«Με λένε Ραγκάτ, είμαι 15 ετών, από τη Γάζα. Κανονικά απόψε δεν θα ήμουν μαζί σας: τον Ιούνιο του 2024, μετά από βομβαρδισμούς του ισραηλινού στρατού, τραυματίστηκα εξαιρετικά σοβαρά στο στήθος, στη σπλήνα, στο ήπαρ. Ημουν καιρό μεταξύ ζωής και θανάτου κι οι γιατροί δεν μου έδιναν ελπίδα. Επέζησα, υπάρχω και σήμερα μπορώ και σας μιλώ».
Οταν άκουγες χθες αυτό το -βεβιασμένα ενηλικιωμένο- κορίτσι από την Παλαιστίνη που ανέβηκε στο βήμα, υποβοηθούμενο από την πατερίτσα του, να αφηγείται ήσυχα τις ημέρες της κόλασης, να μιλάει χωρίς εξάρσεις (σαν εκείνον τον στίχο «σιγανά πατώ στη γη») για ό,τι εξακολουθεί να συμβαίνει στον τόπο της παρά την κατ’ ευφημισμόν εκεχειρία, για τα αδέλφια της που βρίσκονται σε κάποιο αντίσκηνο, εκτεθειμένα στη βροχή, στο κρύο, στα πυρά και στις ισραηλινές διαθέσεις, τότε αντιλαμβανόσουν, χωρίς άλλα λόγια, πόσο ελάχιστη και αυτονόητη ένδειξη ανθρώπινης αλληλεγγύης και μόνον είναι η στήριξη του αιτήματος αποκλεισμού του Ισραήλ από τις μεγάλες διεθνείς ή πανευρωπαϊκές οργανώσεις αθλητισμού ή πολιτισμού σαν την Eurovision.
Κι όταν την εικόνα της Ραγκάτ, καθώς σκούπιζε διακριτικά τα μάτια της, μιλώντας για εξακολουθητικές απώλειες συγγενών και φίλων, για τη ζωή στη Γάζα που «προτού να εισβάλει το Ισραήλ και να ξεκινήσει τη γενοκτονία, παρότι είχαμε πλήρη αποκλεισμό, ήταν σχετικά καλή σε σύγκριση με ό,τι ζήσαμε μετά, με το αίσθημα που μας κατέβαλε στο αντίσκηνο πια, έχοντας χάσει τα πάντα και μαζί την ελπίδα ότι θα φύγουμε κάποτε από εκεί και με το τρομαχτικό γεγονός ότι τείναμε να συνηθίσουμε τον πόνο ως μέρος της καθημερινότητας», την αντιπαρέβαλλες με το κρατικό κανάλι της ΕΡΤ που ετοιμάζεται, αδιάφορο κι αμέτοχο, για τη συμμετοχή της χώρας μας στην επικείμενη Eurovision του Μαΐου στη Βιέννη, με τους καλλιτέχνες που προετοιμάζουν τη συμμετοχή τους στην εθνική διοργάνωση που θα αναδείξει τον Ελληνα εκπρόσωπό μας, με τους δημοσιογράφους που θα κληθούν να αναδείξουν τη χαρά και τη λάμψη της διοργάνωσης… Τότε σε συνέθλιβε η σύγκριση των δύο κόσμων, η αδυναμία και η υποκρισία των άνισων όρων που δεν διανοούνται καν το αυτονόητο: ό,τι δηλαδή ζήτησαν οι διοργανωτές της χθεσινής εκδήλωσης με τίτλο «Eurovision 2026: Κανένα τραγούδι για τη γενοκτονία!» από το BDS Greece, το Πολιτιστικό Δίκτυο για την Παλαιστίνη, την Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας και τους Journalists for Palestine GR.
Τον αποκλεισμό, δηλαδή, του Ισραήλ από τη διοργάνωση στην οποία συμμετέχει σταθερά στο πλαίσιο ενός ευρύτερου «σχεδίου artwashing και sportwashing που εφαρμόζει χρόνια» όπως επεσήμαναν πολλοί ομιλητές. Ή, διαφορετικά, την απόσυρση της ελληνικής συμμετοχής εκ μέρους της ΕΡΤ – όπως έκαναν μέχρι εδώ αποσύροντας τις δικές τους συμμετοχές τα κρατικά κανάλια σε Ισπανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Σλοβενία και Ισλανδία.
«Αν δεν μπορούμε να το πετύχουμε αυτό στη μικρή κλίμακα της Eurovision, πώς θα το πετύχουμε στη μεγάλη της FIFA;» αναρωτήθηκε στο βιντεοσκοπημένο της μήνυμα μια εκπρόσωπος του ισλανδικού BDS, η οποία, όπως και ο Ισπανός συνάδελφός της που είχε προηγηθεί, ανέλυσε τα στάδια αυτής της εκστρατείας του αυτονόητου. Κι εκείνοι, όπως και όλοι οι ομιλητές που ακολούθησαν, επισήμαναν πόσο κατασκευασμένο ήταν το επιχείρημα της EBU, όταν στην τακτική της συνέλευση στις 4/12 δεν έθεσε σε ψηφοφορία το θέμα της συμμετοχής του Ισραήλ, παρά τις εκκλήσεις αρκετών χωρών, επικαλούμενη την «εκεχειρία». Ποια εκεχειρία; Αυτή που συνεχίζει να σωρεύει πτώματα Παλαιστινίων καθημερινά – απλώς με λίγο λιγότερη έμφαση πια από τα διεθνή ΜΜΕ. Σε όλα αυτά αναφέρθηκαν όλοι οι ομιλητές, αλλά και στη μεγάλη εκστρατεία του ισραηλινού κράτους για τη μεταστροφή της διεθνούς εικόνας του, «ξεπλένοντας» όπως είπε και ο γραμματέας της Παλαιστινιακής Παροικίας Ελλάδας Αχμάντ Χασάν και η εκπρόσωπος του Πολιτιστικού Δικτύου για την Παλαιστίνη Χρύσα Τσικαλουδάκη «εγκλήματα μέσω αθλητικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων και συμμετέχοντας σε γεγονότα στην Ευρώπη όπου δεν ανήκει». Ο Χασάν προσέθεσε μάλιστα κάπως πικρά ότι «τώρα μπορεί να φαίνεται περίεργο να επιστρέφει το βραβείο της η Ελενα Παπαρίζου ή να τοποθετείται ο Σάκης Ρουβάς, αλλά…»
● Η Φιόνα Μπεν Τσικρούν από το Διεθνές BDS επισήμανε κι ότι «η λογοκρισία έχει αυξηθεί περισσότερο από ποτέ», αλλά αντέταξε σ’ αυτό την όλο και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση π.χ. «4.000 κινηματογραφιστών και από το Χόλιγουντ και 7.000 συγγραφέων κι εκδοτών». Η ίδια επεσήμανε ότι εκτός από το Nemo, το βραβείο του επέστρεψε και ο Ιρλανδός νικητής της Eurovision το ’94 Charlie McGettigan.
● Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος Κώστας Κεχαγιόγλου τόνισε ότι «δεν ανεχόμαστε τη συνενοχή στην προπαγάνδα» κι επιβεβαίωσε ότι η ΠΟΘΑ στηρίζει το αίτημα για αποκλεισμό του Ισραήλ.
● Η Παλαιστίνια καλλιτέχνις Ντιάνα Σάμρι ανέλυσε τον τρόπο με τον οποίο το ισραηλινό κράτος εξάγει τέχνη με χρηματοδότηση και συγκεκριμένη αποστολή, επισημαίνοντας ότι αντιθέτως «η τέχνη οφείλει να αφυπνίζει και να κρατά γερά το δικαίωμα για ελευθερία».
● Η Γεωργία Μυλωνάκη από το ελληνικό τμήμα του δικτύου Journalists for Palestine θύμισε ότι η ΕΡΤ «βρίσκεται υπό πρωθυπουργική εποπτεία», προειδοποίησε για τις ελληνικές «γιουροβιζιονικές» φιέστες που έπονται απ’ όσους κρατούν κλειστά τα αυτιά τους και ανέλυσε τι κοστίζει στον Ελληνα πολίτη ούτως ή άλλως η συμμετοχή μας στην Eurovision (πέρυσι π.χ. 402.000 ευρώ).
Τη δική τους πινελιά στην εκδήλωση έβαλαν οι stand up κωμικοί Σαββούλα Οικονόμου, Sissy Fragho και Τιμόθεος Πουλιτσίνος, ενώ όλοι οι συμμετέχοντες δεσμεύτηκαν για κλιμάκωση της εκστρατείας τους με διάφορες (ειρηνικές βέβαια) δράσεις.
-320x213.jpg)
