Ο Λιούμπιτσιτς ξανασυστήνεται

Δεν είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής που έκανε ένα σπουδαίο παιχνίδι στο Αγρίνιο ο Ρόμπερτ Λιούμπιτσιτς. Η εμφάνισή του στο εμφατικό 5-0 της ΑΕΚ απέναντι στον Παναιτωλικό λειτούργησε περισσότερο ως υπενθύμιση: του ποιος είναι, από πού έρχεται και, κυρίως, τι μπορεί να προσφέρει: δύο ασίστ, δύο γκολ, καθοριστική παρουσία σε όλο το πλάτος του γηπέδου και μια εικόνα παίκτη που όχι μόνο «βρήκε τα πατήματά του», αλλά δείχνει έτοιμος να (μας) ξανασυστηθεί.

Οταν η ΑΕΚ απέκτησε τον Κροάτη μέσο από την Ντινάμο Ζάγκρεμπ, οι προσδοκίες ήταν υψηλές και απολύτως δικαιολογημένες. Προερχόταν από ένα περιβάλλον που παράγει συστηματικά ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου, με παραστάσεις από ευρωπαϊκές διοργανώσεις, τίτλους, πίεση πρωταθλητισμού. Στην Ντινάμο δεν ήταν απλώς ένας ακόμα παίκτης του rotation, αλλά κομμάτι ενός κορμού που είχε μάθει να κερδίζει και να εξελίσσεται μέσα από απαιτήσεις. Ενας πολυσύνθετος χαφ με ένταση, box to box χαρακτηριστικά, καλή τεχνική, σωστό timing στις κινήσεις του και, το σημαντικότερο, ποδοσφαιρικό θράσος.

Η μετάβαση, όμως, δεν ήταν εύκολη. Ο Λιούμπιτσιτς βρέθηκε σε μια ΑΕΚ που άλλαζε αγωνιστικό πρόσωπο, ρόλους και ισορροπίες. Αγωνίστηκε σε διαφορετικές θέσεις, ζητήθηκαν από αυτόν πράγματα που πολλές φορές δεν ταίριαζαν στο φυσικό του παιχνίδι και –σταδιακά– η εικόνα του θόλωσε. Ο ίδιος δεν «κρύφτηκε», αλλά έμοιαζε να παλεύει περισσότερο με το περιβάλλον και τις συνθήκες παρά με τον ίδιο του τον εαυτό. Κάπως έτσι, από μεταγραφή προοπτικής, άρχισε να αντιμετωπίζεται ως «ερωτηματικό».

Η έλευση του Μάρκο Νίκολιτς άλλαξε τη συνθήκη. Οχι με μαγικό ραβδί, μα με ποδοσφαιρική λογική. Ο Σέρβος τεχνικός δείχνει να διάβασε τον Λιούμπιτσιτς σωστά: του βρήκε ρόλο, ξεκάθαρες αρμοδιότητες και (ίσως το πιο κρίσιμο) ελευθερία να πατήσει στο γήπεδο με αυτοπεποίθηση. Διότι στο Αγρίνιο είδαμε έναν ποδοσφαιριστή «απελευθερωμένο». Εναν παίκτη που διάβαζε φάσεις πριν δημιουργηθούν, που έβγαινε στον χώρο με αποφασιστικότητα, που εκτελούσε ποιοτικά χωρίς δεύτερη σκέψη. Οχι έναν παίκτη που προσπαθούσε απλώς να μην κάνει λάθος, αλλά έναν που προσπαθούσε να κάνει τη διαφορά. Και την έκανε. Η εμφάνιση απέναντι στον Παναιτωλικό δεν ήταν απλώς καλή. Ηταν η βραδιά που ο Λιούμπιτσιτς έδειξε ότι μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς κι όχι απλώς ένας χρήσιμος κρίκος.

Σε μια ΑΕΚ που χτίζει ξανά αγωνιστική ταυτότητα, παίκτες σαν τον Κροάτη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα: με ένταση, προσωπικότητα και σύγχρονο ποδοσφαιρικό DNA. Ομως η νέα σελίδα δεν γράφεται με υπερβολές, αλλά με συνέπεια. Το ταλέντο υπήρχε πάντα. Αυτό που φαίνεται πως βρήκε πλέον είναι το πλαίσιο για να το υπηρετήσει. Κι αν το Αγρίνιο ήταν η αρχή και όχι η εξαίρεση, τότε η ΑΕΚ δεν «ανέστησε» απλώς έναν παίκτη. Επένδυσε ξανά σε έναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να καθορίσει το παρόν και να δικαιώσει, έστω και με χρονοκαθυστέρηση, τις προσδοκίες που ο ίδιος δημιούργησε στο πρόσφατο παρελθόν.