Ποια περιθώρια για την πολιτική λύση του Κουρδικού υπάρχουν στην Τουρκία του Ερντογάν;
Η απάντηση στο ερώτημα αναζητείται σε μια κρίσιμη στιγμή όπου οι ΗΠΑ προωθούν τη θεσμική φόρμουλα που θα επιτρέψει τη νομιμοποίηση της ντε φάκτο ημιανεξάρτητης κουρδικής οντότητας στη Βορειοανατολική Συρία.
Επιπλέον η συνολική αβεβαιότητα για το μέλλον του ισλαμικού καθεστώτος στην Τεχεράνη αφήνει ανοιχτή μια ανάφλεξη στο Ιρανικό Κουρδιστάν, το οποίο υπήρξε ημιανεξάρτητη κουρδική οντότητα στη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής στην περίοδο 1943-46.
Το ότι ο Μπαχτσελί, ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος ΜΗΡ και κυβερνητικός εταίρος του Ερντογάν, εδώ και έναν χρόνο αναζητά συμβιβασμό με την ηγεσία του κουρδικού κινήματος πιστοποιεί ότι το βαθύ κράτος συναισθάνεται την κρισιμότητα της στιγμής.
Πολιτική λύση του Κουρδικού σημαίνει κάποιο βαθμό διοικητικής αυτονομίας, αλλά κυρίως πριν και πάνω από όλα μια δημοκρατική – κοινοβουλευτική κανονικότητα.
Τα όσα έχουν γίνει σε βάρος του κεμαλικού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP, από τη σύλληψη του Ιμάμογλου μέχρι την απόπειρα καθαίρεσης της ηγεσίας, συνθέτουν μια μεγάλη εικόνα εκτροπής προς ένα αυταρχικό καθεστώς που θα παραπέμπει στα αυταρχικά καθεστώτα της πρώην σοβιετικής Κεντρικής Ασίας.
Αν η διοικητική αυτονομία σε επίπεδο πρώτης βαθμίδας τοπικής αυτοδιοίκησης δεν εφαρμοστεί, το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ θα δει να συρρικνώνονται τα σοβιετικού τύπου υψηλά ποσοστά που λάμβανε μέχρι πρόσφατα στις συμπαγείς γεωγραφικά κουρδικές περιοχές της χώρας. Τούτων λεχθέντων είναι βέβαιο ότι η όποιας μορφής αυτονομία παραχωρηθεί στους Κούρδους θα προκαλέσει παρόμοιες διεκδικήσεις στους Αλεβίδες, μια εθνοτική-θρησκευτική κοινότητα με πληθυσμό που ξεπερνά τα 10 εκατομμύρια.
Ο Κεμάλ όταν ξεκίνησε το 1919 την εξέγερση κατά του σουλτάνου υποσχέθηκε τη δημιουργία ενός κοινού κράτους Τούρκων και Κούρδων. Με αυτή τη λογική η Τουρκία διεκδίκησε την πλούσια σε πετρέλαιο επαρχία της Μοσούλης με κύριο επιχείρημα τον αμιγή κουρδικό πληθυσμό.
Το 1926 η Κοινωνία των Εθνών επιδίκασε την περιοχή στο υπό βρετανική διοίκηση Ιράκ, με τον ρεαλιστή Κεμάλ να κλείνει το θέμα με την αντικατάσταση του κοινού κράτους με την άκαμπτη θέση «ένα έθνος, ένα κράτος».
-320x213.jpg)
