση σε κυβερνητικές επιλογές, τα σκάνδαλα και τη διαπλοκή αλλά και την αδυναμία της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να αρθρώσει μια εναλλακτική και ελκυστική πρόταση.

Επιπλέον, οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις συχνά ισχυρίζονται ότι εκφράζουν και πράσινες θέσεις, προσπαθώντας να εξωραΐσουν τις μη βιώσιμες πολιτικές. Δεν δίνουν έμφαση στη μετάβαση σε ένα νέο παραγωγικό, οικονομικό μοντέλο, αλλά στηρίζουν το μεταπολεμικό μοντέλο της «ανάπτυξης» και γι’ αυτό κάνουν πολύ λίγα και πολύ αργά, μόνο σε τομείς όπου υπάρχει σαφές όφελος για επιχειρήσεις.

Οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης κατανέμονται σε τομείς και δραστηριότητες που αναπαράγουν το πρόβλημα, ο έλεγχος της «καθαρής» ενέργειας έχει δοθεί στους ολιγάρχες, δάση, παραλίες, ρέματα και δημόσιες εκτάσεις καταπατώνται, η φύση απορρυθμίζεται, η χώρα μετατρέπεται σε πύλη εισόδου του αμερικανικού LNG και οι παραχωρήσεις εξορύξεων σε κολοσσούς συνδέονται με τις «εθνικές» διεκδικήσεις. Η ακρίβεια εξανεμίζει τα εισοδήματα, ενώ υποβαθμίζονται τα εργασιακά και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το πλαίσιο αυτό εκμεταλλεύονται πολιτικές δυνάμεις και κοινωνικές ομάδες που αρνούνται την κλιματική κρίση. Δήθεν «αντισυστημικά» σχήματα, ο λαϊκισμός και η Ακροδεξιά αλιεύουν στη δυσαρέσκεια, την αποχή και την αντίδραση στις πολυδάπανες αποπροσανατολιστικές επικοινωνιακές τεχνικές. Το οικολογικό κίνημα και ο Πράσινος χώρος βλέπουν να επιβεβαιώνονται οι αναλύσεις και οι «προφητείες» τους, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών αντιμετωπίζει θετικά τις οικολογικές προτάσεις και πρωτοβουλίες. Βεβαίως, η διάσπαση των σχημάτων του χώρου δημιουργεί σύγχυση και απόσταση στους πολίτες και τις συλλογικότητες και απομακρύνει τον στόχο της κοινοβουλευτικής του έκφρασης.

Ηδη διαφαίνεται, όμως, μια ωριμότητα στους ενεργούς συντελεστές του χώρου να συμπορευθούν και να δημιουργήσουν ένα Πράσινο ανάχωμα, με όπλο την παραγωγή ιδεών και την πράσινη ιδεολογική ταυτότητα. Συνειδητοποιούν ότι οι μοναχικοί δρόμοι της καθαρότητας αποδείχθηκαν υπεραισιόδοξες επιλογές, ότι απαιτούνται πρωτοβουλίες χωρίς τις αγκυλώσεις και τα λάθη του παρελθόντος, ανανέωση προσώπων, κινηματική αντίληψη, εξωστρέφεια, ειλικρίνεια, προγραμματική σύγκλιση.

Η ενεργοποίηση των Πράσινων Αυτοδιοικητικών έδειξε ένα διακριτό στίγμα ως ενιαία φωνή, ως κανάλι επικοινωνίας σημαντικών στελεχών του Πράσινου χώρου. Οι πράσινες προτάσεις μπορούν να αποτελέσουν τη συγκολλητική ουσία των δυνάμεων που αγωνίζονται για την υπεράσπιση της φύσης και του πλανήτη, τις δομικές μεταρρυθμίσεις, την κοινωνική αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη και τον σεβασμό των δικαιωμάτων των πολιτών.

Οι εποχές απαιτούν συγκλίσεις μεταξύ των δυνάμεων της οικολογίας και των κινημάτων, ώστε να συγκροτήσουν έναν ενωτικό, αξιόπιστο Πράσινο πόλο, που να βγει στο προσκήνιο δυνατά και αυτόνομα, σε ένα μεγάλο πολιτικό κίνημα για τη φύση και την κοινωνία. Και με έμπνευση από την επιτυχία Μαμντάνι, να αναβαθμίσει τους αγώνες μέσα και έξω από τους θεσμούς, προσδοκώντας και την αλλαγή των συσχετισμών στις εθνικές εκλογές.

*Τέως ευρωβουλευτής, ΠΡΑΣΙΝΟΙ-Οικολογία